Για να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Δεν έχω μιλήσει στην γυναίκα μου τους τελευταίους 18 μήνες. Δεν θέλω να την διακόψω

Ο τελευταίος καυγάς με την γυναίκα μου ήταν δικό μου λάθος. Με ρώτησε «Τι έχει η τηλεόραση»; Και εγώ απάντησα... «Σκόνη»

Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τη Γη και μετά αναπαύτηκε. Κατόπιν δημιούργησε τον άντρα και μετά αναπαύτηκε. Στο τέλος ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα. Από τότε ούτε ο Θεός αλλά ούτε ο άντρας αναπαύτηκαν ξανά.

Γιατί οι άντρες πεθαίνουν πριν από τις γυναίκες τους; Επειδή το θέλουν.

Ένας ζητιάνος πλησίασε μία καλοντυμένη κυρία που έκανε τα ψώνια της στο Κολωνάκι και της είπε: «Δεν έχω φάει τίποτα εδώ και τέσσερις ημέρες». Και εκείνη απάντησε: «Χριστέ μου μακάρι να είχα τη δύναμη να το κάνω και εγώ».

Ξέρετε ποια είναι η ποινή για την διγαμία; Να έχετε δύο πεθερές.

Συζήτηση μεταξύ πατέρα και γιου: «Μπαμπά ξέρεις τι άκουσα; Σε κάποιες χώρες της Αφρικής ο άντρας δεν γνωρίζει την γυναίκα που θα παντρευτεί μέχρι την ημέρα του γάμου τους». «Αυτό παιδί μου συμβαίνει σε όλες τις χώρες».

Ένας άντρας έβαλε μικρή αγγελία σε εφημερίδα «Ζητείται σύζυγος». Την επόμενη μέρα έλαβε εκατοντάδες γράμματα. Όλα έλεγαν το ίδιο πράγμα... «Μπορείς να πάρεις την δική μου».

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου, είναι να τα ξεχάσεις μία φορά.

Συζήτηση μεταξύ δύο ανδρών: «Η γυναίκα μου είναι ένας άγγελος» λέει ο πρώτος με υπερηφάνεια. «Πραγματικά είσαι πολύ τυχερός. Η δικιά μου δυστυχώς ακόμα ζει».

Οι περισσότεροι άντρες προσδιορίζουν τον γάμο ως έναν ακριβό τρόπο για να έχουν πλυμένα και καθαρά ρούχα τζάμπα.

Απλά σκέψου ότι αν δεν υπήρχε ο γάμος, οι άντρες θα περνούσαν τη ζωή τους θεωρώντας ότι ποτέ δεν κάνουν λάθη.

Αν θέλεις η γυναίκα σου να σε ακούει και να δίνει την δέουσα προσοχή σε αυτά που λες τότε ξεκίνα να παραμιλάς στον ύπνο σου.

Κάποιος άντρας δήλωσε «Δεν είχα καταλάβει τι σημαίνει πραγματική ευτυχία μέχρι που παντρεύτηκα. Αλλά δυστυχώς τότε ήταν πολύ αργά».

Συζήτηση μεταξύ πατέρα και γιου: «Μπαμπά πόσο κοστίζει για να παντρευτεί κάποιος;» «Δεν ξέρω παιδί μου. Εγώ ακόμα πληρώνω».

Εγώ με τη γυναίκα μου έχουμε κάποια μυστικά για να κρατάει ο γάμος. Δύο φορές την εβδομάδα πηγαίνουμε σε ένα καλό ρεστοράν, καλό κρασί, καλό φαγητό και καλή παρέα. Αυτή πηγαίνει Τρίτες εγώ Παρασκευές. Επίσης, κοιμόμαστε σε ξεχωριστά κρεβάτια. Το δικό της είναι στην Αθήνα και το δικό μου στη Θεσσαλονίκη.

Πηγαίνω τη γυναίκα μου παντού, αλλά πάντα βρίσκει το δρόμο για να γυρίσει.

Ρώτησα την γυναίκα μου «Που θέλεις να πάμε για την επέτειο μας;» «Κάπου που δεν έχω πάει καιρό». Έτσι της πρότεινα την κουζίνα.

Πάντα κρατιόμαστε χέρι - χέρι. Αν την αφήσω, ψωνίζει.

Έχει ένα ηλεκτρικό μίξερ, ηλεκτρική τοστιέρα και ηλεκτρικό στίφτη. Μου είπε «Υπάρχουν πολλές συσκευές, και δεν έχω μέρος να καθίσω». Της αγόρασα μία ηλεκτρική καρέκλα.

Μου είπε ότι το αυτοκίνητο δε πηγαίνει καλά γιατί έχει νερό στο καρμπυρατέρ. Την ρώτησα που είναι το αυτοκίνητο και μου είπε «Στη λίμνη!!»

Η γυναίκα μου κάνει μία καινούρια δίαιτα. Καρύδες και μπανάνες. Δεν έχασε κιλό, αλλά που να τη δείτε πως σκαρφαλώνει στα δέντρα τώρα.

Η γυναίκα με τη σακούλα των σκουπιδιών τρέχει πίσω από το σκουπιδιάρικο φωνάζοντας: «Άργησα για τα σκουπίδια;» «Όχι πήδα μέσα!»

Σημερινά σχολεία...

Σύμφωνα με είδηση από το διεθνές ρεπορτάζ, σε ιδιωτικό σχολείο της Ουάσινγκτον εμφανίστηκε ένα πρόβλημα, όταν έγινε μόδα να φορούν καθημερινά κραγιόν οι περισσότερες 12-χρονες μαθήτριες.

Το κραγιόν συνήθως το φρεσκάριζαν στην τουαλέτα, κατά την διάρκεια των διαλειμμάτων και μετά συνήθιζαν να φιλάνε τον καθρέπτη, αφήνοντας καθημερινά πολλές εκατοντάδες αποτυπώματα σε όλες τις τουαλέτες. Κάθε βράδυ ο επιστάτης τα καθάριζε, αλλά την άλλη μέρα πάλι οι καθρέπτες ήταν γεμάτοι...

Η διευθύντρια του σχολείου αγανακτισμένη, αποφάσισε πως πρέπει να κάνει κάτι...

Φώναξε λοιπόν όλες τις μαθήτριες στην τουαλέτα και κάλεσε και τον επιστάτη. Τους εξήγησε ότι όλα αυτά τα αποτυπώματα από τα χείλια τους δημιουργούσαν ένα σημαντικό πρόβλημα στον επιστάτη, ο οποίος ήταν υποχρεωμένος να καθαρίζει επιπλέον και τους καθρέπτες κάθε βράδυ, κλπ. κλπ.... (οι μαθήτριες την είχαν φυσικά συνδέσει...)

Για να τους αποδείξει πόσο δύσκολο είναι να καθαρίσει κανείς έναν καθρέπτη, ζήτησε από τον επιστάτη να κάνει μια επίδειξη στις μαθήτριες του πως καθαρίζει τους καθρέπτες.

Ο επιστάτης άρπαξε μια βούρτσα τουαλέτας (πιγκάλ), την βούτηξε στη λεκάνη και καθάρισε με αυτή την καθρέπτη...

Είναι περιττό να σημειωθεί πως έκτοτε δεν υπήρξε ποτέ ξανά κανένα αποτύπωμα σε καθρέπτες αυτού του σχολείου...

 

Τελικά μεταξύ των απλών δασκάλων υπάρχουν και χαρισματικοί παιδαγωγοί...

Συνέντευξη Gael Garcia

Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η συνέντευξη που μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ*. Μπορεί να τον χαρακτηρίζει ο Θ.Κ. (που του παίρνει τη συνέντευξη) ρομαντικό, αλλά προσωπικά τον βλέπω πολύ προσγειωμένο και φυσικά άνθρωπο που ψάχνει και ψάχνεται. Δεν είναι 120 ετών!

Αναφέρω μόνο ένα κομμάτι που τόνισε και ο Θ.Κ.: «Οι άνθρωποι έχουμε μπει σε μια τροχιά εξάρτησης από δευτερεύοντα πράγματα, τεχνικές λεπτομέρειες που μας απασχολούν και μας προκαλούν τρόμο μην τυχόν και τις αποχωριστούμε»

Σας θυμίζω την παλιότερη ανάρτηση που είχα γράψει για τον νέο αυτό ηθοποιό.

