Ποτήρι

Ποτήρι μισοάδειο, ποτήρι μισογεμάτο. Οπτική γωνιά, προσωπική εκτίμηση. Ακολουθώντας την κλασική οδό των τελευταίων εορταστικών ημερών, ας κάνω και τη δική μου εκτίμηση για το ποτήρι της νέας χρονιάς που ξεκίνησε.

Εύχομαι σε όλους σας να προσέξετε φέτος το ποτήρι σας. Κάθε χρονιά για μένα μοιάζει με ένα ποτήρι που το παίρνουμε άδειο στην αρχή και το βάζουμε στο ράφι της αποθήκης στο τέλος της χρονιάς. Μην το δείτε μακάβρια, αλλά κανείς μας δεν ξέρει μέχρι πότε θα παίρνει ένα άδειο ποτήρι κάθε χρόνο…

Εύχομαι σε όλους σας λοιπόν, στο τέλος του 2009 να δείτε το ποτήρι σας γεμάτο με εικόνες, συναισθήματα, στιγμές, αναμνήσεις, γεγονότα, ψυχικές ανατάσεις, «προσθήκες και βελτιώσεις» που να τις επιλέξατε οι ίδιοι. Ας είμαστε περισσότερο εκλεκτικοί με τα γύρω μας συμβάντα. Ας μην γεμίσουμε με «ότι να ‘ναι» ή με «ό,τι τύχει» το ποτήρι μας. Ας πούμε στο τέλος της επερχόμενης διαδρομής μας ότι κάναμε αυτό που ήταν δυνατό, αυτό που μπορούσαμε και περνούσε από το χέρι μας. Σε όποιο θέμα, σε όποιο πόστο θέλει να ανήκει ο καθένας μας.

Μη λησμονήσουμε λοιπόν τα σημαντικότερα που έχει ο καθένας μας μέσα του. Αυτά είναι και η μοναδική περιουσία του στη ζωή και που αν τη φυλάξει όπως πρέπει μπορεί να τη διαφυλάξει και να την πολλαπλασιάσει. Μείνετε μακριά από βρώμικες συναντήσεις και άχρηστες ίσως και επιβλαβείς σπατάλες ώρας, σκέψεων, συζητήσεων, συναντήσεων με ανθρώπους που δεν έχουν ψάξει μακρύτερα από ένα τραπέζι με πιάτα και άπειρο μπλα μπλα… Δείτε πόσα πολλά υπάρχουν γύρω μας που δεν έχουμε δει ποτέ ότι υπάρχουν. Ακούστε τα λόγια πίσω από τα τραγούδια που μέχρι τώρα δεν δίνατε σημασία. Αξίζουν; Δείτε τους ανθρώπους που μιλάνε για άλλους για να μην βλέπουν τους εαυτούς τους. Γίνονται καλύτεροι; Δοκιμάστε πράγματα που δεν κάνατε πριν γιατί δεν έπρεπε, δεν ταίριαζε, δεν ήταν αποδεκτό από τους γύρω σας. Είστε εσείς καλά; Αφήστε τους άλλους να κινούνται στις δικές τους τροχιές. Εσείς είστε μοναδικές ψυχές που διψούν για τη δική σας αλήθεια και το μονοπάτι σας είναι το δικό σας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας πει αν αυτό είναι έτσι ή αλλιώς. Είναι δική σας επιλογή. Είναι η δική σας ζωή και το δικαίωμα το έχετε μόνο εσείς αγαπητοί μου.

Τσουγκρίζοντας το ποτήρι μου με το δικό σας… Στην υγειά μας!

Φόβος & Αγάπη (γλυκιά μου Ολεύνε...)

Αγάπη είναι το άρωμα της αυτογνωσίας, η ευωδιά που γεννιέται όταν είσαι ο εαυτός σου. Πιστεύω ότι το μίσος δεν είναι το αντίθετο της αγάπης, όπως νομίζουν οι (περισσότεροι) άνθρωποι.

Μίσος είναι το ανάποδο της αγάπης, όχι το αντίθετο της αγάπης. Είναι η αγάπη όταν βρίσκεται το πάνω κάτω. Το πραγματικό αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Με την αγάπη ευρύνεται κανείς, με το φόβο περιορίζεται. Με το φόβο κλείνεται, με την αγάπη ανοίγει. Με την αγάπη εμπιστεύεται, με το φόβο αμφιβάλλει. Με το φόβο νιώθει κάποιος και νιώθει μοναξιά. Με την αγάπη εξαφανίζεται, οπότε δεν υπάρχει θέμα μοναξιάς. Όταν κανείς δεν υπάρχει, πως μπορεί να νιώθει μοναξιά; Τότε τα δέντρα, τα πουλιά, τα σύννεφα, ο ήλιος και τ' άστρα βρίσκονται μέσα σου. Αγάπη είναι όταν έχεις γνωρίσει την οντότητά σου.

Αυτή είναι η σωστή στιγμή, μικρή μου Ολεύνε*, για να μπεις στον κόσμο της αγάπης. Γιατί τώρα είναι που οι γονείς, η κοινωνία, η πολιτεία και όλοι οι …μεγάλοι γύρω σου αρχίζουν να σε δηλητηριάσουν και να σε κάνουν να φοβάσαι. Τώρα είναι η ώρα που σε κάνουν να αισθάνεσαι το φόβο. Τώρα είναι η ώρα που η κοινωνία υποβιβάζει τα μικρά παιδιά σε σκλάβους. Χωρίς το φόβο, κανένας δεν μπορεί να υποβιβαστεί σε σκλάβο. Και αυτό δεν «βολεύει» ξέρεις γλυκιά μου…

* (Θα γίνω ξανά κακός Fei Ma) Ας φανταστούμε την Ολεύνε ένα μικρό ανθρώπινο πλάσμα, ένα παιδί που μπορεί να αντιπροσωπεύει όλα τα παιδιά που ζουν σήμερα και βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους αθώα και αγγελικά μάτια...

