Leona Lewis

Leona Lewis - Better In Time

(Ooooh)

It's been the longest winter without you
I didn't know where to turn to
See somehow I can't forget you
After all that we've been through

Going coming thought I heard a knock
Who's there no one
Thinking that I deserve it
Now I realize that I really didn't know
If you didn't notice you mean everything
Quickly I'm learning to love again
All I know is I'mma be ok

[Chorus:]
Thought I couldn't live without you
It's gonna hurt when it heals too
It'll all get better in time
Even though I really love you
I'm gonna smile cause I deserve to
It'll all get better in time

I couldn't turn on the TV
Without something there to remind me
Was it all that easy
To just put aside your feelings

If I'm dreaming don't wanna laugh
Hurt my feelings but that's the path
I'll believe in
And I know time will heal it
If you didn't notice boy you mean everything
Quickly I'm learning to love again
All I know is I'mma be ok

[Chorus:]
Thought I couldn't live without you
It's gonna hurt when it heals too
It'll all get better in time
Even though I really love you
I'm gonna smile cause I deserve to
It'll all get better in time

Since there's no more you and me
It's time I let you go
So I can be free
And live my life how it should be
No matter how hard it is I'll be fine without you
Yes I will

[Chorus: x2]
Thought I couldn't live without you
It's gonna hurt when it heals too
It'll all get better in time
Even though I really love you
I'm gonna smile cause I deserve to (yes I do)
It'll all get better in time

Αφιερωμένο...

Θεσ/νίκη & Συγνώμες

Γεμάτη η μέρα χθες. Οδήγησα μετά από μήνες αυτοκίνητο και πήγα Θεσ/νίκη. Μου φάνηκε πολύ άνετο και …ζεστό! Σκέφτηκα ξανά το Superb… Είχα μια συνάντηση σε εταιρία στην Πυλαία, που ήταν τελικά …φιάσκο. Καπάκι πήγα Cosmos και κατασπάραξα 4, ναι 4!, δικάβαλα. Το παράκανα και τώρα είμαι με τα φρένα. Διάβασα την εφημεριδούλα μου πίνοντας και μια κόλα και καπάκι στο καπάκι πήγα και στο ΙΚΕΑ. Τσίμπησα μια σακούλα με χρήσιμα (μπα;…) αντικείμενα. Λίγο πριν την επιστροφή έμεινα στον αδερφό μου, που λόγω γενεθλίων μου (το θυμόταν!), πήρε μια φρέσκια και πολύ πρόστυχη τούρτα με κάστανο. Ήταν από εκείνες τις τούρτες με την παχιά σοκολάτα, γαρνιρισμένη με λευκή, κάστανα γλασέ να στολίζουν το κέντρο και τριμμένα κομμάτια σοκολάτας να δένουν την εικόνα… Το τι έγινε δεν μπορείτε να φανταστείτε. Χαμός… Παλέψαμε λίγο με το σακατεμένο μηχάνημά του, κάναμε φορμάτ, περάσαμε Windows και μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες στην εγκατάσταση οδηγών και διαφόρων άλλων τινών, πήρα το δρόμο της επιστροφής για Δράμα. Έφτασα 11 τζαστ. Μια μικρή βολτίτσα στην πόλη και άντε για ξεκούραση. Η Μάρω με περίμενε υπομονετικά και φυσικά μόλις κουκουλώθηκα (αφού έβαλα 2 φωτιστικά στο σπίτι και 2 πατάκια -από το ΙΚΕΑ- και τακτοποίησα τα πολύ χοντρά) ήρθε γουργουρίζοντας να με ζεστάνει. Ξύπνησα μπρούμυτα και την αισθάνθηκα να είναι στην πλάτη μου αραχτή. Την ξύπνησα εγώ αυτή τη φορά.