* Το αρχείο είναι σε μορφή pdf - πιστεύω ότι όλοι έχετε τον Acrobat Reader για να διαβάζετε τέτοιου είδους αρχεία. Όποιος δεν το έχει το κατεβάζει από εδώ, εννοείται τζαμπέ...

Ποτήρι

Ποτήρι μισοάδειο, ποτήρι μισογεμάτο. Οπτική γωνιά, προσωπική εκτίμηση. Ακολουθώντας την κλασική οδό των τελευταίων εορταστικών ημερών, ας κάνω και τη δική μου εκτίμηση για το ποτήρι της νέας χρονιάς που ξεκίνησε.

Εύχομαι σε όλους σας να προσέξετε φέτος το ποτήρι σας. Κάθε χρονιά για μένα μοιάζει με ένα ποτήρι που το παίρνουμε άδειο στην αρχή και το βάζουμε στο ράφι της αποθήκης στο τέλος της χρονιάς. Μην το δείτε μακάβρια, αλλά κανείς μας δεν ξέρει μέχρι πότε θα παίρνει ένα άδειο ποτήρι κάθε χρόνο…

Εύχομαι σε όλους σας λοιπόν, στο τέλος του 2009 να δείτε το ποτήρι σας γεμάτο με εικόνες, συναισθήματα, στιγμές, αναμνήσεις, γεγονότα, ψυχικές ανατάσεις, «προσθήκες και βελτιώσεις» που να τις επιλέξατε οι ίδιοι. Ας είμαστε περισσότερο εκλεκτικοί με τα γύρω μας συμβάντα. Ας μην γεμίσουμε με «ότι να ‘ναι» ή με «ό,τι τύχει» το ποτήρι μας. Ας πούμε στο τέλος της επερχόμενης διαδρομής μας ότι κάναμε αυτό που ήταν δυνατό, αυτό που μπορούσαμε και περνούσε από το χέρι μας. Σε όποιο θέμα, σε όποιο πόστο θέλει να ανήκει ο καθένας μας.

Μη λησμονήσουμε λοιπόν τα σημαντικότερα που έχει ο καθένας μας μέσα του. Αυτά είναι και η μοναδική περιουσία του στη ζωή και που αν τη φυλάξει όπως πρέπει μπορεί να τη διαφυλάξει και να την πολλαπλασιάσει. Μείνετε μακριά από βρώμικες συναντήσεις και άχρηστες ίσως και επιβλαβείς σπατάλες ώρας, σκέψεων, συζητήσεων, συναντήσεων με ανθρώπους που δεν έχουν ψάξει μακρύτερα από ένα τραπέζι με πιάτα και άπειρο μπλα μπλα… Δείτε πόσα πολλά υπάρχουν γύρω μας που δεν έχουμε δει ποτέ ότι υπάρχουν. Ακούστε τα λόγια πίσω από τα τραγούδια που μέχρι τώρα δεν δίνατε σημασία. Αξίζουν; Δείτε τους ανθρώπους που μιλάνε για άλλους για να μην βλέπουν τους εαυτούς τους. Γίνονται καλύτεροι; Δοκιμάστε πράγματα που δεν κάνατε πριν γιατί δεν έπρεπε, δεν ταίριαζε, δεν ήταν αποδεκτό από τους γύρω σας. Είστε εσείς καλά; Αφήστε τους άλλους να κινούνται στις δικές τους τροχιές. Εσείς είστε μοναδικές ψυχές που διψούν για τη δική σας αλήθεια και το μονοπάτι σας είναι το δικό σας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας πει αν αυτό είναι έτσι ή αλλιώς. Είναι δική σας επιλογή. Είναι η δική σας ζωή και το δικαίωμα το έχετε μόνο εσείς αγαπητοί μου.

Τσουγκρίζοντας το ποτήρι μου με το δικό σας… Στην υγειά μας!

Τα φτερά μας...

(Ίσως και η συνέχεια στο "Σπασμένα φτερά"...)

Όταν είσαι μόνος, νιώθεις μοναξιά, νιώθεις να σου λείπει ο άλλος. Η ζωή σου μοιάζει μισή. Χάνει τη χαρά, χάνει τη ροή, το άνθισμα. Παραμένει υποσιτισμένη. Αν είσαι με άλλον, τότε προκύπτει ένα καινούργιο πρόβλημα, γιατί ο άλλος αρχίζει να καταπατά τον χώρο σου. Αρχίζει να σου βάζει όρους, να ζητάει πράγματα από σένα, αρχίζει να καταστρέφει την ελευθερία σου κι αυτό πληγώνει.

Και η πλειοψηφία έχει προτιμήσει την αγάπη κι έχει εγκαταλείψει την ιδέα της ελευθερίας. Τότε οι άνθρωποι ζουν σαν σκλάβοι. Και φυσικά και οι δύο μισούν τη σκλαβιά και οι δύο της αντιστέκονται. Συνεχώς μάχονται και με την παραμικρή αφορμή αρχίζει η μάχη. Στο βάθος όμως βρίσκεται η πραγματική μάχη: Η πραγματική μάχη βρίσκεται στο ότι και οι δύο αποζητούν την ελευθερία. Δεν μπορούν να το πουν τόσο ξεκάθαρα, μπορεί ακόμη και να το έχουν ξεχάσει εντελώς. Για χρόνια, αυτός είναι ο τρόπος που έχουν ζήσει οι άνθρωποι. Έχουν δει τον πατέρα τους και τη μητέρα τους να έχουν ζήσει με τον ίδιο τρόπο, έχουν δει τους παππούδες τους να έχουν ζήσει με τον ίδιο τρόπο... Μ' αυτόν τον τρόπο ζουν οι άνθρωποι, τον έχουν αποδεχτεί. Η ελευθερία τους έχει καταστραφεί.

Είναι σαν να προσπαθούμε να πετάξουμε στον ουρανό με ένα φτερό. Μερικοί άνθρωποι έχουν το φτερό της αγάπης και μερικοί έχουν το φτερό της ελευθερίας. Και οι δύο είναι ανίκανοι να πετάξουν. Χρειάζονται και τα δύο φτερά.

Η αγάπη είναι φυσική ανάγκη. Είναι σαν το φαγητό. Αν πεινάς, φυσικά θα αισθάνεσαι μια βαθιά ανησυχία. Χωρίς αγάπη, η ψυχή σου πεινάει. Η αγάπη είναι η τροφή της ψυχής. Όπως ακριβώς το σώμα χρειάζεται φαγητό, νερό και αέρα, έτσι και η ψυχή χρειάζεται αγάπη. Αλλά η ψυχή χρειάζεται και ελευθερία.

Αν αγαπάς, δεν υπάρχει ανάγκη να καταστρέψουν την ελευθερία σου. Και τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν, δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ τους. Εξαιτίας της ανοησίας μας έχουμε δημιουργήσει ανταγωνισμό. Μάλλον θα πρέπει να αλλάξεις τη νοοτροπία σου σχετικά με την αγάπη και την ελευθερία. Αγάπα τον άλλο, δώσε του όμως ολοκληρωτική ελευθερία. Αγάπα τον άλλο, ξεκαθάρισέ του όμως από την πρώτη κιόλας στιγμή πως δεν πουλάς την ελευθερία σου.

Αγάπα ένα άτομο αλλά μην το κατέχεις και μη κατέχεσαι. Επέμενε για ελευθερία και μη χάνεις την αγάπη! Δεν υπάρχει ανάγκη. Δεν υπάρχει φυσική έχθρα ανάμεσα στην ελευθερία και την αγάπη. Πρόκειται απλώς για μια καλλιεργημένη εχθρότητα. Φυσικά, επί αιώνες έχει γίνει έτσι, οπότε το έχεις συνηθίσει, έχει γίνει κατεστημένο. Όταν είσαι απελευθερωμένος, θα μπορέσεις να δεις την ομορφιά της αγάπης και της ελευθερίας μαζί. Είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αν πραγματικά αγαπάς το άτομο, θα του δώσεις απόλυτη ελευθερία. Αυτό είναι ένα δώρο αγάπης. Και όταν υπάρχει ελευθερία, τότε η αγάπη ανταποκρίνεται απεριόριστα. Όταν δίνεις ελευθερία σε κάποιον, του έχεις δώσει το μεγαλύτερο δώρο και τότε η αγάπη έρχεται σε σένα τρέχοντας.