Αυτή όμως είναι η ώρα επίσης που η κοινωνία -αν δεν κυριαρχούν ανόητοι πολιτικοί, αν η κοινωνία αυτή δεν είναι αρρωστημένη, αν δεν κυριαρχεί η σαπίλα και ο βούρκος- μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να νιώθουν όλο και περισσότερη αγάπη, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να γνωρίσουν ακόμη περισσότερο την ομορφιά, τη μουσική, την ποίηση, το χορό, το γράψιμο, τη ζωγραφική, την εσωτερική αναζήτηση. Τώρα είναι η ώρα που ένα παιδί μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς δυσκολία. Αργότερα, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο, γιατί καθώς μεγαλώνεις, μεγαλώνουν και οι φόβοι σου. Καθώς μεγαλώνεις, δυναμώνει το εγώ σου. Καθώς μεγαλώνεις, μειώνεται η ικανότητα σου να μαθαίνεις. Καθώς μεγαλώνεις, γίνεσαι όλο και πιο δειλός και φοβάσαι το άγνωστο. Το μικρό παιδί δεν έχει φόβο, τα παιδιά γεννιούνται χωρίς φόβους. Αν η κοινωνία μπορεί να τα βοηθήσει και να τα στηρίζει να παραμείνουν χωρίς φόβο, αν μπορεί να τα βοηθήσει να σκαρφαλώνουν στα δέντρα και στα βουνά, να κολυμπούν στις θάλασσες και τα ποτάμια, αν μπορεί η κοινωνία να τα βοηθήσει με κάθε δυνατό τρόπο να γίνουν τολμηρά, ριψοκίνδυνα μπροστά στο άγνωστο και αν η κοινωνία μπορεί να τους δημιουργεί μεγάλα ερωτήματα, αντί να τα τροφοδοτεί με νεκρά δόγματα, τότε τα παιδιά θα εξελιχθούν σε υπέροχους εραστές, εραστές της ζωής. Ολεύνε, χόρεψε, τραγουδά και μπες όλο και πιο βαθιά μέσα στον εαυτό σου. Άκουγε πιο προσεκτικά τα πουλιά. Κοίταζε τα λουλούδια με θαυμασμό, με δέος. Μη γίνεις γνώστης, μην τα κατατάσσεις όλα σε κατηγορίες. Από αυτή την ηλικία κιόλας, άρχισε να παίζεις κιθάρα ή μάθε φλάουτο, συναναστρέψου. Γνώρισε ανθρώπους, συναναστρέψου όσο περισσότερους ανθρώπους μπορείς, γιατί κάθε άνθρωπος εκφράζει μια διαφορετική πλευρά του Θεού. Μάθε από τους ανθρώπους. Μη φοβάσαι, αυτή η ζωή, δεν είναι εχθρός σου. Αυτή η ζωή σε φροντίζει στοργικά, σε υποστηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο. Έχε εμπιστοσύνη και θα αρχίσεις να αισθάνεσαι ένα καινούργιο κύμα ενέργειας μέσα σου.

Αυτή η ενέργεια είναι αγάπη. Αυτή η ενέργεια επιθυμεί να ευλογήσει τη ζωή, γιατί με αυτήν την ενέργεια αισθάνεται κανείς ευλογημένος. Κι όταν εσύ νιώθεις ευλογημένος, τί άλλο μπορείς να κάνεις από το να ευλογήσεις την ύπαρξη ολόκληρη;

Επιτρέψτε μου να μιλήσω στην Ολεύνε και στη συνέχεια… Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να σου πω γλυκιά μου είναι ότι, η αγάπη μπορεί να γίνει γνωστή μόνο αγαπώντας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει κατανοητό συζητώντας γι' αυτό διανοητικά. Η αγάπη δεν είναι μια θεωρία. Αν προσπαθείς να κατασκευάσεις μια θεωρία, τότε παραμένει ακατανόητη. Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να τα μάθεις μόνο κάνοντάς τα. Το κολύμπι το μαθαίνεις μόνο κολυμπώντας. Η αγάπη μαθαίνεται μόνο αγαπώντας. Η προσευχή μαθαίνεται μόνο όταν προσεύχεσαι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να μάθεις χωρίς να μπεις μέσα τους. Εκείνα είναι τα μάταια πράγματα, τα διανοοουμενίστικα, φιλοσοφίες, δόγματα, κανόνες ανυπέρβλητοι. Μα ό,τι είναι αληθινό πρέπει να το ζήσεις και ό,τι είναι υπαρξιακό πρέπει να μπεις βαθιά μέσα του. Και χρειάζεται να διακινδυνεύσεις. Χρειάζεται κανείς να είναι θαρραλέος, τολμηρός. Και είναι μεγάλο τόλμημα, γιατί όταν αγαπάς, αρχίζεις να χάνεις τον εαυτό σου. Το να αγαπάς σημαίνει να χάσεις το εγώ σου. Το να αγαπάς σημαίνει να είσαι χαμένος. Το να αγαπάς σημαίνει να αφήνεσαι. Το να αγαπάς σημαίνει να κατέχεσαι. Το να αγαπάς σημαίνει παράδοση ... η παράδοση είναι το μυστικό της γνώσης!

«Μου φαίνονται απίθανα αυτά. Μάλλον καλά ακούγονται, αλλά στην πράξη δεν παίζει έτσι!»