Ήθελα να προτείνω κάτι. Υπάρχουν (φαντάζομαι) πράγματα για τα οποία θα θέλαμε να ζητήσουμε συγνώμη από κάποιο άτομο ή άτομα. Είτε για κάτι που είπαμε είτε για κάτι που κάναμε είτε για μια παρεξήγηση που έγινε κ.λ.π. Τι λέτε να στείλετε σε σχόλιο, ανώνυμα, τις δικιές σας συγνώμες; Σκέφτομαι, αν δεν έχετε αντίρρηση, να τις μαζέψω και να τις βάλω σε μια νέα ανάρτηση μόνο με τα κείμενα που θα στείλετε. Τι λέτε; Ίσως να μας εντυπωσιάσει αυτή η …περίεργη συλλογή, που θα γίνει πάντοτε ανώνυμα!

Καλό μήνα σε όλους...

Καλημέρα σε όλους σας και καλό μήνα. Τελευταίος μήνας του 8… Για μερικούς και μερικές εδώ μέσα ας είναι και ο τελευταίος κουραστικός μήνας, πρώτιστα από εσωτερικές διαδικασίες. Και απ’ ότι αντιλαμβάνομαι δεν είναι λίγοι αυτοί που θα κουνήσουν καταφατικά το κεφάλι μαζί με ένα ελαφρύ σπάσιμο χαμόγελου… Εγώ το έκανα γράφοντας αυτές τις λέξεις.

Στις 8μιση, πρωί Δευτέρας, έχει 4 βαθμούς, με μπόλικη υγρασία. Πείτε μου, δεν «κολλάει» τώρα σαν εικόνα, τζάκι, αρωματικός καφές ή τσάι, καλή παρέα, όχι πολλών ατόμων υποχρεωτικά και περιπλανήσεις απαλές και ήρεμες του νου και της καρδιάς; Μόλις τώρα γέμισα ένα φλιτζάνι καφέ και επέλεξα το Eternity από το συγκρότημα MLTR να παίζει απαλά σαν μουσικό χαλί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το συγκρότημα μου έκανε κλικ αυτή την περίοδο. Το ανακάλυψα σχεδόν στην τύχη. Δεν ξέρω και δεν έψαξα να δω αν είναι γνωστό στην Ελλάδα. Έμαθα ότι είναι πολύ γνωστοί στην Ασία και ας ζουν στο Βέλγιο. Παίζουν Soft Pop ή κάπως έτσι με γνωστή μουσική και με στίχο εύκολο και κατανοητό που μπορεί να ηρεμίσει και να ταξιδέψει εύκολα, τουλάχιστον εμένα. Θα βάλω στο επάνω μέρος της σελίδας (μόλις ετοιμάσω τα σχετικά κομμάτια) ένα μουσικό χαλί για να το ακούτε όταν και αν θέλετε διαβάζοντας αυτά που γράφονται στο blog.

Έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω θερμά και ειλικρινέστατα για τις ευχές σας λόγω της ονομαστικής γιορτής μου. Αυτή τη φορά (μάλλον η πρώτη ως ενήλιξ) χάρηκα που μέσα στη βαβούρα και στην κούραση των ημερών με θυμηθήκατε. Πιστέψτε με, αυτά που άκουσα και συζήτησα τις τελευταίες μέρες, με κάνουν για άλλη μια φορά να λέω, «σκάσε» στον εαυτό μου, δεν έχεις δικαίωμα να ομιλείς!

