Αποκριάτικη εκδρομή

Ο καιρός καλός, γύρω στους 15-16 βαθμούς. Η διαδρομή γνωστή και απολαυστική. Ο προορισμός αγαπημένος. Η σύνθεση της παρέας ζεστή.

Χοντρές κάλτσες, ειδική ζώνη μέσης, λαιμουδιά, κράνος καθαρό, γάντια, βενζίνη "γέμισέ το φίλε", γυαλιά ηλίου. Τι ώρα είναι; Δεν με νοιάζει. Φύγαμεεε...
Επιλέγω τη διαδρομή Δράμα, Νικηφόρος, Παρανέστι, Σταυρούπολη, Ξάνθη. Σταματώ στο Νεοχώρι για τσιγάρο και χαλάρωση σε παγκάκι του χωριού. Ρυθμοί απόλυτης ηρεμίας και χαλάρωσης. Αυτό είναι! Κότες να κινούνται νωχελικά σκαλίζοντας, γάτες να λιάζονται στον ήλιο ακίνητες για να απολαύσουν τη ζεστούλα των ακτίνων του, άνθρωποι λιγοστοί να μιλάνε για τα καθημερινά τους. Συνεχίζω όμορφα και ήρεμα τη διαδρομή. Απολαμβάνω τις στροφές, σηκώνομαι για να δω από ψηλά το άγριας ομορφιάς τοπίο, κορνάρω παιχνιδιάρικα ένα σκυλί που με βλέπει απορημένο να του χαλάω τη μεσημεριανή του σιέστα. Δεύτερη στάση σε όμορφο μέρος κοντά στην Ξάνθη με παγκάκια, γεφυράκια, ξύλινες κατασκευές για να καθίσει κανείς και να τσιμπήσει κάτι, να διαβάσει ένα ωραίο βιβλίο, να ζωγραφίσει τη φύση, να περπατήσει και να σκεφτεί…

Φτάνω Ξάνθη. Βρισκόμαστε τα 3 αδέρφια και επιλέγουμε τους Τοξότες για βόλτα (πατήστε πάνω στην εικόνα για ζουμ άουτ) και μετά φαγητό. Πεινάω πολύ, η ώρα είναι 4 και η διαδρομή με παρέσυρε στο χρόνο. Κουβέντα χαλαρή, επικοινωνία ψυχική, μετρημένες αλλά ουσιαστικές κουβέντες, ο χρόνος προχωράει αργά το ταξίδι του με χαλαρούς ρυθμούς και διάθεση.

Αρχίζει να πέφτει το φως. Δεν θέλω να δεινοπαθήσω στην επιστροφή. Γεια σας αφέρφια! Πρέπει να την κάνω πρώτος. Θα βρεθούμε ξανά σε άλλος μέρος, με άλλη διάθεση, έχοντας άλλα στο μυαλό του ο καθένας…

Γυρίζω και βλέπω τα μηνύματά μου. Μετρημένα κι αυτά. Χαλαροί ρυθμοί και εδώ. Κάποιος είναι στο Skype. Να μιλήσουμε; Ξεχνιόμαστε στην κουβέντα. Πλησιάζουν μεσάνυχτα. Πότε κιόλας! Να ‘σαι καλά, καλή μου παρέα. Επικοινωνώ ουσιαστικά. Το χαίρομαι απίστευτα. Να λοιπόν που δεν υπάρχει μόνο η μια πλευρά τριγύρω... Δεν είχα αμφιβολία, απλά δεν είναι και εύκολο να συντονίζεσαι τόσο γρήγορα. Γιατί όχι όμως;

Να είσαι πάντα καλά! Και να προσέχεις τον εαυτό σου… Περιμένω την επόμενη φορά να πούμε κι άλλα!

Θεσ/νίκη & Συγνώμες

Γεμάτη η μέρα χθες. Οδήγησα μετά από μήνες αυτοκίνητο και πήγα Θεσ/νίκη. Μου φάνηκε πολύ άνετο και …ζεστό! Σκέφτηκα ξανά το Superb… Είχα μια συνάντηση σε εταιρία στην Πυλαία, που ήταν τελικά …φιάσκο. Καπάκι πήγα Cosmos και κατασπάραξα 4, ναι 4!, δικάβαλα. Το παράκανα και τώρα είμαι με τα φρένα. Διάβασα την εφημεριδούλα μου πίνοντας και μια κόλα και καπάκι στο καπάκι πήγα και στο ΙΚΕΑ. Τσίμπησα μια σακούλα με χρήσιμα (μπα;…) αντικείμενα. Λίγο πριν την επιστροφή έμεινα στον αδερφό μου, που λόγω γενεθλίων μου (το θυμόταν!), πήρε μια φρέσκια και πολύ πρόστυχη τούρτα με κάστανο. Ήταν από εκείνες τις τούρτες με την παχιά σοκολάτα, γαρνιρισμένη με λευκή, κάστανα γλασέ να στολίζουν το κέντρο και τριμμένα κομμάτια σοκολάτας να δένουν την εικόνα… Το τι έγινε δεν μπορείτε να φανταστείτε. Χαμός… Παλέψαμε λίγο με το σακατεμένο μηχάνημά του, κάναμε φορμάτ, περάσαμε Windows και μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες στην εγκατάσταση οδηγών και διαφόρων άλλων τινών, πήρα το δρόμο της επιστροφής για Δράμα. Έφτασα 11 τζαστ. Μια μικρή βολτίτσα στην πόλη και άντε για ξεκούραση. Η Μάρω με περίμενε υπομονετικά και φυσικά μόλις κουκουλώθηκα (αφού έβαλα 2 φωτιστικά στο σπίτι και 2 πατάκια -από το ΙΚΕΑ- και τακτοποίησα τα πολύ χοντρά) ήρθε γουργουρίζοντας να με ζεστάνει. Ξύπνησα μπρούμυτα και την αισθάνθηκα να είναι στην πλάτη μου αραχτή. Την ξύπνησα εγώ αυτή τη φορά.