Μόλις αφεθείς, ανοίγεται ένας τελείως καινούργιος κόσμος ανάμεσα σε σένα και σε οποιονδήποτε που είναι γύρω σου, σε μένα και σε σένα. Αρχίζει η επικοινωνία καρδιά με καρδιά. Τότε μπορείς να ακούσεις τα λόγια μου, αλλά ακούς με έναν τόσο διαφορετικό τρόπο, με τέτοια βαθιά συμπάθεια και αγάπη, με τέτοια ευγνωμοσύνη και δεκτικότητα, που εκείνες οι λέξεις δεν είναι πια λέξεις, αρχίζουν να ζωντανεύουν. Τις έχεις ζωντανέψει με τη δεκτικότητά σου. Εγκυμονείς με ό,τι σου λέω, με ό,τι σου μεταδίδω. Τότε, εκεί συμβαίνει μια μετάβαση. Τότε οι λέξεις είναι απλώς οι αφορμές. Χρησιμοποιώντας τη λέξη, σου στέλνω κάτι που δεν μπορεί να συμβεί με τη λέξη. Τότε, δεν φτάνει σε σένα μόνο η λέξη, αλλά και το κλίμα που μεταφέρει η καρδιά μου.

Αν είσαι ερωτευμένος μαζί μου, τότε υπάρχει ένα τελείως διαφορετικό είδος κατανόησης ανάμεσα σε μένα και σε σένα. Αν δεν είσαι ερωτευμένος μαζί μου, τότε είμαστε απομακρυσμένοι. Τότε βρίσκεσαι σε κάποιον άλλον πλανήτη, χιλιάδες μίλια μακριά από μένα. Μπορεί να φωνάζω και μπορεί ν' ακούσεις μερικές λέξεις, αλλά τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να γίνει έτσι. Μπορεί να αποκτήσεις περισσότερες γνώσεις, μέχρι εκεί όμως. Θα πρέπει να έχεις περισσότερη οντότητα, όχι γνώση. Αν υποθέσουμε ότι, πράγματι γίνεσαι πλουσιότερος εδώ, σε στενή επαφή μαζί μου, τότε η ύπαρξή σου μεγαλώνει. Τότε γίνεσαι όλο και πιο αποκρυσταλλωμένος, όλο και πιο αυθεντικός, όλο και πιο ζωντανός. Αυτό είναι αδύνατο χωρίς την αγάπη.

Τι σημαίνει το να αφήνεσαι; Σημαίνει να παραδίνεις το εγώ, σημαίνει να παραδίνεις όλα όσα γνωρίζεις. Το να αφήνεσαι είναι μια αυτοκτονία, αυτοκτονία του παρελθόντος!

Την αγάπη μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο αγαπώντας. Ρώτησε κάποιος τον Χριστό, "Πώς να προσεύχομαι;", "Προσευχήσου", "Αυτό ρωτάω, δεν ξέρω πώς να προσεύχομαι" και ο Χριστός του είπε: "Θα προσευχηθώ. Κάθισε δίπλα μου και προσπάθησε κι εσύ!"

Πώς να διδάξεις την προσευχή; Μπορεί να κατανοηθεί, αλλά δεν μπορεί να διδαχθεί. Αν είμαστε ανοιχτοί, θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε πολλά πράγματα. Αν δεν είμαστε ανοιχτοί, τίποτα δεν μπορεί να διδαχθούμε. Η προσευχή είναι σαν το μικρόβιο. Όπως και η αγάπη. Μπορούμε να την κολλήσουμε, όχι όμως να τη διδαχτούμε. Μπορούμε να την κολλήσουμε. Ρέει παντού τριγύρω μας, όμως αν παραμείνουμε σαν ένα νησί, κλειστοί, τότε δεν υπάρχει τρόπος να τη διδαχτούμε.

Δρόμοι αγάπης

Σκέφτομαι πόσοι από μας συνεχίζουν να κάνουν κακό στη ψυχή τους και μάλιστα πολλές φορές στο όνομα της αγάπης… Πολλές φορές τη βάζουν και μπροστά για να δικαιολογήσουν την αποτυχία στη ζωή που επέλεξαν ή τους έτυχε. Είναι ενάντια στην αγάπη, εξαιτίας της κοινωνικής άνεσης. Είναι το ίδιο εγκληματικό, όσο και ο βιασμός. Βιάζεις μια γυναίκα, επειδή δεν την αγαπάς και εκείνη δεν αγαπά εσένα. Το ίδιο όμως συμβαίνει όταν ζεις με μια γυναίκα και δεν την αγαπάς. Τότε αυτό είναι βιασμός, κοινωνικά αποδεκτός φυσικά, όμως είναι βιασμός και πηγαίνεις ενάντια στο «Θεό της αγάπης».

Για να …ανοίξουμε το θέμα: στην Ανατολή, οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να ζουν με ένα σύντροφο για όλη τους τη ζωή (λέμε τώρα…) Πολύ καλά! Αν παραμένεις αληθινός στην αγάπη, το να μένεις με ένα άτομο είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα, γιατί αναπτύσσεται οικειότητα. Υπάρχουν όμως πάρα πολλές πιθανότητες να μην υπάρχει αγάπη και απλώς να ζείτε μαζί. Και ζώντας μαζί αναπτύσσεται μια συγκεκριμένη σχέση, που είναι αυτή της συγκατοίκησης, αλλά όχι της αγάπης. Και μην το πάρεις για αγάπη. Αν όμως αγαπάς έναν άνθρωπο και ζεις όλη τη ζωή μαζί του, θα αναπτυχθεί μια μεγάλη οικειότητα και η αγάπη θα σου αποκαλύπτεται όλο και πιο βαθιά. Αυτό είναι αδύνατο, αν συνεχίζεις να αλλάζεις συντρόφους πολύ συχνά. Είναι σαν να αλλάζεις συνεχώς ένα δέντρο, από το ένα μέρος στο άλλο. Τότε, δεν αναπτύσσει ρίζες πουθενά. Για να αναπτύξει ρίζες ένα δέντρο, χρειάζεται να παραμείνει σ' ένα μέρος. Τότε μόνο πηγαίνει βαθύτερα. Τότε γίνεται δυνατότερο. Η οικειότητα είναι καλή και το να μένεις σε μια σχέση είναι όμορφο, αλλά η βασική αναγκαιότητα είναι η αγάπη.