…Αφού είμαστε ζωντανοί έχουμε αρκετές φορές το πλεονέκτημα της αλλαγής ή της προσπάθειας για αλλαγή των καταστάσεων που μας ρίχνουν και μας εμποδίζουν να αγγίξουμε αυτό που ο καθένας μας προσμένει. Μην αναβάλετε λοιπόν… Αν είναι δίπλα σας, πιάστε το! Αν είναι κοντά, αρπάξτε το! Αν το βλέπετε, κυνηγήστε το! Αξίζει τουλάχιστον την προσπάθεια. Αφήστε τις πολύπλοκες σκέψεις… Ας βγούμε για ένα καφέ μόνο. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πάντα λόγος. Ας μην έχουμε να πούμε και πολλά. Απλά, ας χαρούμε τη στιγμή που είμαστε μαζί, πίνοντας ζεστές γουλιές και κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, μέσα στην τρέλα του σημερινού αχόρταγου εγωιστή ή των χαμένων και θολών σκέψεων… Είμαστε εδώ και εκεί ο καθένας μας, αλλά όλοι μας πατάμε στο ίδιο δάπεδο στην τελική. Και κανείς μας δεν μπορεί να καθορίσει και πολλά για την επόμενη ώρα της ζωής του. Μόνο να την μπογιατίσει με απαλές ξυλομπογιές και αυτό όχι πάντα… Κάθε στιγμή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ας την κάνουμε ξεχωριστή και ικανή να μας γεμίζει σε στιγμές που αισθανόμαστε άδειοι ή μόνοι.

Πραγματικά χάρηκα γιατί μίλησα μέσω Skype με: την FeiMa στη Γερμανία χθες το βράδυ, τον Κυριάκο στην Αθήνα, τον Κρις στη Θεσ/νίκη, τον Λευτέρη στην Ολλανδία - μέσω τηλεφώνου με: τον Νίκο και Έλλη, τον Νίκο, τη Νίκη, την Ελευθερία, τη Μάιρα, την Κική στη Δράμα, τον Θοδωρή στην Κομοτηνή, τον Τόλη στην Ξάνθη, τον Δήμο στην Καβάλα, την Σούζυ και Ευγενία στην Αθήνα, την Α. στο Βέλγιο, τη Νούλη στη Λευκάδα, τον Γρηγόρη στο αυτοκίνητο, τον Αποστόλη στη Γαλλία - μέσω SMS με: Γιάννη, Μαρία, Σωτήρη, Βάσω. Όλοι αυτοί (κι άλλοι…, ήδη σας κούρασα) είναι συνοδοιπόροι μου και τους ευχαριστώ γιατί απλά έτσι μου βγαίνει!

Άσχετο από τα παραπάνω, σκέφτομαι ότι αυτή η παγκόσμια κρίση, που θα κρατήσει αρκετά απ’ ότι ακούω, είναι μοναδική ευκαιρία για πολλούς. Δεν εννοώ μόνο αυτούς που θα αγοράσουν τώρα σε φθηνές τιμές επιχειρήσεις, ακίνητα ή αυτοκίνητα. Το σφίξιμο αυτό που επηρεάζει κόσμο πολύ, θα αργήσει να περάσει, ακόμη κι όταν τελειώσει. Η ψυχολογία του κόσμου θα επηρεαστεί για αρκετά χρόνια και όσοι ήταν «φειδωλοί» στα έξοδά τους θα επιβεβαιώσουν τις αναστολές που είχαν μέχρι τώρα. Δείτε όμως και το άλλο: μήπως είναι μια καλή ευκαιρία να γίνουμε εν μέρει …Ολλανδοί; Να επιλέγουμε το σπίτι μας για χαλάρωση αλλά και διασκέδαση, να ακούμε μουσική που έχει βάθος και νόημα, να διαβάζουμε μερικά βιβλία που θα μας προβληματίσουν και θα μας κάνουν να σκεφτούμε (ίσως για πρώτη φορά), να δίνουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας μέσα από εσωτερικές αναζητήσεις και να αρχίσουμε να δίνουμε στους ανθρώπους μας λίγο από τον εαυτό μας; Αυτό ρε παιδιά που ξεδιάλεξα από την Ολλανδία είναι ότι ο κόσμος ακούει κλασική μουσική, είναι ευαίσθητος για περιβαλλοντικά θέματα, υπάρχει σούπερ ανεπτυγμένη η ιδέα του εθελοντισμού και γενικά ο πολιτισμός τους είναι άλλου επιπέδου. Σαφώς κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει τα μείον και τα συν. Σαφώς και παίζουν εκεί πάνω άλλες καταστάσεις και συνήθειες. Κρατήστε όμως μόνο τα «θετικά». Μπορούμε να πάρουμε ιδέες για την εδώ καθημερινότητα; Ας το κάνουμε. Ας είμαστε καμιά φορά και μύγες μέσα στο γάλα… Μπορεί το γάλα στην τελική να μην μας αρέσει. Αλλά να το έχουμε συνηθίσει. Και τελικά δεν υπάρχει χειρότερο από τη συνήθεια…