Η αγάπη είναι μια βασική ανάγκη, όσο βασική είναι η ελευθερία, οπότε και οι δύο χρειάζεται να ικανοποιηθούν. Και ένας άνθρωπος γεμάτος από αγάπη και ελευθερία είναι ένα από τα πιο όμορφα φαινόμενα στον κόσμο. Και όταν συναντιόνται δύο πρόσωπα τέτοιας ομορφιάς, τότε η σχέση τους δεν είναι καθόλου σχέση. Είναι σύνδεσμος. Είναι μια συνεχής ροή, σαν του ποταμού. Συνεχώς κατευθύνεται προς μεγαλύτερα ύψη.

Όταν ένα ώριμο άτομο είναι μόνο του, νιώθει πληρότητα. Όταν ένα ώριμο άτομο είναι αγάπη, δίνει χωρίς κανένα κίνητρο, απλώς δίνει. Και όταν ένα ώριμο άτομο δίνει αγάπη, αισθάνεται ευγνωμοσύνη που έχεις δεχθεί την αγάπη. Δεν προσδοκεί να είσαι ευγνώμων γι' αυτό, όχι, καθόλου, ούτε και χρειάζεται τις ευχαριστίες σου. Σε ευχαριστεί που δέχθηκες την αγάπη του. Και όταν δύο ώριμα άτομα είναι ερωτευμένα, συμβαίνει ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της ζωής, ένα από τα πιο όμορφα φαινόμενα: Είναι μαζί κι όμως απίστευτα μόνοι. Είναι τόσο πολύ μαζί, που είναι σχεδόν σαν ένα. Η ενότητά τους όμως δεν καταστρέφει την ατομικότητά τους, στην πραγματικότητα, την εντείνει: Γίνονται περισσότερο άτομα.

Δύο ερωτευμένα ώριμα άτομα βοηθούν το ένα το άλλο να γίνουν περισσότερο ελεύθερα. Δεν υπεισέρχεται καμία πολιτική ούτε διπλωματία, καμία προσπάθεια για κυριαρχία. Πώς μπορείς να δυναστεύεις το άτομο που αγαπάς; Η κυριαρχία είναι ένα είδος μίσους, θυμού, εχθρότητας. Και έτσι, είναι τόσο πολύ μαζί, ώστε να γίνονται σχεδόν ένα, όμως, μέσα σ' αυτή την ενότητα, παραμένουν ακόμη άτομα. Οι προσωπικότητές τους δεν εξαλείφονται, εξυψώνονται περισσότερο. Ο σύντροφός τους, τους έχει εμπλουτίσει σε ό,τι αφορά την ελευθερία τους.

Όταν ερωτεύονται οι ανώριμοι άνθρωποι, καταστρέφουν την ελευθερία του άλλου, υποδουλώνουν, φυλακίζουν. Όταν ερωτεύονται τα ώριμα άτομα, βοηθούν ο ένας τον άλλο να είναι ελεύθεροι, βοηθούν ο ένας τον άλλο να καταστρέψουν κάθε είδους υποδούλωση. Και όταν η αγάπη ρέει με ελευθερία, υπάρχει ομορφιά. Όταν όμως ρέει με εξάρτηση, υπάρχει ασχήμια.

Αν ζεις για πάρα πολύ καιρό μόνος, βαριέσαι. Δεν υπάρχει διέγερση. Μονάχα εσύ και εσύ και εσύ. Είναι μονότονο, μία και μοναδική νότα. Θέλεις μια αλλαγή, λίγο καρύκευμα. Ο άλλος φέρνει την αλλαγή, φέρνει έναν άλλο κόσμο μέσα στο δικό σου κι αυτό είναι χρήσιμο. Έτσι, όταν αισθάνεσαι την ανάγκη του άλλου, αναζήτησέ τον. Είναι απίθανο, οι σύντροφοι να μπορούν να είναι ο καθένας μόνος του, αλλά και να συνυπάρχουν; Και συνεχώς να κινούνται ανάμεσα στα δύο; Αν το άλλο πρόσωπο σ' αγαπά, θα σεβαστεί την ανάγκη σου να μείνεις μόνος, και αν το αγαπάς, θα σεβαστείς την ανάγκη του. Η εναλλακτική λύση βρίσκεται ανάμεσα στην αγάπη και στη μη αγάπη. Αν δεν αφήνεις χώρο στο άλλο πρόσωπο, τότε, σιγά- σιγά αυτό γίνεται δυστυχισμένο και θα δραπετεύσει τελείως. Λοιπόν, δώσε του λίγο χώρο, μην προσκολλάσαι και τότε η σχέση μπορεί να γίνει κάτι μόνιμο και ουσιαστικό. Μπορεί να συνεχίζεται και να συνεχίζεται, αν το σχοινί είναι αρκετά μακρύ. Αν το σχοινί είναι πολύ κοντό, αργά ή γρήγορα ο ένας αισθάνεται φυλακισμένος και μόλις έρθει αυτό το συναίσθημα, τότε η ελευθερία γίνεται πιο σημαντική από την αγάπη.

Η ελευθερία δεν είναι πιο σημαντική από την αγάπη, αλλά την αισθάνεσαι έτσι, αν η ίδια η αγάπη γίνει μια φυλακή. Αν η αγάπη συνεχίζει να ξεχειλίζει από ελευθερία, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα προκύπτει γιατί νομίζουν ότι εσύ προσπαθείς να δραπετεύσεις και ότι η αγάπη θα καταστραφεί, οπότε φοβούνται και προσκολλώνται περισσότερο. Όσο περισσότερο προσκολλώνται, τόσο περισσότερο αρχίζεις να δραπετεύεις. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Εφόσον η κατανόηση ρέει μεταξύ μας, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Είμαστε εδώ για να κάνουμε ο ένας τον άλλο ευτυχισμένο, όχι δυστυχισμένο. Αν κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο, η δική σου ευτυχία αυξάνεται και ο άλλος στο ανταποδίδει ατελείωτα. Μπορεί να συνεχίσει να αντανακλάται με χίλιους δυο τρόπους.

Ας πούμε στον άλλο να είναι τελείως ελεύθερος και να μην αισθάνεται καμία ενοχή. Από τη στιγμή που το έχουμε αποδεχτεί, θα αισθανθούμε μια πάρα πολύ βαθιά ελευθερία μέσα μας, γιατί αυτός είναι ένας βασικός νόμος: Αν μπορείς να δώσεις ελευθερία στους άλλους, τότε την έχεις κι εσύ. Και δεν υπάρχει τίποτα σαν την ελευθερία. Αν δεν δίνεις ελευθερία στους άλλους, τότε δεν την έχεις, δεν μπορείς να την έχεις. Όσο περισσότερο τη δίνεις, τόσο περισσότερο την έχεις. Όσο πιο λίγο δίνεις, τόσο πιο λίγο έχεις. Είναι δίκοπο μαχαίρι. Κόβει κι απ' τις δυο πλευρές. Δίνεις ελευθερία στον άλλο κι αμέσως είσαι ελεύθερος.

in humans, the power or capacity to choose among alternatives or to act in certain situations independently of natural, social, or divine restraints. Free will is denied by those who espouse any of various forms of determinism. Arguments for free will are based on the subjective experience of freedom, on sentiments of guilt, on revealed religion, and on the universal supposition of responsibility for personal actions that underlies the concepts of law, reward, punishment, and incentive. In theology, the existence of free will must be reconciled with God’s omniscience and goodness (in allowing man to choose badly), and with divine grace, which allegedly is necessary for any meritorious act. A prominent feature of modern Existentialism is the concept of a radical, perpetual, and frequently agonizing freedom of choice. Jean-Paul Sartre, for example, speaks of the individual “condemned to be free” even though his situation may be wholly determined.

Φόβος & Αγάπη (γλυκιά μου Ολεύνε...)

Αγάπη είναι το άρωμα της αυτογνωσίας, η ευωδιά που γεννιέται όταν είσαι ο εαυτός σου. Πιστεύω ότι το μίσος δεν είναι το αντίθετο της αγάπης, όπως νομίζουν οι (περισσότεροι) άνθρωποι.