Αν ένα δέντρο είναι ριζωμένο σε ένα χώρο που υπάρχουν μόνο βράχια και σκοτώνουν το δέντρο, τότε είναι καλύτερα να το μετακινήσεις. Τότε, μην επιμένεις ότι θα έπρεπε να μείνει σ' ένα μέρος. Ας είμαστε αληθινοί στη ζωή. Μετακίνησε το δέντρο, γιατί τώρα πηγαίνεις ενάντια στη ζωή.

Από την άλλη, στη Δύση, οι άνθρωποι αλλάζουν πάρα πολλές σχέσεις. Ο τρόπος της ζωής και η οπτική του πράγματος, είναι υπέρ αυτής της συμπεριφοράς. Θα τολμούσα να υποθέσω ότι και εξαιτίας του βιοτικού, επιστημονικού, πολιτιστικού επιπέδου αυτών των κοινωνιών που είναι υψηλό, επηρεάζονται βαθιά τέτοιες επιλογές. Όμως! Η αγάπη σκοτώνεται και στις δύο περιπτώσεις. Στην Ανατολή, σκοτώνεται επειδή οι άνθρωποι φοβούνται να αλλάξουν. Στη Δύση, σκοτώνεται επειδή οι άνθρωποι φοβούνται να παραμείνουν με ένα σύντροφο για μεγάλο διάστημα. Φοβούνται, γιατί γίνεται δέσμευση*. Έτσι, πριν να γίνει δέσμευση, αλλάζουν και παραμένουν μεταβλητοί και ελεύθεροι. Και στο όνομα της ελευθερίας, η αγάπη είναι σχεδόν συνθλιμμένη, λιμοκτονεί.

Η αγάπη έχει υποφέρει και στις δύο περιπτώσεις: Στην Ανατολή οι άνθρωποι προσκολλούνται στην ασφάλεια, στην άνεση, στην τυπικότητα και στη Δύση προσκολλούνται στην ελευθερία του εγώ τους, στη μη δέσμευση.

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε, αλλά πιστεύω ότι όσο κρατά η αγάπη, μείνε σ' αυτή και μείνε όσο πιο βαθιά παραδομένος γίνεται. Μείνε σ' αυτήν, όσο πιο ολοκληρωτικά γίνεται. Απορροφήσου από τη σχέση. Τότε η αγάπη θα γίνει ικανή να σε μεταμορφώσει. Αν όμως δεν υπάρχει αγάπη, τότε καλύτερα ν' αλλάξεις σχέση. Μην εθιστείς όμως στην αλλαγή. Μην το κάνεις συνήθεια. Μην το αφήσεις να γίνει μια μηχανική συνήθεια, σαν να πρέπει ν' αλλάζεις κάθε δύο ή τρία χρόνια, όπως κάποιος πρέπει ν' αλλάζει το αυτοκίνητό του κάθε δύο - τρία χρόνια ή κάθε χρόνο.

Ένα καινούργιο μοντέλο βγαίνει, οπότε, τι να κάνεις, πρέπει να αλλάξεις το αυτοκίνητό σου. Ξαφνικά, συναντάς μια καινούργια γυναίκα. Δεν έχει πολύ διαφορά. Μια γυναίκα είναι μια γυναίκα, όπως ένας άντρας είναι ένας άντρας. Οι διαφορές είναι μόνο δευτερεύουσες, γιατί είναι θέμα …ενέργειας. Η θηλυκή ενέργεια είναι θηλυκή ενέργεια. Σε κάθε γυναίκα εκπροσωπούνται όλες οι γυναίκες και σε κάθε άντρα εκπροσωπούνται όλοι οι άντρες. Οι διαφορές είναι πολύ επιφανειακές: Η μύτη είναι λίγο μακρύτερη ή δεν είναι λίγο μακρύτερη, τα μαλλιά είναι ξανθά ή μαύρα, μικρές διαφορές, μόνο στην επιφάνεια. Στο βάθος, είναι θέμα θηλυκής και αρσενικής ενέργειας. Οπότε, αν υπάρχει αγάπη, μείνε σε αυτήν. Δώσε της μια ευκαιρία να αναπτυχθεί. Αν όμως δεν υπάρχει, άλλαξε, πριν να εθιστείς σε μια σχέση χωρίς αγάπη.

Ποιος δρόμος είναι καλύτερος; Της Ανατολής ή της Δύσης; Κανένας! Η δική μου πρόταση: ας ακολουθήσουμε το θεϊκό δρόμο. Και ποιός είναι ο θεϊκός δρόμος; Να μείνουμε αληθινοί στην αγάπη. Αν υπάρχει αγάπη, όλα επιτρέπονται. Αν δεν υπάρχει αγάπη, τίποτα δεν επιτρέπεται. Μόνο όταν αγαπάς, επιτρέπονται όλα. Η αγάπη φτάνει. Στάσου αρκετά θαρραλέος, για να κινηθείς με αγάπη. Μη σκέφτεται τίποτε άλλο. Αν συλλογίζεσαι την αγάπη, τα πάντα θα γίνουν δυνατά για σένα.

* Φόβος & Αγάπη: δεν το έχω ολοκληρώσει ακόμα, θα το βάλω στην επόμενη ανάρτηση

Καλό μήνα σε όλους...

Καλημέρα σε όλους σας και καλό μήνα. Τελευταίος μήνας του 8… Για μερικούς και μερικές εδώ μέσα ας είναι και ο τελευταίος κουραστικός μήνας, πρώτιστα από εσωτερικές διαδικασίες. Και απ’ ότι αντιλαμβάνομαι δεν είναι λίγοι αυτοί που θα κουνήσουν καταφατικά το κεφάλι μαζί με ένα ελαφρύ σπάσιμο χαμόγελου… Εγώ το έκανα γράφοντας αυτές τις λέξεις.