«Δεν μπορώ να χωρίσω. Έλα ρε συ… Έχουμε παιδιά και στην τελική τι να κάνουμε… Όλοι έχουμε τις διαφωνίες μας. Ποιο ζευγάρι δεν έχει τις κακές στιγμές του; Ας είναι…» Πόσες φορές το άκουσα αυτό το σκεπτικό! Λεπτές ισορροπίες. Ίσως να μας καλύπτει αυτή η συνήθεια. Η ανασφάλεια του ενός με την ανασφάλεια του άλλου να δημιουργούν μια τυπική …ασφαλίτσα! Ο στόχος σας; Τα όνειρά σας; Οι επιθυμίες σας; Τα θέλω σας; Οι ανάγκες σας; Ζουν αυτά; Πόσο ζούμε για μας και πόσο παίρνουμε το ρίσκο της αλλαγής που στοχεύει στην προσωπική μας βελτίωση; Πόσο είμαστε υπό και περιμένουμε να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα;

Δεν έχω σβήσει 2 SMS που μου στείλανε: «Αντρέα μου… εύχομαι να … δυνατότερος, αλλά όχι λιγότερο τολμηρός…» και «Ανδρέα μου… σου εύχομαι … ταξίδια και όνειρα…». Τολμηρός – Ταξίδια. Δεν είναι καταπληκτικό; Ταξιδεύω τολμώντας ή τολμώ να ταξιδεύω. Λέξεις με Τ. Τολμήστε. Ταξιδέψτε. Τρέξτε. Τσιγκλήστε. Τσιμπήστε. Ταρακουνήστε τα στάσιμα και βρώμικα λασπόνερα. Μπορεί να βρούμε κάτι πιο φωτεινό, πιο ζωντανό, πιο πολύ τον ΕΑΥΤΟ μας.

Κι αφήστε τους άλλους να αναρωτιούνται! ;-)

…

Όταν θελήσετε να δείτε μια ταινία που δεν θα την ξεχάσετε την επόμενη μέρα, δείτε το “The motorcycle diaries”, την αυτοβιογραφία του Τσε (Link1, Link2). Ο ηθοποιός που παίζει τον Τσε σε κάνει να νοιώσεις ότι κάποιοι άνθρωποι έζησαν πραγματικά. Η οροφή τους δεν ήταν η επιφάνεια της θάλασσας, δεν ένοιωσαν ποτέ ψάρια. Κοιτούσαν πάντα πάνω από τα σύννεφα και έπαιζαν σε όλο το γήπεδο χωρίς κανένα φόβο και ενδοιασμό…

Σκέψου... ;-)

As we grow up, we learn that even the one person that wasn't supposed to ever let you down probably will.

~ You will have your heart broken probably more than once and it's harder every time.

~ You'll break hearts too, so remember how it felt when yours was broken.

~ You'll fight with your best friend.

~ You'll blame a new love for things an old one did.

~ You'll cry because time is passing too fast, and you'll eventually lose someone you love.

So take too many pictures, laugh too much, and love like you've never been hurt because every sixty seconds you spend upset is a minute of happiness you'll never get back.

Don't be afraid that your life will end,
be afraid that it will never begin.