Μίσος είναι το ανάποδο της αγάπης, όχι το αντίθετο της αγάπης. Είναι η αγάπη όταν βρίσκεται το πάνω κάτω. Το πραγματικό αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Με την αγάπη ευρύνεται κανείς, με το φόβο περιορίζεται. Με το φόβο κλείνεται, με την αγάπη ανοίγει. Με την αγάπη εμπιστεύεται, με το φόβο αμφιβάλλει. Με το φόβο νιώθει κάποιος και νιώθει μοναξιά. Με την αγάπη εξαφανίζεται, οπότε δεν υπάρχει θέμα μοναξιάς. Όταν κανείς δεν υπάρχει, πως μπορεί να νιώθει μοναξιά; Τότε τα δέντρα, τα πουλιά, τα σύννεφα, ο ήλιος και τ' άστρα βρίσκονται μέσα σου. Αγάπη είναι όταν έχεις γνωρίσει την οντότητά σου.

Αυτή είναι η σωστή στιγμή, μικρή μου Ολεύνε*, για να μπεις στον κόσμο της αγάπης. Γιατί τώρα είναι που οι γονείς, η κοινωνία, η πολιτεία και όλοι οι …μεγάλοι γύρω σου αρχίζουν να σε δηλητηριάσουν και να σε κάνουν να φοβάσαι. Τώρα είναι η ώρα που σε κάνουν να αισθάνεσαι το φόβο. Τώρα είναι η ώρα που η κοινωνία υποβιβάζει τα μικρά παιδιά σε σκλάβους. Χωρίς το φόβο, κανένας δεν μπορεί να υποβιβαστεί σε σκλάβο. Και αυτό δεν «βολεύει» ξέρεις γλυκιά μου…

* (Θα γίνω ξανά κακός Fei Ma) Ας φανταστούμε την Ολεύνε ένα μικρό ανθρώπινο πλάσμα, ένα παιδί που μπορεί να αντιπροσωπεύει όλα τα παιδιά που ζουν σήμερα και βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους αθώα και αγγελικά μάτια...

Αυτή όμως είναι η ώρα επίσης που η κοινωνία -αν δεν κυριαρχούν ανόητοι πολιτικοί, αν η κοινωνία αυτή δεν είναι αρρωστημένη, αν δεν κυριαρχεί η σαπίλα και ο βούρκος- μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να νιώθουν όλο και περισσότερη αγάπη, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να γνωρίσουν ακόμη περισσότερο την ομορφιά, τη μουσική, την ποίηση, το χορό, το γράψιμο, τη ζωγραφική, την εσωτερική αναζήτηση. Τώρα είναι η ώρα που ένα παιδί μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς δυσκολία. Αργότερα, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο, γιατί καθώς μεγαλώνεις, μεγαλώνουν και οι φόβοι σου. Καθώς μεγαλώνεις, δυναμώνει το εγώ σου. Καθώς μεγαλώνεις, μειώνεται η ικανότητα σου να μαθαίνεις. Καθώς μεγαλώνεις, γίνεσαι όλο και πιο δειλός και φοβάσαι το άγνωστο. Το μικρό παιδί δεν έχει φόβο, τα παιδιά γεννιούνται χωρίς φόβους. Αν η κοινωνία μπορεί να τα βοηθήσει και να τα στηρίζει να παραμείνουν χωρίς φόβο, αν μπορεί να τα βοηθήσει να σκαρφαλώνουν στα δέντρα και στα βουνά, να κολυμπούν στις θάλασσες και τα ποτάμια, αν μπορεί η κοινωνία να τα βοηθήσει με κάθε δυνατό τρόπο να γίνουν τολμηρά, ριψοκίνδυνα μπροστά στο άγνωστο και αν η κοινωνία μπορεί να τους δημιουργεί μεγάλα ερωτήματα, αντί να τα τροφοδοτεί με νεκρά δόγματα, τότε τα παιδιά θα εξελιχθούν σε υπέροχους εραστές, εραστές της ζωής. Ολεύνε, χόρεψε, τραγουδά και μπες όλο και πιο βαθιά μέσα στον εαυτό σου. Άκουγε πιο προσεκτικά τα πουλιά. Κοίταζε τα λουλούδια με θαυμασμό, με δέος. Μη γίνεις γνώστης, μην τα κατατάσσεις όλα σε κατηγορίες. Από αυτή την ηλικία κιόλας, άρχισε να παίζεις κιθάρα ή μάθε φλάουτο, συναναστρέψου. Γνώρισε ανθρώπους, συναναστρέψου όσο περισσότερους ανθρώπους μπορείς, γιατί κάθε άνθρωπος εκφράζει μια διαφορετική πλευρά του Θεού. Μάθε από τους ανθρώπους. Μη φοβάσαι, αυτή η ζωή, δεν είναι εχθρός σου. Αυτή η ζωή σε φροντίζει στοργικά, σε υποστηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο. Έχε εμπιστοσύνη και θα αρχίσεις να αισθάνεσαι ένα καινούργιο κύμα ενέργειας μέσα σου.

Αυτή η ενέργεια είναι αγάπη. Αυτή η ενέργεια επιθυμεί να ευλογήσει τη ζωή, γιατί με αυτήν την ενέργεια αισθάνεται κανείς ευλογημένος. Κι όταν εσύ νιώθεις ευλογημένος, τί άλλο μπορείς να κάνεις από το να ευλογήσεις την ύπαρξη ολόκληρη;

Επιτρέψτε μου να μιλήσω στην Ολεύνε και στη συνέχεια… Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να σου πω γλυκιά μου είναι ότι, η αγάπη μπορεί να γίνει γνωστή μόνο αγαπώντας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει κατανοητό συζητώντας γι' αυτό διανοητικά. Η αγάπη δεν είναι μια θεωρία. Αν προσπαθείς να κατασκευάσεις μια θεωρία, τότε παραμένει ακατανόητη. Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να τα μάθεις μόνο κάνοντάς τα. Το κολύμπι το μαθαίνεις μόνο κολυμπώντας. Η αγάπη μαθαίνεται μόνο αγαπώντας. Η προσευχή μαθαίνεται μόνο όταν προσεύχεσαι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να μάθεις χωρίς να μπεις μέσα τους. Εκείνα είναι τα μάταια πράγματα, τα διανοοουμενίστικα, φιλοσοφίες, δόγματα, κανόνες ανυπέρβλητοι. Μα ό,τι είναι αληθινό πρέπει να το ζήσεις και ό,τι είναι υπαρξιακό πρέπει να μπεις βαθιά μέσα του. Και χρειάζεται να διακινδυνεύσεις. Χρειάζεται κανείς να είναι θαρραλέος, τολμηρός. Και είναι μεγάλο τόλμημα, γιατί όταν αγαπάς, αρχίζεις να χάνεις τον εαυτό σου. Το να αγαπάς σημαίνει να χάσεις το εγώ σου. Το να αγαπάς σημαίνει να είσαι χαμένος. Το να αγαπάς σημαίνει να αφήνεσαι. Το να αγαπάς σημαίνει να κατέχεσαι. Το να αγαπάς σημαίνει παράδοση ... η παράδοση είναι το μυστικό της γνώσης!

«Μου φαίνονται απίθανα αυτά. Μάλλον καλά ακούγονται, αλλά στην πράξη δεν παίζει έτσι!»

Μόλις αφεθείς, ανοίγεται ένας τελείως καινούργιος κόσμος ανάμεσα σε σένα και σε οποιονδήποτε που είναι γύρω σου, σε μένα και σε σένα. Αρχίζει η επικοινωνία καρδιά με καρδιά. Τότε μπορείς να ακούσεις τα λόγια μου, αλλά ακούς με έναν τόσο διαφορετικό τρόπο, με τέτοια βαθιά συμπάθεια και αγάπη, με τέτοια ευγνωμοσύνη και δεκτικότητα, που εκείνες οι λέξεις δεν είναι πια λέξεις, αρχίζουν να ζωντανεύουν. Τις έχεις ζωντανέψει με τη δεκτικότητά σου. Εγκυμονείς με ό,τι σου λέω, με ό,τι σου μεταδίδω. Τότε, εκεί συμβαίνει μια μετάβαση. Τότε οι λέξεις είναι απλώς οι αφορμές. Χρησιμοποιώντας τη λέξη, σου στέλνω κάτι που δεν μπορεί να συμβεί με τη λέξη. Τότε, δεν φτάνει σε σένα μόνο η λέξη, αλλά και το κλίμα που μεταφέρει η καρδιά μου.