Στις 8μιση, πρωί Δευτέρας, έχει 4 βαθμούς, με μπόλικη υγρασία. Πείτε μου, δεν «κολλάει» τώρα σαν εικόνα, τζάκι, αρωματικός καφές ή τσάι, καλή παρέα, όχι πολλών ατόμων υποχρεωτικά και περιπλανήσεις απαλές και ήρεμες του νου και της καρδιάς; Μόλις τώρα γέμισα ένα φλιτζάνι καφέ και επέλεξα το Eternity από το συγκρότημα MLTR να παίζει απαλά σαν μουσικό χαλί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το συγκρότημα μου έκανε κλικ αυτή την περίοδο. Το ανακάλυψα σχεδόν στην τύχη. Δεν ξέρω και δεν έψαξα να δω αν είναι γνωστό στην Ελλάδα. Έμαθα ότι είναι πολύ γνωστοί στην Ασία και ας ζουν στο Βέλγιο. Παίζουν Soft Pop ή κάπως έτσι με γνωστή μουσική και με στίχο εύκολο και κατανοητό που μπορεί να ηρεμίσει και να ταξιδέψει εύκολα, τουλάχιστον εμένα. Θα βάλω στο επάνω μέρος της σελίδας (μόλις ετοιμάσω τα σχετικά κομμάτια) ένα μουσικό χαλί για να το ακούτε όταν και αν θέλετε διαβάζοντας αυτά που γράφονται στο blog.

Έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω θερμά και ειλικρινέστατα για τις ευχές σας λόγω της ονομαστικής γιορτής μου. Αυτή τη φορά (μάλλον η πρώτη ως ενήλιξ) χάρηκα που μέσα στη βαβούρα και στην κούραση των ημερών με θυμηθήκατε. Πιστέψτε με, αυτά που άκουσα και συζήτησα τις τελευταίες μέρες, με κάνουν για άλλη μια φορά να λέω, «σκάσε» στον εαυτό μου, δεν έχεις δικαίωμα να ομιλείς!

…Αφού είμαστε ζωντανοί έχουμε αρκετές φορές το πλεονέκτημα της αλλαγής ή της προσπάθειας για αλλαγή των καταστάσεων που μας ρίχνουν και μας εμποδίζουν να αγγίξουμε αυτό που ο καθένας μας προσμένει. Μην αναβάλετε λοιπόν… Αν είναι δίπλα σας, πιάστε το! Αν είναι κοντά, αρπάξτε το! Αν το βλέπετε, κυνηγήστε το! Αξίζει τουλάχιστον την προσπάθεια. Αφήστε τις πολύπλοκες σκέψεις… Ας βγούμε για ένα καφέ μόνο. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πάντα λόγος. Ας μην έχουμε να πούμε και πολλά. Απλά, ας χαρούμε τη στιγμή που είμαστε μαζί, πίνοντας ζεστές γουλιές και κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, μέσα στην τρέλα του σημερινού αχόρταγου εγωιστή ή των χαμένων και θολών σκέψεων… Είμαστε εδώ και εκεί ο καθένας μας, αλλά όλοι μας πατάμε στο ίδιο δάπεδο στην τελική. Και κανείς μας δεν μπορεί να καθορίσει και πολλά για την επόμενη ώρα της ζωής του. Μόνο να την μπογιατίσει με απαλές ξυλομπογιές και αυτό όχι πάντα… Κάθε στιγμή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ας την κάνουμε ξεχωριστή και ικανή να μας γεμίζει σε στιγμές που αισθανόμαστε άδειοι ή μόνοι.

Πραγματικά χάρηκα γιατί μίλησα μέσω Skype με: την FeiMa στη Γερμανία χθες το βράδυ, τον Κυριάκο στην Αθήνα, τον Κρις στη Θεσ/νίκη, τον Λευτέρη στην Ολλανδία - μέσω τηλεφώνου με: τον Νίκο και Έλλη, τον Νίκο, τη Νίκη, την Ελευθερία, τη Μάιρα, την Κική στη Δράμα, τον Θοδωρή στην Κομοτηνή, τον Τόλη στην Ξάνθη, τον Δήμο στην Καβάλα, την Σούζυ και Ευγενία στην Αθήνα, την Α. στο Βέλγιο, τη Νούλη στη Λευκάδα, τον Γρηγόρη στο αυτοκίνητο, τον Αποστόλη στη Γαλλία - μέσω SMS με: Γιάννη, Μαρία, Σωτήρη, Βάσω. Όλοι αυτοί (κι άλλοι…, ήδη σας κούρασα) είναι συνοδοιπόροι μου και τους ευχαριστώ γιατί απλά έτσι μου βγαίνει!