Ήθελα να προτείνω κάτι. Υπάρχουν (φαντάζομαι) πράγματα για τα οποία θα θέλαμε να ζητήσουμε συγνώμη από κάποιο άτομο ή άτομα. Είτε για κάτι που είπαμε είτε για κάτι που κάναμε είτε για μια παρεξήγηση που έγινε κ.λ.π. Τι λέτε να στείλετε σε σχόλιο, ανώνυμα, τις δικιές σας συγνώμες; Σκέφτομαι, αν δεν έχετε αντίρρηση, να τις μαζέψω και να τις βάλω σε μια νέα ανάρτηση μόνο με τα κείμενα που θα στείλετε. Τι λέτε; Ίσως να μας εντυπωσιάσει αυτή η …περίεργη συλλογή, που θα γίνει πάντοτε ανώνυμα!

Γύρισα!

Σας χαιρετώ από την Ελλάδα. Επέστρεψα το λοιπόν μετά από χιλ… εντάξει, …δεκάδες διαδρομές με όλα (στην κυριολεξία) τα γερμανικά τρένα και σχεδόν όλα τα ολλανδικά. Το ταξίδι προς το Χρόνινγκεν διήρκεσε συνολικά μισή μέρα, όπως και η επάνοδος. Σίγουρα θα ήταν ευκολότερο να πήγαινα με το αεροπλάνο στο Άμστερνταμ και μετά με τρένο στην πόλη που ήθελα, αλλά ήθελα λιγάκι την «περιπέτεια» του άγνωστου και του αναπάντεχου. Και είχα μπόλικες από δαύτες!

Πέραν της διαδρομής, που μόνο από κοντά περιγράφεται, η παραμονή στην Ολλανδία ήταν τελικά μια μικρή αποκάλυψη. Τα ποδήλατα ήταν πιο πολλά από τους ανθρώπους (χωρίς υπερβολή), τα αυτοκίνητα λίγα και τα λεωφορεία σχεδόν παντού. Ποτέ δεν άκουσα κόρνα αυτοκινήτου, οι ποδηλάτες έχουν προτεραιότητα παντού και γενικά οι συνθήκες κίνησης στην πόλη ανθρώπινες. Υπάρχει γενικά μια χαλαρότητα παντού (ίσως να φταίει και το μαύρο!...) και η ένταση είναι άγνωστη στον αέρα.

Έφαγα σε χλιδάτο κινέζικο, ψώνισα από διάφορα μαγαζιά, γύρισα το κέντρο της πόλης, περπάτησα σε διάφορα σημεία, δίπλα σε κανάλια, λιμνούλες, σιντριβάνια, μέσα από δασάκια, έβγαλα άπειρες φωτογραφίες. Οι τιμές των προϊόντων έχουν αποκλίσεις από την Ελλάδα, π.χ. ο καφές έχει 2 ευρώ, τα τσιγάρα πάνω από 4, ο καπνός πίπας είναι σχεδόν μισοτιμής, στα άλλα είδη οι τιμές παίζουν από φθηνότερα, το ίδιο ή και ακριβότερα. Όμως ο βασικός μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος από την Ελλάδα!

Έφυγα από Ολλανδία με πολλές σκέψεις που θέλω να τις κάνω πράξη μόλις επανέλθω στα πάτρια εδάφη και να ψάξω για διάφορα που με ενδιαφέρουν και θέλω να ασχοληθώ. Ήταν μια χρήσιμη ανάπαυλα που τελικά ίσως ανοίξει νέους δρόμους για διάφορα! ΖΩΗ ;-)

Στη συνέχεια κατέβηκα Αθήνα και έμεινα στους κουμπάρους μου. Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εδώ, είδα πολλούς φίλους που είχα να τους δω αρκετά χρόνια. Γύρισα σε όλα τα «κλασικά» μέρη: Μοναστηράκι για βόλτα και φαγητό, Θησείο για καφέ, Πλάκα για περπάτημα, Σύνταγμα, Εξάρχεια και Γκάζι για καφέ κ.λ.π. Όχι, δεν πήγα στη Στουρνάρη (για πρώτη φορά από τότε που κατεβαίνω Αθήνα!).

Σε γενικές γραμμές ήταν μια απαραίτητη «διακοπή» από τα τρέχοντα, μεγάλης σχετικά διάρκειας (12 μέρες), που είχα να κάνω εδώ και 9 χρόνια.