Αν είσαι ερωτευμένος μαζί μου, τότε υπάρχει ένα τελείως διαφορετικό είδος κατανόησης ανάμεσα σε μένα και σε σένα. Αν δεν είσαι ερωτευμένος μαζί μου, τότε είμαστε απομακρυσμένοι. Τότε βρίσκεσαι σε κάποιον άλλον πλανήτη, χιλιάδες μίλια μακριά από μένα. Μπορεί να φωνάζω και μπορεί ν' ακούσεις μερικές λέξεις, αλλά τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να γίνει έτσι. Μπορεί να αποκτήσεις περισσότερες γνώσεις, μέχρι εκεί όμως. Θα πρέπει να έχεις περισσότερη οντότητα, όχι γνώση. Αν υποθέσουμε ότι, πράγματι γίνεσαι πλουσιότερος εδώ, σε στενή επαφή μαζί μου, τότε η ύπαρξή σου μεγαλώνει. Τότε γίνεσαι όλο και πιο αποκρυσταλλωμένος, όλο και πιο αυθεντικός, όλο και πιο ζωντανός. Αυτό είναι αδύνατο χωρίς την αγάπη.

Τι σημαίνει το να αφήνεσαι; Σημαίνει να παραδίνεις το εγώ, σημαίνει να παραδίνεις όλα όσα γνωρίζεις. Το να αφήνεσαι είναι μια αυτοκτονία, αυτοκτονία του παρελθόντος!

Την αγάπη μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο αγαπώντας. Ρώτησε κάποιος τον Χριστό, "Πώς να προσεύχομαι;", "Προσευχήσου", "Αυτό ρωτάω, δεν ξέρω πώς να προσεύχομαι" και ο Χριστός του είπε: "Θα προσευχηθώ. Κάθισε δίπλα μου και προσπάθησε κι εσύ!"

Πώς να διδάξεις την προσευχή; Μπορεί να κατανοηθεί, αλλά δεν μπορεί να διδαχθεί. Αν είμαστε ανοιχτοί, θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε πολλά πράγματα. Αν δεν είμαστε ανοιχτοί, τίποτα δεν μπορεί να διδαχθούμε. Η προσευχή είναι σαν το μικρόβιο. Όπως και η αγάπη. Μπορούμε να την κολλήσουμε, όχι όμως να τη διδαχτούμε. Μπορούμε να την κολλήσουμε. Ρέει παντού τριγύρω μας, όμως αν παραμείνουμε σαν ένα νησί, κλειστοί, τότε δεν υπάρχει τρόπος να τη διδαχτούμε.

Δρόμοι αγάπης

Σκέφτομαι πόσοι από μας συνεχίζουν να κάνουν κακό στη ψυχή τους και μάλιστα πολλές φορές στο όνομα της αγάπης… Πολλές φορές τη βάζουν και μπροστά για να δικαιολογήσουν την αποτυχία στη ζωή που επέλεξαν ή τους έτυχε. Είναι ενάντια στην αγάπη, εξαιτίας της κοινωνικής άνεσης. Είναι το ίδιο εγκληματικό, όσο και ο βιασμός. Βιάζεις μια γυναίκα, επειδή δεν την αγαπάς και εκείνη δεν αγαπά εσένα. Το ίδιο όμως συμβαίνει όταν ζεις με μια γυναίκα και δεν την αγαπάς. Τότε αυτό είναι βιασμός, κοινωνικά αποδεκτός φυσικά, όμως είναι βιασμός και πηγαίνεις ενάντια στο «Θεό της αγάπης».

Για να …ανοίξουμε το θέμα: στην Ανατολή, οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να ζουν με ένα σύντροφο για όλη τους τη ζωή (λέμε τώρα…) Πολύ καλά! Αν παραμένεις αληθινός στην αγάπη, το να μένεις με ένα άτομο είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα, γιατί αναπτύσσεται οικειότητα. Υπάρχουν όμως πάρα πολλές πιθανότητες να μην υπάρχει αγάπη και απλώς να ζείτε μαζί. Και ζώντας μαζί αναπτύσσεται μια συγκεκριμένη σχέση, που είναι αυτή της συγκατοίκησης, αλλά όχι της αγάπης. Και μην το πάρεις για αγάπη. Αν όμως αγαπάς έναν άνθρωπο και ζεις όλη τη ζωή μαζί του, θα αναπτυχθεί μια μεγάλη οικειότητα και η αγάπη θα σου αποκαλύπτεται όλο και πιο βαθιά. Αυτό είναι αδύνατο, αν συνεχίζεις να αλλάζεις συντρόφους πολύ συχνά. Είναι σαν να αλλάζεις συνεχώς ένα δέντρο, από το ένα μέρος στο άλλο. Τότε, δεν αναπτύσσει ρίζες πουθενά. Για να αναπτύξει ρίζες ένα δέντρο, χρειάζεται να παραμείνει σ' ένα μέρος. Τότε μόνο πηγαίνει βαθύτερα. Τότε γίνεται δυνατότερο. Η οικειότητα είναι καλή και το να μένεις σε μια σχέση είναι όμορφο, αλλά η βασική αναγκαιότητα είναι η αγάπη.

Αν ένα δέντρο είναι ριζωμένο σε ένα χώρο που υπάρχουν μόνο βράχια και σκοτώνουν το δέντρο, τότε είναι καλύτερα να το μετακινήσεις. Τότε, μην επιμένεις ότι θα έπρεπε να μείνει σ' ένα μέρος. Ας είμαστε αληθινοί στη ζωή. Μετακίνησε το δέντρο, γιατί τώρα πηγαίνεις ενάντια στη ζωή.

Από την άλλη, στη Δύση, οι άνθρωποι αλλάζουν πάρα πολλές σχέσεις. Ο τρόπος της ζωής και η οπτική του πράγματος, είναι υπέρ αυτής της συμπεριφοράς. Θα τολμούσα να υποθέσω ότι και εξαιτίας του βιοτικού, επιστημονικού, πολιτιστικού επιπέδου αυτών των κοινωνιών που είναι υψηλό, επηρεάζονται βαθιά τέτοιες επιλογές. Όμως! Η αγάπη σκοτώνεται και στις δύο περιπτώσεις. Στην Ανατολή, σκοτώνεται επειδή οι άνθρωποι φοβούνται να αλλάξουν. Στη Δύση, σκοτώνεται επειδή οι άνθρωποι φοβούνται να παραμείνουν με ένα σύντροφο για μεγάλο διάστημα. Φοβούνται, γιατί γίνεται δέσμευση*. Έτσι, πριν να γίνει δέσμευση, αλλάζουν και παραμένουν μεταβλητοί και ελεύθεροι. Και στο όνομα της ελευθερίας, η αγάπη είναι σχεδόν συνθλιμμένη, λιμοκτονεί.

Η αγάπη έχει υποφέρει και στις δύο περιπτώσεις: Στην Ανατολή οι άνθρωποι προσκολλούνται στην ασφάλεια, στην άνεση, στην τυπικότητα και στη Δύση προσκολλούνται στην ελευθερία του εγώ τους, στη μη δέσμευση.

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε, αλλά πιστεύω ότι όσο κρατά η αγάπη, μείνε σ' αυτή και μείνε όσο πιο βαθιά παραδομένος γίνεται. Μείνε σ' αυτήν, όσο πιο ολοκληρωτικά γίνεται. Απορροφήσου από τη σχέση. Τότε η αγάπη θα γίνει ικανή να σε μεταμορφώσει. Αν όμως δεν υπάρχει αγάπη, τότε καλύτερα ν' αλλάξεις σχέση. Μην εθιστείς όμως στην αλλαγή. Μην το κάνεις συνήθεια. Μην το αφήσεις να γίνει μια μηχανική συνήθεια, σαν να πρέπει ν' αλλάζεις κάθε δύο ή τρία χρόνια, όπως κάποιος πρέπει ν' αλλάζει το αυτοκίνητό του κάθε δύο - τρία χρόνια ή κάθε χρόνο.