Μία ανάρτηση κατόπιν παραγγελίας με τίτλο: "Μετά τα 30, οι γυναίκες φέρονται σαν γεροντοκόρες;"

Είναι βραδάκι. Πλησιάζει το τέλος ενός πολύ όμορφου, αλλά όχι και συναρπαστικού, σαββατοκύριακου. Ο Άντρας λείπει από το σπίτι και δεν πρόκειται να εμφανιστεί, τουλάχιστον όχι αυτό το βράδυ. Αυτό ισοδυναμεί, μεταξύ άλλων, με αρκετό χρόνο που μπορώ να τον κάνω ό,τι θέλω. Εκτός αυτού, έχω και επιλογές. Επιλέγω να γράψω την ανάρτηση που μου ζητήθηκε. «Άλλωστε δε θα μου πάρει και πολύ χρόνο», σκέφτηκα. Έτσι νόμιζα.

Μία ώρα μετά, έχω βάλει ήδη ένα ποτάκι αλλά αυτή είναι η μοναδική εξέλιξη στην ιστορία αυτή. Η σελίδα του word εξακολουθεί να είναι λευκή. Με το ένα χέρι στηρίζω το κεφάλι μου και με το άλλο παίζω με τη γωνία της οθόνης του υπολογιστή μπας και μου δώσει απάντηση.

Αλλά γιατί πρέπει ΕΓΩ να γράψω γι’ αυτό? Επειδή πέρασα τα 30? Επειδή φέρομαι σα γεροντοκόρη? Επειδή και τα 2? Εεεεεεπππ…. Ανασφάλεια φύγε! Ερώτηση είναι το θέμα. ΕΡΩΤΗΣΗ. Έχασα για λίγο το ερωτηματικό. Πού να φανεί με τα Calibri 10άρια.. Ερώτηση είναι το θέμα. Ερώτηση όμως ύπουλη, που υπονοεί την απάντηση.

«Όχι», είναι η απάντηση μου πάντα σε τέτοιου είδους ερωτήσεις. Γιατί με το που απαντήσεις «ναι», αυτομάτως δημιουργείς έναν κανόνα. Άτιμη κοινωνία.. Γιατί πρέπει να φτιάχνουμε τέτοιου είδους κανόνες? Μήπως επειδή έχοντας μια λίστα κανόνων, γίνεται πιο εύκολη η ένταξη μας, η λειτουργία μας μέσα σε αυτή, η ικανότητά μας να αξιολογούμε και να αυτοαξιολογούμαστε, και σε τελική ανάλυση η ικανότητά μας να παίρνουμε αποφάσεις? Έχουμε σκεφτεί πόσο άδικο είναι αυτό για τις εξαιρέσεις του κανόνα? Αν είναι βέβαια πραγματικά εξαιρέσεις γιατί κάτι τέτοιου είδους κανόνες τείνουν να βάζουν ανθρώπους στο περιθώριο.

Ωωωπ, ξέφυγα. Στο θέμα μας τώρα.

Τι είναι γεροντοκορίαση στην τελική? Μια αρρώστια? Είναι κολλητική? Υπάρχει φάρμακο? Η απάντησή μου εδώ είναι «ναι».

Όλως τυχαίως, σήμερα διάβασα κάτι που μοιάζει με τον ορισμό της. Είναι όταν κάποιος έχει πληγωθεί στο σημείο Α, που φροντίζοντας να μην πληγωθεί στο σημείο Γ, συμπεριφέρεται σαν καθίκι στο σημείο Β.

Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε: ποια πραγματικά συμπεριφορά είναι γεροντοκορίστικη? Εγώ την έχω βρει. Αν το κάνετε, θα δείτε ότι την ίδια συμπεριφορά, το ίδιο άτομο, μπορεί να την έχει σε όλη του τη ζωή, είτε είναι 20 ή 30 ή 70, είτε είναι παντρεμένο ή όχι. Οπότε δεν έχει να κάνει με ηλικία και γάμο και φαίνεται ο παραπάνω ορισμός να μην έχει λάθος βάση.