Να δώσω πολλούς χαιρετισμούς στον/στους:

• Λευτέρη, Χίλι, Βίβιαν, για την απίστευτα ζεστή φιλοξενία τους που με σκλάβωσε - σας περιμένω στη Δράμα για να γυρίζουμε κάτω από τον ήλιο και τη θάλασσα αλλά και με τα στραβά του τόπου που δεν σας αποτρέπουν να έρθετε...
• Κυριάκο και Σουζάνα, για την άψογη φιλοξενία, παρέα και συντροφιά τους – με υποχρεώσατε και θα τα ξαναπούμε κουμπαράκια μου
• Θανάση και Μαρία, για το τέλειο μπρόκολο με τυρί καθώς και το νοστιμότατο κρέας με ρύζι (συν κρασάκι) – Μαράκι, με υποχρέωσες για άλλη μια φορά!
• Αποστόλη, για την αναπάντεχα «χρήσιμη» κουβέντα και επανασύνδεση μετά από χρόνια – ό,τι είπαμε το έχω κρατήσει και σε ευχαριστώ!
• Γιώργο, για την ηρεμία που άλλη μια φορά απόλαυσα πίνοντας καφέ σε ζεστό καφέ στα Εξάρχεια
• Θανάση, για την ενημέρωση σε τρέχουσες εξελίξεις στο Ντουμπάι – μακάρι να βολέψει να πάτε με τη Βάσω και να γυρίσετε πιο γεμάτοι (σε όλα τα επίπεδα)
• Fei Ma, που με κάλεσε να μείνω μαζί τους στη Γερμανία αν κάτι δεν πήγαινε καλά στη φάση μετάβασης Ελλ-Ολλ – ελπίζω να βολέψει να σας δω από κοντά πριν γυρίσετε στο Ελλάντα
• Νικολή, που με βοήθησε να καταλάβω τι παίζει με τα Wagon, Sitzplatz, Gleis που έγραφε στα εισιτήρια των τρένων – όταν μάθω Ολλανδικά θα σου πω εγώ… ;-)
• Άγνωστο τζάνκι, που με έβριζε στα αγγλικά κοντά στο σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι γιατί δεν του έδωσα ευρώπουλα – να ‘σαι καλά ότι και αν φουμάρεις μεγάλε…
• Ιάκωβο, αν και δεν βόλεψε να βρεθούμε να τα πούμε από κοντά – θα γίνει την άλλη φορά
• Tάνια, που τα είπαμε στο μετρό για διάφορα – λες;
  

Το βίντεο είναι από το Χρόνινγκεν (Groningen) και οι φωτογραφίες (1η συλλογή - 2η συλλογή) από το ταξίδι. Ταξιδέψτε (όσοι θέλετε μαζί μου…).

Η πτώση

Πιο γεμάτη μέρα από τη χθεσινή μάλλον δεν θυμάμαι… με τη λήξη της δουλειάς ντύνομαι με το τεράστιο μπουφάν μηχανής, γάντια από BMW, κράνος, παπούτσια κατάλληλα, βάζω βενζίνη (πάντα κατοστάρα), ελέγχω τα λάστιχα  (ήταν μια χαρά) και βουρ…

Έφτασα Ξάνθη στον αδερφό μου που έχει μπανταρισμένο το πόδι του μετά από ένα ατύχημα και κυκλοφορεί με πατερίτσες. Είδα την ανιψιά μου που εντυπωσιάστηκε με το iPhone (Έλλη σουτ…) και πήγαμε οι δυο μας να πιούμε καφέ στην Αλεξάνδρα με την Ξάνθη πιάτο. Καθίσαμε και μιλήσαμε μετά από πάρα πολύ καιρό. Μιλήσαμε όμως! Μου μετέφερε εικόνες από εξορμήσεις με τη μηχανή του (BMW 1100), σκηνές από πτώσεις και απότομες στροφές, λάδια στην άσφαλτο, ταχύτητες… Κάθε φορά που μιλούσε για τη μηχανή, το πρόσωπο του άλλαζε και φώτιζε! Καταλάβαινες εύκολα ότι τις στιγμές εκείνες μιλούσε κάτι βαθύτερο… Ήταν μια «συνάντηση» που ο χρόνος είχε τη μικρότερη σημασία! Για να πάμε για καφέ, οδήγησα (ναι, μπήκα σε αυτοκίνητο) μετά από μήνες. Μου φάνηκε άνετο, ήσυχο, πολιτισμένο, καθαρό, εύκολο στην οδήγηση, παιχνιδάκι. Αλλά μόνο αυτά! Το παιχνιδάκι ήταν μάλλον ξεφορτισμένο… δεν προχωρούσε καθόλου! Η επιτάχυνση ήταν απλά στα χαρτιά του manual και ένας απλός αριθμός. «Ρε συ χάλασε;», «Χα χα». Για άλλη μια φορά έβλεπα καινούριες μηχανές, αδρεναλίνες και μυρωδιά βενζίνης… Γερμανία, έρχομαι!