Άσχετο από τα παραπάνω, σκέφτομαι ότι αυτή η παγκόσμια κρίση, που θα κρατήσει αρκετά απ’ ότι ακούω, είναι μοναδική ευκαιρία για πολλούς. Δεν εννοώ μόνο αυτούς που θα αγοράσουν τώρα σε φθηνές τιμές επιχειρήσεις, ακίνητα ή αυτοκίνητα. Το σφίξιμο αυτό που επηρεάζει κόσμο πολύ, θα αργήσει να περάσει, ακόμη κι όταν τελειώσει. Η ψυχολογία του κόσμου θα επηρεαστεί για αρκετά χρόνια και όσοι ήταν «φειδωλοί» στα έξοδά τους θα επιβεβαιώσουν τις αναστολές που είχαν μέχρι τώρα. Δείτε όμως και το άλλο: μήπως είναι μια καλή ευκαιρία να γίνουμε εν μέρει …Ολλανδοί; Να επιλέγουμε το σπίτι μας για χαλάρωση αλλά και διασκέδαση, να ακούμε μουσική που έχει βάθος και νόημα, να διαβάζουμε μερικά βιβλία που θα μας προβληματίσουν και θα μας κάνουν να σκεφτούμε (ίσως για πρώτη φορά), να δίνουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας μέσα από εσωτερικές αναζητήσεις και να αρχίσουμε να δίνουμε στους ανθρώπους μας λίγο από τον εαυτό μας; Αυτό ρε παιδιά που ξεδιάλεξα από την Ολλανδία είναι ότι ο κόσμος ακούει κλασική μουσική, είναι ευαίσθητος για περιβαλλοντικά θέματα, υπάρχει σούπερ ανεπτυγμένη η ιδέα του εθελοντισμού και γενικά ο πολιτισμός τους είναι άλλου επιπέδου. Σαφώς κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει τα μείον και τα συν. Σαφώς και παίζουν εκεί πάνω άλλες καταστάσεις και συνήθειες. Κρατήστε όμως μόνο τα «θετικά». Μπορούμε να πάρουμε ιδέες για την εδώ καθημερινότητα; Ας το κάνουμε. Ας είμαστε καμιά φορά και μύγες μέσα στο γάλα… Μπορεί το γάλα στην τελική να μην μας αρέσει. Αλλά να το έχουμε συνηθίσει. Και τελικά δεν υπάρχει χειρότερο από τη συνήθεια…

«Δεν μπορώ να χωρίσω. Έλα ρε συ… Έχουμε παιδιά και στην τελική τι να κάνουμε… Όλοι έχουμε τις διαφωνίες μας. Ποιο ζευγάρι δεν έχει τις κακές στιγμές του; Ας είναι…» Πόσες φορές το άκουσα αυτό το σκεπτικό! Λεπτές ισορροπίες. Ίσως να μας καλύπτει αυτή η συνήθεια. Η ανασφάλεια του ενός με την ανασφάλεια του άλλου να δημιουργούν μια τυπική …ασφαλίτσα! Ο στόχος σας; Τα όνειρά σας; Οι επιθυμίες σας; Τα θέλω σας; Οι ανάγκες σας; Ζουν αυτά; Πόσο ζούμε για μας και πόσο παίρνουμε το ρίσκο της αλλαγής που στοχεύει στην προσωπική μας βελτίωση; Πόσο είμαστε υπό και περιμένουμε να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα;

Δεν έχω σβήσει 2 SMS που μου στείλανε: «Αντρέα μου… εύχομαι να … δυνατότερος, αλλά όχι λιγότερο τολμηρός…» και «Ανδρέα μου… σου εύχομαι … ταξίδια και όνειρα…». Τολμηρός – Ταξίδια. Δεν είναι καταπληκτικό; Ταξιδεύω τολμώντας ή τολμώ να ταξιδεύω. Λέξεις με Τ. Τολμήστε. Ταξιδέψτε. Τρέξτε. Τσιγκλήστε. Τσιμπήστε. Ταρακουνήστε τα στάσιμα και βρώμικα λασπόνερα. Μπορεί να βρούμε κάτι πιο φωτεινό, πιο ζωντανό, πιο πολύ τον ΕΑΥΤΟ μας.

Κι αφήστε τους άλλους να αναρωτιούνται! ;-)

…

Όταν θελήσετε να δείτε μια ταινία που δεν θα την ξεχάσετε την επόμενη μέρα, δείτε το “The motorcycle diaries”, την αυτοβιογραφία του Τσε (Link1, Link2). Ο ηθοποιός που παίζει τον Τσε σε κάνει να νοιώσεις ότι κάποιοι άνθρωποι έζησαν πραγματικά. Η οροφή τους δεν ήταν η επιφάνεια της θάλασσας, δεν ένοιωσαν ποτέ ψάρια. Κοιτούσαν πάντα πάνω από τα σύννεφα και έπαιζαν σε όλο το γήπεδο χωρίς κανένα φόβο και ενδοιασμό…

Μία ανάρτηση κατόπιν παραγγελίας με τίτλο: "Μετά τα 30, οι γυναίκες φέρονται σαν γεροντοκόρες;"

Είναι βραδάκι. Πλησιάζει το τέλος ενός πολύ όμορφου, αλλά όχι και συναρπαστικού, σαββατοκύριακου. Ο Άντρας λείπει από το σπίτι και δεν πρόκειται να εμφανιστεί, τουλάχιστον όχι αυτό το βράδυ. Αυτό ισοδυναμεί, μεταξύ άλλων, με αρκετό χρόνο που μπορώ να τον κάνω ό,τι θέλω. Εκτός αυτού, έχω και επιλογές. Επιλέγω να γράψω την ανάρτηση που μου ζητήθηκε. «Άλλωστε δε θα μου πάρει και πολύ χρόνο», σκέφτηκα. Έτσι νόμιζα.

Μία ώρα μετά, έχω βάλει ήδη ένα ποτάκι αλλά αυτή είναι η μοναδική εξέλιξη στην ιστορία αυτή. Η σελίδα του word εξακολουθεί να είναι λευκή. Με το ένα χέρι στηρίζω το κεφάλι μου και με το άλλο παίζω με τη γωνία της οθόνης του υπολογιστή μπας και μου δώσει απάντηση.

Αλλά γιατί πρέπει ΕΓΩ να γράψω γι’ αυτό? Επειδή πέρασα τα 30? Επειδή φέρομαι σα γεροντοκόρη? Επειδή και τα 2? Εεεεεεπππ…. Ανασφάλεια φύγε! Ερώτηση είναι το θέμα. ΕΡΩΤΗΣΗ. Έχασα για λίγο το ερωτηματικό. Πού να φανεί με τα Calibri 10άρια.. Ερώτηση είναι το θέμα. Ερώτηση όμως ύπουλη, που υπονοεί την απάντηση.