Ένα καινούργιο μοντέλο βγαίνει, οπότε, τι να κάνεις, πρέπει να αλλάξεις το αυτοκίνητό σου. Ξαφνικά, συναντάς μια καινούργια γυναίκα. Δεν έχει πολύ διαφορά. Μια γυναίκα είναι μια γυναίκα, όπως ένας άντρας είναι ένας άντρας. Οι διαφορές είναι μόνο δευτερεύουσες, γιατί είναι θέμα …ενέργειας. Η θηλυκή ενέργεια είναι θηλυκή ενέργεια. Σε κάθε γυναίκα εκπροσωπούνται όλες οι γυναίκες και σε κάθε άντρα εκπροσωπούνται όλοι οι άντρες. Οι διαφορές είναι πολύ επιφανειακές: Η μύτη είναι λίγο μακρύτερη ή δεν είναι λίγο μακρύτερη, τα μαλλιά είναι ξανθά ή μαύρα, μικρές διαφορές, μόνο στην επιφάνεια. Στο βάθος, είναι θέμα θηλυκής και αρσενικής ενέργειας. Οπότε, αν υπάρχει αγάπη, μείνε σε αυτήν. Δώσε της μια ευκαιρία να αναπτυχθεί. Αν όμως δεν υπάρχει, άλλαξε, πριν να εθιστείς σε μια σχέση χωρίς αγάπη.

Ποιος δρόμος είναι καλύτερος; Της Ανατολής ή της Δύσης; Κανένας! Η δική μου πρόταση: ας ακολουθήσουμε το θεϊκό δρόμο. Και ποιός είναι ο θεϊκός δρόμος; Να μείνουμε αληθινοί στην αγάπη. Αν υπάρχει αγάπη, όλα επιτρέπονται. Αν δεν υπάρχει αγάπη, τίποτα δεν επιτρέπεται. Μόνο όταν αγαπάς, επιτρέπονται όλα. Η αγάπη φτάνει. Στάσου αρκετά θαρραλέος, για να κινηθείς με αγάπη. Μη σκέφτεται τίποτε άλλο. Αν συλλογίζεσαι την αγάπη, τα πάντα θα γίνουν δυνατά για σένα.

* Φόβος & Αγάπη: δεν το έχω ολοκληρώσει ακόμα, θα το βάλω στην επόμενη ανάρτηση

Για μερικούς...

Συνεχίζουμε να συμπληρώνουμε τα κενά της ύπαρξής μας από τον άλλο, το αντικείμενο της αγάπης. Και συνεχίζουμε να κοιτάζουμε στα μάτια τον άλλο, ψάχνοντας για το είδωλο μας. Έτσι, όταν ο εραστής ή ο αγαπημένος εξαφανιστεί, ξαφνικά δημιουργείται μια τρύπα. Επειδή χάνεις τον καθρέφτη που μπορούσες να βλέπεις το είδωλό σου, χάνεις το πρόσωπό σου. Δεν ξέρεις τώρα ποιός είσαι, γιατί ο καθρέφτης σου έδινε ένα σχήμα, σηματοδοτούσε τα όριά σου - ότι αυτό είσαι εσύ - και κρατούσε σε συνοχή αυτό το σχήμα. Με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει κι εκείνη να νιώθει το ίδιο χαμένη, αφού λειτουργούσες κι εσύ σαν καθρέφτης του εγώ της. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα όταν οι εραστές χωρίζουν. Είχαν επενδύσει τόσα πολλά ο ένας στον άλλον.

Γι' αυτό το λόγο, πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να παραμένουν μαζί, έστω κι αν η αγάπη τους έχει χαθεί πολύ καιρό πριν. Δεν μπορούν να αντέξουν να χάσουν τον άλλον. Οι σύζυγοι δένονται μεταξύ τους, ξέροντας καλά, ότι παραμένουν στο τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα για να τους κρατήσει μαζί. Η αγάπη έχει χαθεί καιρό τώρα ή ίσως να μην υπήρξε και ποτέ. Και το ξέρουν, το έχουν συνειδητοποιήσει και νιώθουν μίζερα γι' αυτό, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Χίλιες δυο φορές έχουν σκεφτεί να χωρίσουν, αλλά η τελική ιδέα του χωρισμού, φέρνει φόβο, γιατί το προσωπικό τους είδωλο βρίσκεται στα χέρια του άλλου. Αν ο άλλος δεν βρίσκεται πια εκεί, δεν ξέρεις ποιός είσαι.

Ξαφνικά χάνεις την ταυτότητά σου. Χάνεις την ψυχή σου, τον εαυτό σου. Ξαφνικά όλα αναστατώνονται και τότε αρχίζεις να ζεις με τη μοναξιά σου. Αυτή είναι η τρύπα. Αυτή τη φορά μην προσπαθήσεις να την κλείσεις. Άφησε την να υπάρξει, μάθε όμως να ζεις μόνος σου. Δεν λέω να είσαι μόνος σε όλη σου τη ζωή. Πρώτα όμως μάθε να ζεις μόνος σου και μετά βρες ένα σύντροφο. Τότε η σχέση θα είναι σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο. Δεν θα είναι καθρέφτης. Μπορείς να ζήσεις μόνος σου και τότε μόνο μπορείς να αγαπήσεις. Τότε η αγάπη δεν θα είναι πια μια νευρωτική ανάγκη. Δεν θα είναι πια κάτι από το οποίο θα εξαρτάται ο αυτοπροσδιορισμός σου. Μπορεί να είσαι μόνος. Ξέρεις τώρα χωρίς την αγάπη σου ποιός είσαι. Τότε η αγάπη γίνεται συμμοιρασιά. Τότε επειδή έχεις, θέλεις να μοιραστείς. Τότε η αγάπη δεν είναι ανάγκη, αλλά πολυτέλεια. Και όταν η αγάπη είναι πολυτέλεια, είναι όμορφη.

Η Αγάπη

Η ΑΓΑΠΗ δεν έχει κανένα ΕΛΑΤΗΡΙΟ. Η αγάπη είναι ΑΠΛΗ.
Η αγάπη είναι ΠΑΡΑΛΟΓΗ, χωρίς στόχο, χωρίς αιτία και
γι' αυτό είναι τόσο ΟΜΟΡΦΗ.
Δεν είναι εμπόρευμα,δεν είναι αντικείμενο αυτού του κόσμου.
Είναι κάτι απο το υπερπέραν.
Είναι ένας ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ απο το υπερπέραν.
Γι' αυτό δεν μπορούμε να βρούμε κανένα λόγο για την ύπαρξή της.

Όταν μπορείς να βρεις έναν οποιονδήποτε λόγο
για την αγάπη σου, τότε αυτό δεν είναι αγάπη.
Τότε αυτό πρέπει να 'ναι κάτι διαφορετικό.
Όταν μπορείς να απαντήσεις γιατί, τότε αυτό απλώς
σημαίνει ότι υπάρχει κάτι άλλο, αλλά όχι αγάπη.

Η αγάπη είναι η ΑΙΤΙΑ για όλα,
γι' αυτό και η ίδια η αγάπη δεν μπορεί να έχει καμιά αιτία.
Η αγάπη είναι ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ για όλα.
Όλα τα άλλα υπηρετούν την αγάπη,
γι' αυτό η αγάπη δεν μπορεί να είναι υλικό
για κάτι διαφορετικό.
Είναι η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ.

Καλό μήνα σε όλους...

Καλημέρα σε όλους σας και καλό μήνα. Τελευταίος μήνας του 8… Για μερικούς και μερικές εδώ μέσα ας είναι και ο τελευταίος κουραστικός μήνας, πρώτιστα από εσωτερικές διαδικασίες. Και απ’ ότι αντιλαμβάνομαι δεν είναι λίγοι αυτοί που θα κουνήσουν καταφατικά το κεφάλι μαζί με ένα ελαφρύ σπάσιμο χαμόγελου… Εγώ το έκανα γράφοντας αυτές τις λέξεις.

Στις 8μιση, πρωί Δευτέρας, έχει 4 βαθμούς, με μπόλικη υγρασία. Πείτε μου, δεν «κολλάει» τώρα σαν εικόνα, τζάκι, αρωματικός καφές ή τσάι, καλή παρέα, όχι πολλών ατόμων υποχρεωτικά και περιπλανήσεις απαλές και ήρεμες του νου και της καρδιάς; Μόλις τώρα γέμισα ένα φλιτζάνι καφέ και επέλεξα το Eternity από το συγκρότημα MLTR να παίζει απαλά σαν μουσικό χαλί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το συγκρότημα μου έκανε κλικ αυτή την περίοδο. Το ανακάλυψα σχεδόν στην τύχη. Δεν ξέρω και δεν έψαξα να δω αν είναι γνωστό στην Ελλάδα. Έμαθα ότι είναι πολύ γνωστοί στην Ασία και ας ζουν στο Βέλγιο. Παίζουν Soft Pop ή κάπως έτσι με γνωστή μουσική και με στίχο εύκολο και κατανοητό που μπορεί να ηρεμίσει και να ταξιδέψει εύκολα, τουλάχιστον εμένα. Θα βάλω στο επάνω μέρος της σελίδας (μόλις ετοιμάσω τα σχετικά κομμάτια) ένα μουσικό χαλί για να το ακούτε όταν και αν θέλετε διαβάζοντας αυτά που γράφονται στο blog.

Έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω θερμά και ειλικρινέστατα για τις ευχές σας λόγω της ονομαστικής γιορτής μου. Αυτή τη φορά (μάλλον η πρώτη ως ενήλιξ) χάρηκα που μέσα στη βαβούρα και στην κούραση των ημερών με θυμηθήκατε. Πιστέψτε με, αυτά που άκουσα και συζήτησα τις τελευταίες μέρες, με κάνουν για άλλη μια φορά να λέω, «σκάσε» στον εαυτό μου, δεν έχεις δικαίωμα να ομιλείς!

…Αφού είμαστε ζωντανοί έχουμε αρκετές φορές το πλεονέκτημα της αλλαγής ή της προσπάθειας για αλλαγή των καταστάσεων που μας ρίχνουν και μας εμποδίζουν να αγγίξουμε αυτό που ο καθένας μας προσμένει. Μην αναβάλετε λοιπόν… Αν είναι δίπλα σας, πιάστε το! Αν είναι κοντά, αρπάξτε το! Αν το βλέπετε, κυνηγήστε το! Αξίζει τουλάχιστον την προσπάθεια. Αφήστε τις πολύπλοκες σκέψεις… Ας βγούμε για ένα καφέ μόνο. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πάντα λόγος. Ας μην έχουμε να πούμε και πολλά. Απλά, ας χαρούμε τη στιγμή που είμαστε μαζί, πίνοντας ζεστές γουλιές και κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, μέσα στην τρέλα του σημερινού αχόρταγου εγωιστή ή των χαμένων και θολών σκέψεων… Είμαστε εδώ και εκεί ο καθένας μας, αλλά όλοι μας πατάμε στο ίδιο δάπεδο στην τελική. Και κανείς μας δεν μπορεί να καθορίσει και πολλά για την επόμενη ώρα της ζωής του. Μόνο να την μπογιατίσει με απαλές ξυλομπογιές και αυτό όχι πάντα… Κάθε στιγμή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ας την κάνουμε ξεχωριστή και ικανή να μας γεμίζει σε στιγμές που αισθανόμαστε άδειοι ή μόνοι.

Πραγματικά χάρηκα γιατί μίλησα μέσω Skype με: την FeiMa στη Γερμανία χθες το βράδυ, τον Κυριάκο στην Αθήνα, τον Κρις στη Θεσ/νίκη, τον Λευτέρη στην Ολλανδία - μέσω τηλεφώνου με: τον Νίκο και Έλλη, τον Νίκο, τη Νίκη, την Ελευθερία, τη Μάιρα, την Κική στη Δράμα, τον Θοδωρή στην Κομοτηνή, τον Τόλη στην Ξάνθη, τον Δήμο στην Καβάλα, την Σούζυ και Ευγενία στην Αθήνα, την Α. στο Βέλγιο, τη Νούλη στη Λευκάδα, τον Γρηγόρη στο αυτοκίνητο, τον Αποστόλη στη Γαλλία - μέσω SMS με: Γιάννη, Μαρία, Σωτήρη, Βάσω. Όλοι αυτοί (κι άλλοι…, ήδη σας κούρασα) είναι συνοδοιπόροι μου και τους ευχαριστώ γιατί απλά έτσι μου βγαίνει!

Άσχετο από τα παραπάνω, σκέφτομαι ότι αυτή η παγκόσμια κρίση, που θα κρατήσει αρκετά απ’ ότι ακούω, είναι μοναδική ευκαιρία για πολλούς. Δεν εννοώ μόνο αυτούς που θα αγοράσουν τώρα σε φθηνές τιμές επιχειρήσεις, ακίνητα ή αυτοκίνητα. Το σφίξιμο αυτό που επηρεάζει κόσμο πολύ, θα αργήσει να περάσει, ακόμη κι όταν τελειώσει. Η ψυχολογία του κόσμου θα επηρεαστεί για αρκετά χρόνια και όσοι ήταν «φειδωλοί» στα έξοδά τους θα επιβεβαιώσουν τις αναστολές που είχαν μέχρι τώρα. Δείτε όμως και το άλλο: μήπως είναι μια καλή ευκαιρία να γίνουμε εν μέρει …Ολλανδοί; Να επιλέγουμε το σπίτι μας για χαλάρωση αλλά και διασκέδαση, να ακούμε μουσική που έχει βάθος και νόημα, να διαβάζουμε μερικά βιβλία που θα μας προβληματίσουν και θα μας κάνουν να σκεφτούμε (ίσως για πρώτη φορά), να δίνουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας μέσα από εσωτερικές αναζητήσεις και να αρχίσουμε να δίνουμε στους ανθρώπους μας λίγο από τον εαυτό μας; Αυτό ρε παιδιά που ξεδιάλεξα από την Ολλανδία είναι ότι ο κόσμος ακούει κλασική μουσική, είναι ευαίσθητος για περιβαλλοντικά θέματα, υπάρχει σούπερ ανεπτυγμένη η ιδέα του εθελοντισμού και γενικά ο πολιτισμός τους είναι άλλου επιπέδου. Σαφώς κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει τα μείον και τα συν. Σαφώς και παίζουν εκεί πάνω άλλες καταστάσεις και συνήθειες. Κρατήστε όμως μόνο τα «θετικά». Μπορούμε να πάρουμε ιδέες για την εδώ καθημερινότητα; Ας το κάνουμε. Ας είμαστε καμιά φορά και μύγες μέσα στο γάλα… Μπορεί το γάλα στην τελική να μην μας αρέσει. Αλλά να το έχουμε συνηθίσει. Και τελικά δεν υπάρχει χειρότερο από τη συνήθεια…

«Δεν μπορώ να χωρίσω. Έλα ρε συ… Έχουμε παιδιά και στην τελική τι να κάνουμε… Όλοι έχουμε τις διαφωνίες μας. Ποιο ζευγάρι δεν έχει τις κακές στιγμές του; Ας είναι…» Πόσες φορές το άκουσα αυτό το σκεπτικό! Λεπτές ισορροπίες. Ίσως να μας καλύπτει αυτή η συνήθεια. Η ανασφάλεια του ενός με την ανασφάλεια του άλλου να δημιουργούν μια τυπική …ασφαλίτσα! Ο στόχος σας; Τα όνειρά σας; Οι επιθυμίες σας; Τα θέλω σας; Οι ανάγκες σας; Ζουν αυτά; Πόσο ζούμε για μας και πόσο παίρνουμε το ρίσκο της αλλαγής που στοχεύει στην προσωπική μας βελτίωση; Πόσο είμαστε υπό και περιμένουμε να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα;

Δεν έχω σβήσει 2 SMS που μου στείλανε: «Αντρέα μου… εύχομαι να … δυνατότερος, αλλά όχι λιγότερο τολμηρός…» και «Ανδρέα μου… σου εύχομαι … ταξίδια και όνειρα…». Τολμηρός – Ταξίδια. Δεν είναι καταπληκτικό; Ταξιδεύω τολμώντας ή τολμώ να ταξιδεύω. Λέξεις με Τ. Τολμήστε. Ταξιδέψτε. Τρέξτε. Τσιγκλήστε. Τσιμπήστε. Ταρακουνήστε τα στάσιμα και βρώμικα λασπόνερα. Μπορεί να βρούμε κάτι πιο φωτεινό, πιο ζωντανό, πιο πολύ τον ΕΑΥΤΟ μας.