Η επιστροφή; Χμ… Λοιπόν, περιγράφω το σκηνικό: Βράδυ, σχετικό κρύο (δεν με ενοχλούσε σχεδόν καθόλου) και λίγο μετά το Παρανέστι αρχίζει να ρίχνει χιονόνερο (ένιωθα κρυσταλλάκια να κάνουν τσικ – τσικ στο κράνος). Τα μυγάκια έχουν γίνει σμήνη από στούκας που εφορμούν σε αεροπλανοφόρο. Το κράνος έχει γίνει τάφος. Αισθάνομαι τύψεις και ενοχές για το θάνατο που προκαλώ στη φύση. Βιαζόμουν να γυρίσω για να πάω για τένις. Η βλακεία είναι ότι δεν είχα δει καθόλου την ώρα και δεν ήξερα αν πρέπει να βιάζομαι. Μάλλον πρόφαση… Λίγο μετά την Πλατανιά, στη φάση που το κράνος είναι μούσκεμα από τη βροχή, τα μάτια μου έχουν κουραστεί να ελέγχουν συνεχώς το δρόμο και τα μυγάκια σε μορφή πάστας ελιάς στο τζαμάκι έρχεται η πτώση. Η στροφή ήταν πιο κλειστή από ότι περίμενα. Η ταχύτητα λίγο παραπάνω από το κανονικό. Τα μυγάκια πήραν την εκδίκησή τους. Πέφτω στα φρένα, η μηχανή στριγγλίζει, η πίσω ρόδα κάνει οχταράκια στο μουσκεμένο οδόστρωμα. Έδαφος, σου έρχομαι! Πέφτω δεξιά με τη μηχανή ανάμεσα στα πόδια μου. Σερνόμαστε μαζί (γλυκό μου ταίρι, σε πόνεσα) στην άσφαλτο για μερικά μέτρα και συνεχίζουμε αγκαλιά στο βρεγμένο γρασίδι. Η σκηνή: ανάσκελα, να κοιτάω τα δέντρα, η γδαρμένη μηχανή να φωτίζει όπου να’ ναι, με τη ρόδα να γυρίζει αργά… Σηκώνομαι απότομα θαρρείς και με τσίμπησε κάτι. Όχι δεν έχω τίποτα. Τη σηκώνω γλιστρώντας στα χόρτα. Με την 3^η φορά πήρε μπρος. Δεν βλέπω αν έχω κάτι. Δεν με νοιάζει αφού ανέβηκα επάνω. Το σώμα καταπονημένο από την πτώση. Στο δρόμο αισθάνομαι να μυρμυγκιάζει ο αριστερός μου αστράγαλος, ο αριστερός μου αγκώνας και λιγότερο ο αυχένας και ο ώμος μου. Δεν με νοιάζει. Είμαι μια χαρά! Σηκώνομαι όρθιος στις γραμμές του τρένου και η μηχανή χοροπηδάει ανέμελη. Τελική στην ευθεία πριν την Αδριανή. Οι σκηνές γεμάτες αδρεναλίνη. Η παρέα της μηχανής που γουργουρίζει, μου κρατάει συντροφιά μέσα στο βράδυ. Από χθες το βράδυ, σέβομαι το μηχάνημα που είμαι πάνω του. Αποδείχθηκε σκυλί και όταν το αποχαιρετίσω θα μου λείψει η εμπιστοσύνη που έδειξε σε μένα, τον αρχάριο οδηγό!

…

Είμαι μπροστά στο γήπεδο τένις. Θέλω να δω την ώρα στο κινητό, αν έχω κάποια κλήση, sms ή mail. Ωχ! Το iPhone δεν ανοίγει. Φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένο. Μάλλον δέχθηκε όλο το βάρος από την πτώση και σύρθηκε έστω και μέσα στην τσέπη μου μαζί μου στην άσφαλτο. Πατάω τα δυο κουμπιά με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Με την πέμπτη προσπάθεια άνοιξε! Ουφ. Εντάξει και μ’ αυτό.

Επιστροφή στο σπίτι. Πονάω λίγο στα πόδια και στο χέρι. Οκ. Φοράω τις φόρμες μου και πίσω στο γήπεδο. Τρέχω για ζέσταμα. Πονάω γμτ… Σουτ! Παίζω με απίστευτη διάθεση και κέφι. Με τον Σωτήρη (τον δάσκαλο) μιλάμε λίγο για μηχανές. Έχει μια μαύρη Kawasaki, παραπλήσια με τη δική μου. Έχουμε να πούμε πολλά όταν βγούμε όλοι μαζί για καφέ…

11 παρά επιστροφή στο σπίτι. Κρυώνω, είμαι μούσκεμα και πονάω. Κάνω μπάνιο με το ζόρι και λίγο πριν κοιμηθώ ακίνητος μέσα από το πάπλωμα μιλάω με μια φωνή που με ηρεμεί και με χαλαρώνει. Είμαι τυχερός (που υπάρχεις). Σε ευχαριστώ.

Σήμερα πονάω παντού. Δεν θέλω να φανεί τίποτα. Άλλωστε δεν θα το μάθει κανείς!

 

Διαδρομή στο Κλισμί

Βρεθήκαμε τρεις φίλοι των μηχανοκίνητων αποδράσεων και αποφασίσαμε να το κάνουμε. Είχαμε τις επιφυλάξεις μας να πω τη μαύρη αλήθεια γιατί το εγχείρημα απαιτούσε οργανωμένες κινήσεις μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Δεν θέλαμε να βρεθούμε προ εκπλήξεων… Αρχίσαμε να το συζητάμε και τελικά καταλήξαμε στο να το κάνουμε, με οποιοδήποτε κόστος.