«Όχι», είναι η απάντηση μου πάντα σε τέτοιου είδους ερωτήσεις. Γιατί με το που απαντήσεις «ναι», αυτομάτως δημιουργείς έναν κανόνα. Άτιμη κοινωνία.. Γιατί πρέπει να φτιάχνουμε τέτοιου είδους κανόνες? Μήπως επειδή έχοντας μια λίστα κανόνων, γίνεται πιο εύκολη η ένταξη μας, η λειτουργία μας μέσα σε αυτή, η ικανότητά μας να αξιολογούμε και να αυτοαξιολογούμαστε, και σε τελική ανάλυση η ικανότητά μας να παίρνουμε αποφάσεις? Έχουμε σκεφτεί πόσο άδικο είναι αυτό για τις εξαιρέσεις του κανόνα? Αν είναι βέβαια πραγματικά εξαιρέσεις γιατί κάτι τέτοιου είδους κανόνες τείνουν να βάζουν ανθρώπους στο περιθώριο.

Ωωωπ, ξέφυγα. Στο θέμα μας τώρα.

Τι είναι γεροντοκορίαση στην τελική? Μια αρρώστια? Είναι κολλητική? Υπάρχει φάρμακο? Η απάντησή μου εδώ είναι «ναι».

Όλως τυχαίως, σήμερα διάβασα κάτι που μοιάζει με τον ορισμό της. Είναι όταν κάποιος έχει πληγωθεί στο σημείο Α, που φροντίζοντας να μην πληγωθεί στο σημείο Γ, συμπεριφέρεται σαν καθίκι στο σημείο Β.

Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε: ποια πραγματικά συμπεριφορά είναι γεροντοκορίστικη? Εγώ την έχω βρει. Αν το κάνετε, θα δείτε ότι την ίδια συμπεριφορά, το ίδιο άτομο, μπορεί να την έχει σε όλη του τη ζωή, είτε είναι 20 ή 30 ή 70, είτε είναι παντρεμένο ή όχι. Οπότε δεν έχει να κάνει με ηλικία και γάμο και φαίνεται ο παραπάνω ορισμός να μην έχει λάθος βάση.

Αν σας ενοχλούν οι γεροντοκορίστικες συναναστροφές σας, κόψτε τες και αφήστε τες στην ησυχία τους, μακριά από την αποδοκιμασία σας.

Αν δεν σας ενοχλούν οι γεροντοκορίστικες συναναστροφές σας, πιθανώς έχετε θυμώσει μαζί μου.

Αν είστε οι ίδιοι γεροντοκόρες (ή γεροντοπαλίκαρα – μην ξεχνιόμαστε) και το γουστάρετε, συνεχίστε.

Αν είστε οι ίδιοι γεροντοκόρες (ή γεροντοπαλίκαρα – μην ξεχνιόμαστε) και δε το γουστάρετε .. ε, δεν ξέρω, μάλλον δεν το ξέρετε ότι είστε, οπότε ανατρέξτε 5 παραγράφους πάνω, και σκεφτείτε. ΑΝ θέλετε βέβαια...

Coca Cola

Now I’m ready to die in piece. Ρε συ, να δούμε με τους τάφους τι γίνεται... πόσο κοστίζουν, τι χαρτιά χρειάζονται, αν μπορούμε να κλείσουμε από τώρα κ.λ.π.; Αυτό που με απωθεί από τέτοιες καταχωρίσεις είναι ο φόβος και τα ενοχικά σύνδρομα που προκαλούν στους κακόμοιρους καταναλωτές που από τη μια αισθάνονται ξένοι ή παράταιροι ή και περιθωριακοί (σε ακραίες περιπτώσεις) στην κοινωνία του σήμερα-κακού και από την άλλη ζουν με τον φόβο ότι αν ξεπεράσουν τα επιτρεπόμενα όρια θα καταλήξουν στο πάτωμα με φριχτούς κοιλιακούς πόνους και αφρούς από το στόμα. Το λιγότερο.

Η ζωή δεν είναι +5 χρόνια (με βάσει στατιστικά στοιχεία και έρευνες) να κόψω όλα τα κακά και γίνω φυσιολάτρης και vegetarian citizen. Δεν ζούμε σε γυάλα φορμόλης. Δεν είμαστε ποντίκια σε εργαστήριο χημικών αναλύσεων. Στοιχειωδώς ξέρουμε τι μας πειράζει και τι όχι και είμαστε αρκετά ενήλικες να επιλέγουμε.

Ίσως να είμαι επηρεασμένος από δυο τρεις φυσιολάτρες που γνώρισα και οι οποίοι ακολουθούσαν ένα τρόπο ζωής που ήταν τίγκα στην υγιεινή διατροφή και άσκηση. Περπατούσαν καθημερινά (2-3 φορές Κορύλοβος π.χ.), ήταν ποδηλάτες μεγάλων αποστάσεων, δεν χρησιμοποιούσαν μεταφορικά μέσα παρά μόνο σε επείγουσες περιπτώσεις, ζούσαν για μήνες σε σπίτια που είχαν στην εξοχή μακριά από τον θόρυβο της πόλης και το άγχος, δεν τρώγανε κρέας ή τρώγανε σε μικρές ποσότητες, είχαν μπαχτσέ όπου καλλιεργούσαν τα πάντα, ψάρια τους έδινε ένας ο ερασιτέχνης ψαράς τους κ.λ.π. Εννοείται ότι δεν κάπνιζαν, δεν έπιναν, δε ξενυχτούσαν, δεν δεν… Εννοείται ότι αυτόν τον τρόπο ζωής τον εφάρμοζαν πολλά χρόνια κι όχι 5 ή 6. Πέθαναν στα 50+- από καρκίνο του προστάτη ή εγκεφαλικό.

Θα μου πείτε, αυτό είναι ένα παραθυράκι της ιστορίας. Θα μου πείτε ότι αν είσαι γραμμένος στο βιβλίο της …μοίρας δεν μπορείς να αποφύγεις το μοιραίο ό,τι κι αν κάνεις (για όσους πιστεύουν στη μοίρα). Μπορεί να είχαν χιλιάδες άλλα προβλήματα και βεβαρημένο ιστορικό. Δεν ξέρω.