Κι αφήστε τους άλλους να αναρωτιούνται! ;-)

…

Όταν θελήσετε να δείτε μια ταινία που δεν θα την ξεχάσετε την επόμενη μέρα, δείτε το “The motorcycle diaries”, την αυτοβιογραφία του Τσε (Link1, Link2). Ο ηθοποιός που παίζει τον Τσε σε κάνει να νοιώσεις ότι κάποιοι άνθρωποι έζησαν πραγματικά. Η οροφή τους δεν ήταν η επιφάνεια της θάλασσας, δεν ένοιωσαν ποτέ ψάρια. Κοιτούσαν πάντα πάνω από τα σύννεφα και έπαιζαν σε όλο το γήπεδο χωρίς κανένα φόβο και ενδοιασμό…

Back to life

Αν και έχω πέσει αρκετά πιο «άσχημα» με 70-80 χλμ/ώρα, βράδυ, σε έρημο δρόμο με ψιχάλα, φορώντας όμως γάντια, μπουφάν με επωμίδες, ειδική ζώνη (στυλ αλιγάτορα) και τα σχετικά, δεν έπαθα σχεδόν τίποτα. Το Σάββατο βράδυ όμως που γλίστρησα με μικρή ταχύτητα, η μηχανή δεν ήθελε να φύγει από πάνω μου και έτσι δέχθηκα τα 164 κιλά της αρχικά στον δεξί μου ώμο και ταυτόχρονα το δεξί πόδι κιμαδοποιήθηκε στα σωθικά της μηχανής. Αυτοχουφτώμενος, διαπίστωσα ότι έχω και μια μελανιά (+πόνος) στο δεξί κωλομέρι. Γενικώς δηλαδή, η δεξιά μου πλευρά είναι σακατεμένη ολίγον τι. Η βλακεία είναι ότι αφού έπεσα, δεν αισθανόμουν ιδιαίτερο πόνο και σήκωσα τη μηχανή, έκανα μια βόλτα στο τετράγωνο και την πάρκαρα στη θέση της. Μετά από κανά τεταρτάκι άρχισε να πονάει το ρημάδι και ακύρωσα τη βόλτα που είχα κανονίσει…

Κυκλοφορώ τώρα πια με μπαστούνι, οπότε η εικόνα έχει δέσει: άσπρο μαλλί (οκ, με μαύρες ρίζες) και μπαστούνι. Το σαλάκι ακόμη δεν τρέχει στο μάγουλο, αλλά ο κόσμος είναι ιδιαίτερα ευγενικός και μου παραχωρούν τη θέση τους (π.χ. στο ΙΚΑ) με κατανόηση και συμπόνια.

Το λοιπόν, μου έλειψε αφάνταστα ο καφές (ή η σοκολάτα ή το τσάι ή το ποτάκι) με μια καλή παρέα σε ένα όμορφο και χαλαρό περιβάλλον… Αυτό είναι το μοναδικό που θέλω να κάνω λίαν συντόμως για να επανέλθω στα συγκαλά μου. Πάντως, βλέποντας «αναγκαστικά» τιβί, είχα μονίμως τάσεις για εμετό με την μπούρδα που παίζει ολημερίς στο βλακόκουτο! Δεν θα ξεχάσω την ηλίθια φάτσα μια παρουσιάστριας που φορούσε ένα πλαστικό χαμόγελο σε στυλ «θα είμαι η επόμενη σταρ Ελλάς», ενώ ο συμπαρουσιαστής έλεγε για καταστροφές και πλημμύρες με ανατριχιαστικά βίντεο και τα σχετικά… Πόσο σκατά έχουν γίνει τα μυαλά των ανθρώπων ρε γμτ και πόσο ακόμη θα κατηφορίζει στο βούρκο όλο αυτό το πανηγύρι που το νόημα και η ουσία έχουν προ πολλού χαθεί… Μια χαρά τα ΜΜΕ κοιμίζουν τον κοσμάκη και κερδίζουν οι «από πάνω» με το συνεχόμενο ροχαλητό που ακούγεται σε όλη την επικράτεια… Τα έχουν καταφέρει μια χαρά και όλα πάνε ρολόι. Μπράβο τους!

Έγινα πικρόχολος ίσως, αλλά βρωμάει και δεν υποφέρεται η λασπούρα αυτή… Τέλος πάντων! Να ‘στε όλοι σας καλά και να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά προς κατευθύνσεις που έχουν νόημα και ουσία για την ψυχή μας. Τα υπόλοιπα αφήστε τα να κρέμονται από σάπια ταβάνια και υγρά υπόγεια για τους ποντικούς που γουστάρουν να ζουν στις ακαθαρσίες…

Νούλη, σε ευχαριστώ για την άμεση ειδοποίηση με την ανάρτησή σου! Όταν παίξουμε τένις, θα είμαι ευγενικός μαζί σου… ;-)

εδώ πολυτεχνείο (Ξάνθης)

Θυμάμαι σαν τώρα όταν έδωσα για 2^η φόρα πανελλαδικές και βολτάριζα στη Θεσ/νίκη περιμένοντας να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα, με πήρε τηλέφωνο η ξαδέρφη μου η Μαρία και τσίριζε σχεδόν λέγοντας: μπράβοοοο…. πέρασες!, μπράβο… Όταν μου είπε ΠΟΥ πέρασα, σχεδόν μου έπεσε το ακουστικό! Ξάνθη; Χριστέ μου, γιατί; Είχα σχεδόν ξεχάσει ότι είχα δηλώσει Ξάνθη μιας και θεωρούσα σίγουρο ότι θα περνούσα Θεσ/νίκη, που ήταν όλοι οι φίλοι μου, την ήξερα, έμενε ο αδερφός μου κ.λ.π. Με μισή καρδιά πήγα, έμεινα σε κάποιον γνωστό γνωστού, βρήκα δωμάτιο στην εστία και ξεκίνησα την φοιτητική ζωή μου σε μια αδιάφορη έως και «εχθρική» πόλη.

Ε λοιπόν, η Ξάνθη στα χρόνια που έμεινα (αλλά και μετέπειτα), απέκτησε σύστημα αποχέτευσης, infokiosks στις πλατείες, τα μαγαζιά άνοιγαν το ένα μετά το άλλο και γενικά αναδείχθηκε σε …πολλάρα! Έχοντας το πλεονέκτημα της θάλασσας που είναι κοντά, της παλιάς πόλης που είναι μέσα στην πόλη, τις γιορτές της παλιάς Ξάνθης, το καρναβάλι της, τις σχολές της, τις διάφορες εκδηλώσεις, ημερίδες, εορτασμούς, τα απίστευτα σιροπιαστά της (σλούρπ, γιάμι γιάμι…) δίνει έναν αέρα που η Δράμα δεν είχε και ούτε θα έχει ποτέ. Στον 3^ο χρόνο μου ως φοιτητής, η Θεσ/νίκη πια είχε χαθεί σαν προορισμός και αν μου έλεγαν να έκανα μετεγγραφή προς τα εκεί, δεν θα με ενδιέφερε καθόλου.

Θα μπορούσα να μείνω με πολύ διάθεση στην Ξάνθη. Και αύριο αν μπορούσα… Λογικό, θα μου πείτε, αφού εκεί πέρασα τα πιο όμορφα χρόνια με ελευθερία αλλά και αυτοέλεγχο, ρεμαλοζωή αλλά και ανάληψη ευθυνών, εκδρομές-βόλτες-καφέδες-μπάνια αλλά και ατελείωτο διάβασμα με άπειρα ξενύχτια στο αναγνωστήριο της σχολής.

Την Κυριακή που μας έρχεται θα πεταχτώ μια βόλτα να ξανανοιώσω (ή να ξαναθυμηθώ καλύτερα) την ενέργεια και την ατελείωτη διάθεση που είχα ως φοιτηταριό, να βρεθώ με έναν παλιό συμφοιτητή μου που εδώ και αρκετά χρόνια εργάζεται εκεί και έχω να τον δω από το ’96-’97 και φυσικά να επισκεφτώ και τον μεγάλο μου αδερφό που μένει μόνιμα εκεί οικογενειακώς. Την Παρασκευή θα πεταχτώ ως τη Θεσ/νίκη για να πάμε με τον Νίκο και την Έλλη σε μια συναυλία των HAGGARD, ένα μελωδικό πολυπληθές συγκρότημα χεβιμεταλάδικης μουσικής επιρροής (oh, my…) και ίσως να επισκεφτούμε και ένα κινέζικο για αλλαγή γεύσεων και οσμών.

Να ευχηθώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου: Το Πολυτεχνείο Ζει (και γράφει και σε blogs!)