Αγοράσαμε ό,τι μας έλειπε από εξοπλισμό, πήρα και την μπαγκαζιέρα που χρειαζόταν όπως και δήποτε και ένα πρωινό ξεκινήσαμε, αφού βρεθήκαμε για μπουγάτσα (με τυρί, με κιμά, με κασέρι, με… ακούς άσχετε μπουγατσοκαταναλωτή;) και κακάο. Φορέσαμε κράνη, τα δέσαμε με προσοχή, κουμπώσαμε τις φόρμες πάνω από τα παντελόνια, ελέγξαμε ξανά το μπουφάν, τις τσέπες, τα φερμουάρ και τα σχετικά, είδαμε για τελευταία φορά τις αποσκευές, τις κλειδαριές, μήπως ξεχάσαμε κάτι και …μπροοοουμ!

Προορισμός μας το Κλισμί. 1050 χιλιόμετρα από Δράμα, με άσφαλτο δρόμο τα 800 περίπου χιλιόμετρα. Φτάσαμε με 4 στάσεις το βραδάκι. Το τοπίο ήταν εκπληκτικό. Το βράδυ κοιμηθήκαμε στον Ξενώνα της κυρά Καλής. Υψόμετρο γύρω στα 600 μέτρα, ο καιρός μάλλον προς το κρύο. Ιδανικός για διαδρομές με δίκυκλα μηχανήματα ορμής και απόδρασης. Μπροστά στο τζάκι, η κυρά Καλή, μας έφερε ζεστό τσάι του βουνού και ένα πιατάκι με μεζεδάκια: τυρί, κασέρι, σαλαμάκι, πιπεριές Φλωρίνης… τέλεια! Το πρωί ξυπνήσαμε με τη σχετική κούραση της διαδρομής, αλλά το απογευματάκι είπαμε να γυρίσουμε την περιοχή με τις μηχανές. Η φωτογραφία είναι από την ώρα εκείνη. Είπαμε σε ένα βοσκό της περιοχής να μας τραβήξει καθώς φεύγαμε από το σημείο. Ο τύπος μάλλον είχε βγάλει και άλλες φωτογραφίες. Χέρι σταθερό και το κάδρο σωστά ζυγισμένο.

Η συνέχεια της διαδρομής είναι μάλλον εύκολο να την φανταστείτε. Όπως και εγώ… 

- Όνειρο είναι η βίωση μίας σειράς εικόνων, ήχων, ιδεών, συναισθημάτων και άλλων αισθήσεων κατά την διάρκεια του ύπνου, κυρίως κατά τη φάση REM. Το περιεχόμενο των ονείρων είναι συχνά αδύνατο ή έστω απίθανο να συμβεί στην φυσική πραγματικότητα, και είναι πέρα από τον έλεγχο αυτού που το βιώνει. Η εξαίρεση σ' αυτό είναι γνωστή ως συνειδητό ονείρεμα, κατά το οποίο το άτομο συνειδητοποιεί ότι ονειρεύεται και συχνά είναι σε θέση να αλλάξει το ονειρικό του περιβάλλον και να ασκήσει έλεγχο σε διάφορες πτυχές του ονειρικού περιεχομένου.

- Κλισμί = που είναι; ΠΟΥΘΕΝΑ!

Παραλία Μέσης - Κομοτηνή

Μεσημέρι Σαββάτου 16 Αυγούστου. Άφησα τη μηχανή μου στο σπίτι του κουμπάρου μου και παίρνοντας ένα σακίδιο με τα απαραίτητα επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο. Κυριάκος, Σουζάνα και εγώ, συνθήκες (διζωνικού) κλιματισμού, αυτοκίνητο πεντακάθαρο -ό,τι πρέπει για αποδράσεις παραλίας!-, μηχανή TFSI 1.8 με 160 άκρως διαθέσιμα άλογα και βουρ για Κομοτηνή.

Ο προορισμός μας ήταν η παραλία Μέσης μετά από το Φανάρι. Η Σούζι με διαβεβαίωσε ότι η θάλασσα είναι καλύτερη των αμμολόφων (Νέα Πέραμος - Καβάλα). Δεν την πίστεψα ιδιαίτερα, είχα τις επιφυλάξεις μου. Θες η καλή περέα, θες το άνευ ορίων αυτοκίνητο (σε θέμα ταχύτητας), η διαδρομή μου φάνηκε απίστευτα κοντινή. Το καλύτερο ήταν η παραλία! Θα μπορούσα να την περιγράψω "άδεια", αν και όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, σε 50 μέτρα υπήρχε μπαράκι με τον σχετικό κόσμο μπροστά, όπου θα μπορούσες να συνδυάσεις μπάνιο με κόσμο. Επιλέξαμε την ήρεμη εγκατάσταση σε μέρος ανοιχτό και άνετο.

Η θάλασσα θα την έλεγα ζεστή, με ελάχιστα βραχάκια μόνο για να μην ...βαριέσαι την μονότονη άμμο, καθαρά νερά και σε στυλ αμμολόφων, ίσως και σε "χειρότερο" βαθμό. Προχωράς στα ρηχά για αρκετά μέτρα (να πω 50;) και μετά αρχίζει να βαθαίνει. Κάναμε μπανάκι τελείως ελεύθερα και το χαρήκαμε αφάνταστα. Ψησιματάκι στον ήλιο (έγινα παντζαράκι ολίγον), ελεύθερη και άνετη κουβεντούλα με δόσεις φιλοσοφικών αναζητήσεων... Νερό παγωμένο, παγωτάκι και διάθεση χ α λ α ρ ή.