Αν σας ενοχλούν οι γεροντοκορίστικες συναναστροφές σας, κόψτε τες και αφήστε τες στην ησυχία τους, μακριά από την αποδοκιμασία σας.

Αν δεν σας ενοχλούν οι γεροντοκορίστικες συναναστροφές σας, πιθανώς έχετε θυμώσει μαζί μου.

Αν είστε οι ίδιοι γεροντοκόρες (ή γεροντοπαλίκαρα – μην ξεχνιόμαστε) και το γουστάρετε, συνεχίστε.

Αν είστε οι ίδιοι γεροντοκόρες (ή γεροντοπαλίκαρα – μην ξεχνιόμαστε) και δε το γουστάρετε .. ε, δεν ξέρω, μάλλον δεν το ξέρετε ότι είστε, οπότε ανατρέξτε 5 παραγράφους πάνω, και σκεφτείτε. ΑΝ θέλετε βέβαια...

Ελευθερία

Καλή βδομάδα απανταχού φιλαράκια (...Γερμανία, Ολλανδία, Αθήνα, Θεσ/νίκη, Λευκάδα, Δράμα, Ξάνθη, Αλεξανδρούπολη, ίσως και αλλού...). Τελικά η εκδρομούλα προς Θεσ/νίκη αποδείχθηκε άθλος γιατί στο δρόμο πηγαίνοντας είχε τρελή ομίχλη για αρκετή ώρα και επιστρέφοντας (μέσω Σερρών) τρελό πλευρικό άνεμο στα 5 μποφόρ. Αλλά, όλα καλά. Ωραίες δοκιμασίες...

Επειδή δεν έχω ξεκουραστεί ιδιαίτερα -και δεν έχω τρελή έμπνευση ακόμη- από το 2ήμερο και επειδή σας υποσχέθηκα την ανάρτηση ενός μεγάλου κειμένου -10σέλιδο- σας ενημερώνω ότι το κείμενο αυτό γράφτηκε από τον blogger του παρόντος blog πριν από 2 μήνες περίπου. Όσοι με ξέρετε (και ξέρετε πράγματα) μπορείτε να συνδέσετε γεγονότα, όσοι δεν... απλά διαβάστε το έτσι σαν δοκίμιο π.χ.

Το κείμενο επειδή είναι μεγάλο και δεν μπορεί να αναρτηθεί ως έχει εδώ μέσα, το μετέτρεψα σε pdf μορφή και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ (περίπου 800ΚΒ μέγεθος). Αν δεν έχετε εγκατεστημένο το πρόγραμμα Acrobe Reader και βαριέστε να μπαίνετε σε διαδικασίες, μπορείτε να κατεβάσετε το ίδιο κείμενο σε μορφή Word από εδώ (αλλά είναι και μεγάλο ~5,5 ΜΒ). Δεν σας υπόσχομαι ότι θα το βλέπετε το ίδιο καλά όπως στη μορφή pdf.

Περιμένω τα σχόλια σας φυσικά. Σας προτρέπω να το εκτυπώσετε γιατί είναι μεγάλο και δεν διαβάζεται ίσως εύκολα από μια οθόνη.

Προσμονή

Ο καιρός έξω συννεφιασμένος. Τελικά η σοφία είναι γύρω μας στα καθημερινά και συνήθως την προσπερνάμε κοιτάζοντας σε άσχετα πράγματα και επιθυμίες και στόχους και επιδιώξεις. Αυτές τις μέρες βρέχει κατά διαστήματα και ο καιρός χαρακτηρίζεται άστατος. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για οτιδήποτε… Να πάω με τη μηχανή κάπου; Να παίξω τένις το απόγευμα;