Κάποιος κάποτε μου είπε: όποιος δεν καπνίζει, δεν πίνει, δεν ξενυχτάει και δεν πηγαίνει με γυναίκες (προφανώς μιλούσε για άντρες!) δεν είναι καλός άνθρωπος. Λαϊκή ρύση. Ίσως αμπελοφιλοσοφίες. Ίσως σοφιστείες. Ίσως τίποτε από όλα.

Ίσως τελικά κάποιοι από μας να αισθάνονται ασφαλείς ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που τους προσφέρει σιγουριά. Ίσως να είναι ένας τρόπος αυτοπεριορισμού που να τους δίνει αυτά που δεν μπορούν να κερδίσουν από άλλες καθημερινές δραστηριότητες. Μπορεί και να κρύβει μια ενδόμυχη φοβία για το άγνωστο. Και να το έχουν ανάγκη για να ζουν στο δικό τους πλέγμα ασφάλειας.

...

Διαβάζοντας τα παραπάνω για να κάνω τις απαραίτητες διορθώσεις, μου ήρθε στο μυαλό η ζωή. Τελικά τι σημαίνει να ζει κάποιος; Βαθύ ερώτημα. Για κάθε έναν από μας έχει και διαφορετική σημασία. Μπαίνω στο τριπάκι να «ξαναπώ» ότι τελικά δεν ξέρω πόσο ελεύθεροι είμαστε να επιλέγουμε εμείς (ΕΜΕΙΣ) τον τρόπο ζωής που μας εκφράζει. Τι είναι δική μας επιλογή; Πόσο μας επηρεάζει το περιβάλλον που ζούμε;

Διαφημίσεις στην τηλεόραση, λόγια φίλων και γνωστών μας, πληροφορίες από στατιστικές έρευνες, αποτελέσματα στατιστικών, ιατρικές εξελίξεις, προσωπικά προβλήματα υγείας και άλλα τόσα… Εμείς επιλέγουμε να πάμε σε μπαράκια για να περάσουμε καλά; Εμείς επιλέγουμε να πάμε διακοπές στο Παρίσι για να δούμε τον πύργο του Άιφελ από κοντά; Εμείς θέλουμε να κερδίσουμε το τζόκερ που εδώ και 5 χρόνια παίζουμε τα ίδια νούμερα και στατιστικώς πρέπει να κερδίσουμε κάποια στιγμή; Εμείς ονειρευόμαστε να οδηγούμε μια BMW με δερμάτινα, θερμαινόμενα, ηχεία 35 δρόμων και ενσωματωμένο MP3; Εμείς κυνηγούμε την ασφάλεια του σπιτιού με την γυναίκα – σύντροφο και τα παιδιά – κληρονομιά μας;

Τι από όλα αυτά είναι πραγματικές (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ) ανάγκες; Ποια από τα παραπάνω (και άλλα τόσα) είναι κοινωνικές υποχρεώσεις που επιβάλλεται να αποκτήσουμε, πετύχουμε, κατακτήσουμε; Έτσι ζούμε όπως έχουμε ανάγκη; Έτσι ολοκληρωνόμαστε σαν προσωπικότητες, μοναδικές και ανεπανάληπτες ο καθένας μας;

Έχω την αίσθηση ότι σε ελάχιστα από αυτά θα μπορέσουμε να απαντήσουμε και να χαράξουμε τη δική μας πορεία στο χωρο-χρόνο. Ίσως τελικά η ημιμάθεια να μας βολεύει και να μην μας ξεσηκώνει και αναστατώνει. Ίσως η πορεία (κάποιων χιλιάδων ημερών) επάνω στον πλανήτη μας να μην είναι και …σοβαρή υπόθεση για να κάνουμε τέτοιες αιρετικές σκέψεις. Αργότερα έχουμε χρόνο. Άλλωστε έχουμε και τα ζώδια να μας καθοδηγούν και να μην χανόμαστε σε σκέψεις και κουραζόμαστε. Ίσως και οι άλλοι να ξέρουν καλύτερα για μας και να μας δίνουν το οξυγόνο που χρειαζόμαστε και καμιά φορά να μας δείχνουν το δρόμο. Ίσως να τα γράφουμε που και που όλα αυτά και να ζούμε τυχαία. ΤΥΧΑΙΑ; Χμμ.. μήπως ΤΟΤΕ ζούμε όπως θα «έπρεπε»; Μήπως τότε ξεδιπλώνουμε τα φτερά μας και δοκιμάζουμε τις επικίνδυνες στροφές παίζοντας με τις δυνάμεις μας; Πότε ζούμε; Τι είναι αυτά που έχουμε ανάγκη;

...

Κόκα κόλα; Όχι ευχαριστώ. Με βλάπτει στην υγεία μου. Οι έρευνες και όλα τα επιστημονικά συνέδρια το επιβεβαιώνουν. Τους πιστεύω γιατί ξέρουν περισσότερα και είναι ειδικοί. Σας ευχαριστώ που με προειδοποιείτε για το κακό μου. Θα γίνω συνδρομητής (μετά του American Society of Healthy Citizens) και του National Geographic για να απολαμβάνω (έστω και από τον φρεσκοπλυμένο καναπέ μου με τις παντόφλες μπροστά σε παράλληλη διάταξη και τις άσπρες καθαρές βαμβακερές κάλτσες μου) τα υπέροχα τοπία του πλανήτη μας. Δεν θέλω μωρέ να πάω σε αυτά τα μέρη. Έχω ακούσει ότι κυκλοφορούν επικίνδυνα πλάσματα. Μπορεί να με τσιμπήσουν και να αρρωστήσω.

Φυσικά αυτή είναι μόνο η γνώμη μου.