Η επιστροφή ήταν κι αυτή τζαμάουα. Επιστροφή Ξάνθη για καφέ στην Αλεξάνδρα, με θέα - πιάτο την Ξάνθη. Στη συνέχεια, επίσκεψη στο ζαχαροπλαστείο που είχα τιμήσει άπειρες φορές ως φοιτητής. Κρέμα με σεκέρ παρέ για μένα, σαραγλί για Σούζι, παγωτό και κρέμα και τσιμπιές από εδώ και από εκεί για Κυριάκο... Επιστροφή στη Δράμα το βραδάκι. Για να κλείσει η μέρα σωστά: μπαλκόνι, μπύρες - κόλες, γιγαντιαίο πεϊνιρλί με σουβλάκι.

Κυριάκο... το ξεσκίσαμε ρεεεε!

Παρακαλείται η Ν., να περιγράψει τα καβούρια που τσάκισε από Δευτέρα...

Κάτσε ντε...

Μάλλον κόλλησα "άσχημα". Δεν μου έφταναν οι δύο ώρες που έκανα για να έρθω από Χαλκιδική στη Δράμα, το πρωί της Δευτέρας και είπα: "δεν πετάγομαι για έναν καφέ στην Ξάνθη;"Έβαλα βενζίνη, δεν καθάρισα το κράνος από τα μυγάκια, μπαμπουράκια, πεταλούδες και άλλα εντομάκια, φόρεσα το μπουφάν Α.Δ. (βλ. Απεριορίστων Διαδρομών) και έφυγα για την πόλη μου. Πόλη μου;... Ναι, έτσι την αισθάνομαι, αφού πέρασα εκεί τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής.

Ή διαδρομή που επέλεξα ήταν από Παρανέστι - Σταυρούπολη - Ξάνθη. Μετά τον Νικηφόρο είδα μια πινακίδα που έγραφε: "Προσοχή, στροφές σε μήκος 15 χλμ.". Ναι! Αυτό είναι! Τι ωραία πινακίδα... Χτένισα το λοιπόν τα 15 χιλιόμετρα -ήθελα να ήταν παραπάνω- απολαμβάνοντας τη διαδρομή (Tip: Ποτέ δεν πατάμε τη διαχωριστική γραμμή του δρόμου, γλιστράει πολύ). Η μηχανή ψιλοάναψε. Έτσι τουλάχιστον ένοιωσα. Σηκώθηκα αρκετές φορές όρθιος, καθόμουν στο πίσω μέρος της σέλας, αυτό του συνεπιβάτη, έσκυβα μπροστά, μετατοπίζοντας το βάρος μου κατάλληλα στις στροφές και γενικά δοκίμαζα και μάθαινα τη συμπεριφορά της μηχανής μου. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να ανοίξω ελαφρά το τζάμι του κράνους για να μυρίσω τον αέρα. Σφάλμα μέγιστο. Την ίδια χρονική στιγμή, μια πεταλούδα άσπρη με ασημί ανταύγες, από τις μεγάλες κιόλας, σκέφτηκε να δει αν το στόμα μου ήταν αρκετά μεγάλο για να κάνει φωλιά ή κακά ή εξερεύνηση μέσα του. Ήταν πολύ πικρή η γεύση της γαμώτη! Ειδικά τα φτερά της είχαν μπόλικη σκόνη και για αρκετή ώρα έφτυνα κεραίες και φτερά. Το ποδαράκι της ήταν λιγάκι νοστιμούλι για να πω την μαύρη αλήθεια. Το 'φτυσα όμως και αυτό.

Στο δρόμο για Ξάνθη, κοντά στη Χωριστή συνάντησα τον Λευτέρη. Ο Λευτέρης είναι ο πρώην κάτοχος της μηχανής. Σταματήσαμε, τα είπαμε λιγάκι και δώσαμε αόριστο ραντεβού στο Παρανέστι. Θα βρεθούμε εκεί κάποια στιγμή. Εγώ με τη μηχανή, αυτός με το ποδήλατο. Θα ξεκινήσει 3-4 μέρ..., ε... ώρες πιο πριν για να βρεθούμε εκεί. Σωστός ο παίκτης!

(Ψάχνω αυτές τις μέρες τον πιο εύκολο και ασφαλή τρόπο να προσαρμόσω μια ψηφιακή καμερούλα στη μηχανή για να τραβήξω πλάνα από διαδρομές. Είδα διάφορα σάιτς και είμαι κοντά στην υλοποίηση. Έτσι θα ανεβάσω στα κοντά μερικά ωραία πλάνα. Ψηφίστε!)

Επέστρεψα από Ξάνθη -μένει ο αδερφός μου εκεί με τη γυναίκα του και το παιδί τους- κατά τις 8 το βραδάκι. Ο καφές στην Ξάνθη έγινε δροσερό καρπούζι (πολύ καλύτερα) και η συζήτηση με τον αδερφό μου, για τι άλλο;... για μηχανές... Με πώρωσε για άλλη μια φορά με αυτά που πέρασε, είδε, απόλαυσε οδηγώντας μια από τις καλύτερες μηχανές που υπάρχουν (BMW R1100RT) και με ..."τσάτισε" που την έδωσε γιατί δεν την ήθελε πια. Αν είναι δυνατόν!. Ξάνθη - Γύθειο με τη μηχανή; 3.000 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα απόδραση; Και να μην πονάει ο ...πωπός! Αυτό κάτι λέει.