Αυτή η προσμονή να αλλάξει ο καιρός, να μπορούμε να σχεδιάζουμε πράγματα, να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε κινήσεις είναι σοφία. Πόσο πολύ (και πολλοί) είμαστε εμείς αυτοί που σχεδιάζουμε το μέλλον μας; Πόσο δυνατοί αισθανόμαστε ότι όλα περνάνε από τα χέρια μας και εμείς χαράζουμε τα αυλάκια μας; Το περιβάλλον που ζούμε μας δείχνει, αλλά εμείς έχουμε πολλούς βαθμούς μυωπίας και αστιγματισμού. Ίσως να είμαστε ένα τίποτα στο σύμπαν, ίσως οι δυνάμεις μας να είναι πραγματικά μηδαμινές, αλλά… από την άλλη κάποιες φορές γινόμαστε γίγαντες. Και τότε είναι σαν το σύμπαν να γυρίζει γύρω από μας, από τις δικές μας επιλογές, από τις δικές μας αποφάσεις, από τις δικές μας κινήσεις.

Μήπως τότε είναι που η ψυχή μας πετάει ελεύθερα και εκτοξεύει όλες τις δυνάμεις που είναι εγκλωβισμένες μέσα μας; Εκείνες τις στιγμές μήπως ζούμε όπως θα μπορούσαμε πάντα αν δεν είχαμε τις περιφερειακές βλακείες που μας αλληθωρίζουν και μας δημιουργούν κίβδηλες ανάγκες;

Συγνώμη, αλλά γιατί «τρομάζω» όλο και πιο πολύ όταν (δι-)αισθάνομαι ΠΟΣΑ μπορούμε να κάνουμε όταν ζούμε  ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ?

Στάση ζωής

Ήθελα να το γράψω εδώ και μέρες. Ίσως να ήθελε απλά το χρόνο του και αυτό (όπως και ...πολλά άλλα!). Μου το έστειλε ένας άνθρωπος που έβαζε το αυτί του κοντά σε μένα και του έδινα (λέει) κλωτσιές που τον πετούσαν έκπληκτο πίσω. Ήμουν μέσα σε μια κοιλιά (λέει, δεν το θυμάμαι κι αυτό) και περίμενα να την κάνω για έξω. Τέλος πάντων...

Ίσως να εκφράζει πολύ λίγους ανθρώπους. Ίσως κανέναν και ποτέ. Ίσως όλους που ζουν κατά βάθος. Ίσως ποτέ και κανέναν. Ίσως... Σίγουρα εκφράζει απόλυτα τον blogger της παρέας.

Κάποτε ήταν μια κοπέλα τυφλή. Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή. Μισούσε τον καθένα, εκτός από τον αγαπημένο της. Αυτός ήταν πάντα εκεί γι'αυτήν. Την αγαπούσε πολύ και ήταν πάντα δίπλα της. Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει τον κόσμο, τότε θα τον παντρευόταν! Μια μέρα κάποιος της δώρισε δυό μάτια και τότε μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε… είδε και τον αγαπημένο της… Εκείνος την ρώτησε γεμάτος χαρά «τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;» Η κοπέλα όμως έκπληκτη είδε ότι ο αγαπημένος της ήταν κι αυτός τυφλός και σοκαρισμένη από αυτό, αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το αγόρι έφυγε δακρυσμένο και με πόνο αργότερα της έστειλε ένα γράμμα… "Απλά σε παρακαλώ, να προσέχεις τα μάτια μου"

ΌλαΖωήΦωςΖωήΌλα 

Συναισθήματα

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.

Tο Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: «Τι είναι το κρυφτό;».

Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια - την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα – να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο Άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.

Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο οποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος, για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε το άφηνε ελεύθερο. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.

Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.

Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

H Ματαιοδοξία έβλεπε από μακριά όλο αυτό το σκηνικό και κουνούσε με νόημα το κεφάλι...

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

«....998, 999. 1000» μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον «ρυθμό» του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πλήγωσε τα μάτια.

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.