Τότε με πήρε φόνι η Έλλη. Όσοι δεν την ξέρετε, είναι από τα πιο εντάξει και κουλ άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Ανοιχτό μυαλό, ταλέντο στη ζωγραφική, γνώσεις πολλές για AutoCad, Photoshop και όλες τις σχετικές εφαρμογές γραφείου (βλ. Όφις), χαρντροκού μέχρι αηδίας (και καλά κάνει) και έχει δύο πανέμορφα -όχι πλαστικά- hairpins στα μαλλιά της...

Το Αγροτικό στην Καλύφυτο ήταν μια πολύ καλή επιλογή. Πήγαμε εγώ, ο Νίκος και η Έλλη και κάτσαμε έξω, είχε δροσερό αεράκι, γεύσεις ωραίες και μια κατσίκα (όχι αρνάκι) που είχε χαθεί και βέλαζε επί μισαώρου έξω από το φράχτη της ταβέρνας. Κατά τις 12 φύγαμε. Περάσαμε πολύ όμορφα, μιλώντας για ο,τιδήποτε μας άρεσε εκείνη τη στιγμή.

Ωραία!

Δες αυτό: Το βιντεάκι (αισχρό, κακή ποιότητα εικόνας και ήχου), το τράβηξα με το κινητό μου φτάνοντας στην Αδριανή κατά τις 8 μ.μ. επιστρέφοντας από Ξάνθη. Αν παρόλα αυτά θέλεις να το δεις, πάτα εδώ.

1η μεγαλούτσικη απόδραση...

Μάλιστα... η πρώτη μου μεγαλούτσικη απόδραση 2ημέρου, ολοκληρώθηκε ίσως καλύτερα απ' ότι φανταζόμουν! Αναχώρησα Σάββατο πρωί (λίγο αργότερα απ' ότι αρχικά υπολόγιζα) και μετά από 2μιση ώρες έφτασα στη Γερακινή. Σταμάτησα για 20λεπτη ξεκούραση και πρωινό (μπουγάτσα-κακάο) στην Ασπροβάλτα και συνέχισα ωραία και καλά το ταξιδάκι μου. Ο δρόμος και η κίνηση σχεδόν μηδενική, ο καιρός ιδανικός για τέτοιου είδους εξορμήσεις.

Γεμάτο το διήμερο από τοπικές αποδράσεις (*Ο.Π.Α. δες το σλάιντ σόου πατώντας πάνω στο "τοπικές αποδράσεις") καθώς και με ώρες χαλάρωσης και ηρεμίας. Λίγο το παράκανα στο φαγητό, αλλά δεν φταίω εγώ! Υπήρχε κορμός (αχ-ρε-Μαρία), 2 διαφορετικά τσιζ κέικ με φράουλες και κεράσια (αχ-ρε-Μαρία-2), κοκκινιστό (αχ-ρε-Μαρία-3), κλαμπ σάντουιτς (αχ-ρε-Μαρία-4), ξηροί καρποί κ.α. Τι να κάνεις και πώς να αντισταθείς, όταν μάλιστα είσαι με ανθρώπους που τους "πας και σε παν"...

...

Δεν είχα πάει ξανά στον Αρμενιστή (*Ο.Π.Α. δες την ιστοσελίδα της παραλίας του Αρμενιστή πατώντας πάνω στο "Αρμενιστή"). Τι θάλασσα! Κύματα μισού - ενός μέτρου, με δύναμη έντονη που σε παρασέρνει όπου θέλει, χρώμα πράσινο και μπλε, πολλά δέντρα σχεδόν στην παραλία με παχιά σκιά, κόσμος άπειρος (λέμε τώρα...), διάθεση άκρως χαλαρή. Ρολόγια και κινητά απαγορεύονται. Ο χρόνος περνάει όπως θέλει αυτός και εσύ απλά κρατιέσαι και ακολουθάς ήρεμα.

Μετά τον Αρμενιστή, βουρ για Πόρτο Κουφό (*Ο.Π.Α. δες μια συλλογή φωτογραφιών πατώντας πάνω στο "Πόρτο Κουφό"). Βάση υποβρυχίων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, λιμανάκι γραφικό και ήσυχο, ταβερνάκια απλά και καθαρά. Η πείνα στο κατακόρυφο. Τσακίσαμε (εγώ, ο Γιάννης, ο Κρις και ο Αρσένης) διάφορες γεύσεις κρεατικών και ψαρικών με μπύρα (Κάιζερ), κόλες κόκες και σαλατικά, απολαμβάνοντας το λιμάνι με τα καράβια και την θάλασσα μπροστά μας. Νιρβάνα με καραμελωμένα καρύδια και εφημερίδα από το μαγαζάκι που τα είχε όλα. Επιστροφή με τον Κρις να οδηγάει και τον Γιάννη να έχει φτάσει στις 47 οδηγικές παρατηρήσεις από αυτές που τονώνουν το ηθικό του οδηγού και τον κάνουν να σκέφτεται αν θα πρεπε να είχε βάλει κουμπί εκτόξευσης του συνοδηγού την τελευταία φορά που πήγε στο συνεργείο... ;-)

Όμορφα όλα: αδέρφια και ανίψια, μια ζωντανή σημερινή οικογένεια που κινείται, ζει και προχωράει μπροστά, χαλαρή διάθεση, τοπία όμορφα... τι να πει κανείς! Μμμμ....

Επιστροφή στην καθημερινότητα: έβαλα το κινητό να με ξυπνήσει στις 6 το πρωί της Δευτέρας. 6 και 20 χαιρέτισα τον αγουροξυπνημένο Γιάννη, καβάλησα τη μηχανή, έβαλα βενζίνη στον αγουροξυπνημένο βενζινά ("Δράμα πάω," "μπράβο! καλό δρόμο να ΄χεις!") και σε 2 ώρες υπέγραφα στο παρουσιολόγιο "Ώρα εισόδου 8:20" και κάθισα στον υπολογιστή μου.

Πώς αισθάνομαι; Ανανεωμένος, φρέσκος, ορεξάτος και με αρκετά μαλλιά πιο ελαφρύς! Ναι, ο Αρσένης πήρε την κουρευτική και με τη βοήθεια του Κρις, τις υποδείξεις του Γιάννη ("όχι τόσο κοντά!", "βάλτε το στο 21 και μετά βλέπουμε..."), τα γέλια της Μαρίας και την γεμάτη απορία φατσούλα της Χαράς, μεταμορφώθηκα σε νεοσύλλεκτο / φυλακισμένο του Κορυδαλλού.

Αν μου άρεσε; Σαφώς και ναι!

Θα τα ξαναπούμε αδέρφια! Να 'στε πάντα γεροί και δυνατοί...

[ *Ο.Π.Α. = Οδηγίες Προς Αρχαρίους ]

Μέχρι το τέλος του χάρτη...

Παρασκευή 4/7 μεσημέρι αναχώρηση.

Πρώτος μας προορισμός, η Αλεξανδρούπολη και πιο συγκεκριμένα, Νέα Χιλή. Έκλεισα μια διανυκτέρευση στο ξενοδοχείο Νεφέλη. Το όνομά του, πρέπει να το παραδεχτώ, με "τράβηξε" και μου έκανε ένα "κλικ" για να το επιλέξω.

Το ξενοδοχείο κλασικό, ψιλοπολυτελές, με πισίνα, ίντερνετ κόρνερ, στάντ με ψιλικά, πρωινό ok κλπ. Η Όλγα ενθουσιασμένη για το παχύ χαλί στο διάδρομο και τις άσπρες παντόφλες με το Νεφέλη σε ...κόκκινο χρώμα γραμματοσειράς. Περάσαμε ήρεμα, απλά, με βόλτα στην Αλεξανδρούπολη, παγωτό στο λιμάνι, καταναλώσαμε "γύρο σε πίτα απ' όλα" αμφιβόλου ποιότητας (πήγαν να μου φάνε και 5 ευρώ στα ρέστα...), χαλαρό περπάτημα στους τετραγωνιζέ δρόμους της πόλης. Το βράδυ η Όλγα με κέρδισε στο ποδοσφαιράκι με αέρα, τράκαρε καμιά 10αριά φορές με άλλα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, "ζήλεψε" ένα κοριτσάκι που έκανε τραμπολίνο με απανωτές κωλοτούμπες στυλ Μελισανίδη... Αν και δεν μπορέσαμε τελικώς να βραχούμε στην πισίνα του ξενοδοχείου περάσαμε μια χαλαρή μέρα.

Την επομένη κατευθυνθήκαμε προς το Τυχερό (στον Προβατώνα δεξιά στο φανάρι) και μείναμε στη Θράσσα. Μοναδικός ξενώνας, με έντονο το προσωπικό ύφος της ιδιοκτήτριας (το νοικιάζει από τον δήμο της περιοχής τα τελευταία 6-7 χρόνια), με πολλά προϊόντα αγροτουριστικά, μπλούζες WWF, σκαλιστά, κεριά, ξύλινα, βιβλία, χάρτες, επιτραπέζια και ζεστές - φρέσκιες πίτες να περιμένουν στον πάγκο της ρεσεψιόν. Η φωτογραφία είναι από το δωμάτιο "7" που μείναμε και δεν άρεσε στην Όλγα, που "συνήθισε" στο ερκοντίσιον και το διπλό, σούπερ Κινγκ, καλιφόρνιαν στάιλ κρεβάτι (βλ. ξενοδοχείο Νεφέλη...).

10 μέτρα από τη λίμνη, πάπιες, χήνες και πελαργοί τριγύρω, γάτες να περιμένουν στωικά στην είσοδο του ξενώνα για ένα χάδι του επισκέπτη, μια ευκαιρία για να μείνεις εσύ με τον εαυτό σου ή 2-3 παρέες να απολαύσουν ...απλά (!) τη φύση που ξεδιπλώνεται έντονα τριγύρω. Τα κουνούπια όντως ήταν ένα θέμα (δίπλα στη λίμνη βλέπεις!) και τα δωμάτια εξοπλισμένα με ταμπλέτες για τη νύχτα αλλά και σίτα στις πόρτες των μπλακονιών.

Αξίζει, ναι, αξίζει κάποιος από Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή άλλου να κάνει μια 3ημερη (π.χ.) απόδραση από την τρέλα της ημέρας και να βρει αυτά που ο καθένας μας ψάχνει, αλλά δεν έχει ποτέ το χρόνο να το κάνει και μονίμως βρίσκει δικαιολογίες να το αναβάλει (για άλλη μια φορά).

Τελικά: μου άρεσε πολύ και έδωσα υπόσχεση να το ξανακάνω...