Γεμάτη η μέρα χθες. Οδήγησα μετά από μήνες αυτοκίνητο και πήγα Θεσ/νίκη. Μου φάνηκε πολύ άνετο και …ζεστό! Σκέφτηκα ξανά το Superb… Είχα μια συνάντηση σε εταιρία στην Πυλαία, που ήταν τελικά …φιάσκο. Καπάκι πήγα Cosmos και κατασπάραξα 4, ναι 4!, δικάβαλα. Το παράκανα και τώρα είμαι με τα φρένα. Διάβασα την εφημεριδούλα μου πίνοντας και μια κόλα και καπάκι στο καπάκι πήγα και στο ΙΚΕΑ. Τσίμπησα μια σακούλα με χρήσιμα (μπα;…) αντικείμενα. Λίγο πριν την επιστροφή έμεινα στον αδερφό μου, που λόγω γενεθλίων μου (το θυμόταν!), πήρε μια φρέσκια και πολύ πρόστυχη τούρτα με κάστανο. Ήταν από εκείνες τις τούρτες με την παχιά σοκολάτα, γαρνιρισμένη με λευκή, κάστανα γλασέ να στολίζουν το κέντρο και τριμμένα κομμάτια σοκολάτας να δένουν την εικόνα… Το τι έγινε δεν μπορείτε να φανταστείτε. Χαμός… Παλέψαμε λίγο με το σακατεμένο μηχάνημά του, κάναμε φορμάτ, περάσαμε Windows και μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες στην εγκατάσταση οδηγών και διαφόρων άλλων τινών, πήρα το δρόμο της επιστροφής για Δράμα. Έφτασα 11 τζαστ. Μια μικρή βολτίτσα στην πόλη και άντε για ξεκούραση. Η Μάρω με περίμενε υπομονετικά και φυσικά μόλις κουκουλώθηκα (αφού έβαλα 2 φωτιστικά στο σπίτι και 2 πατάκια -από το ΙΚΕΑ- και τακτοποίησα τα πολύ χοντρά) ήρθε γουργουρίζοντας να με ζεστάνει. Ξύπνησα μπρούμυτα και την αισθάνθηκα να είναι στην πλάτη μου αραχτή. Την ξύπνησα εγώ αυτή τη φορά.
Ήθελα να προτείνω κάτι. Υπάρχουν (φαντάζομαι) πράγματα για τα οποία θα θέλαμε να ζητήσουμε συγνώμη από κάποιο άτομο ή άτομα. Είτε για κάτι που είπαμε είτε για κάτι που κάναμε είτε για μια παρεξήγηση που έγινε κ.λ.π. Τι λέτε να στείλετε σε σχόλιο, ανώνυμα, τις δικιές σας συγνώμες; Σκέφτομαι, αν δεν έχετε αντίρρηση, να τις μαζέψω και να τις βάλω σε μια νέα ανάρτηση μόνο με τα κείμενα που θα στείλετε. Τι λέτε; Ίσως να μας εντυπωσιάσει αυτή η …περίεργη συλλογή, που θα γίνει πάντοτε ανώνυμα!
Διατηρώντας μια σχέση εμπιστοσύνης με τους φίλους και τις φίλες του μπλογκ θα ήθελα να σας ανακοινώσω τα άμεσα σχέδιά μου...
Σε λίγες μέρες κλείνει ένας μήνας (πότε πέρασε ρε γαμώτη μου...) που ουσιαστικά συντηρώ και ασχολούμαι με το μπλογκ. Το μπλογκ το ξεκίνησα για να δω από κοντά τη διαδικασία. Χρόνο τότε δεν είχα - έτρεχα για άλλα. Τώρα έχω και τρέχω για τον εαυτό μου (και για τους άλλους πάντα). Πιστεύω λοιπόν, ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν, πρώτο απολογισμό! Απαραιτήτως αναφέρω ότι όλο αυτό το σκηνικό (μπλογκ - σχόλια - κείμενα - προτάσεις - ιδέες κλπ κλπ κλπ) είναι διπλής κατεύθυνσης. Αν δεν το διαβάζατε εσείς και δεν σχολιάζατε (κυρίως τα ...μάινους με ενδιαφέρουν) σαφώς και δεν θα είχε ιδιαίτερο νόημα. Στον 1ο μήνα λοιπόν «κανονικής» λειτουργίας του μπλογκ είχαμε:
Δεν είναι και άσχημα! Να πω την αλήθεια, τα σχόλιά σας ηλεκτρονικά, τηλεφωνικά και διαπροσωπικά με έβαλαν σε κάποιες σκέψεις καλές και δημιουργικές. Ίδωμεν! Αλλά μια που τα λέμε για απολογισμούς, τι θα λέγατε να ψηφίσουμε για το τι θέλουμε να συζητάμε, διαβάζουμε, ασχολούμαστε εδώ μέσα; Ψηφίστε λοιπόν για να διαμορφώσουμε ένα καλύτερο μπλογκ!
Thank you!
Παιδιά σε 8 μέρες στείλαμε πάνω από 70 σχόλια. Για ένα μπέμπικο μπλογκ μου φαίνεται καλή μπάζα! Σας ευχαριστώ που συμμετέχετε.
Θα ήθελα να ευχαριστήστω τις Ρ., Ν., Μ., Ν., Ε. και τους Λ., Ν., Σ., Π. που ξέρω ότι συμμετέχουν ενεργά σε αυτό. Επίσης, ευχαριστώ και τους "ανώνυμους" φίλους της παρέας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στον μπαμπά μου που μ' έστειλε να μάθω υπολογιστές στα τέλη της δεκαετίας του 80 και από τότε κόλλησα (πολύ παίζει αυτή η λέξη εδώ μέσα τελευταία) σε σημείο που να ζω από αυτό που ξεκίνησα τότε. Ξέρετε τι ήταν τότε να δώσει ο μπαμπάς (ένας μισθός στο σπίτι, 5 στόματα) γύρω στο μισό εκατομμυριάκι δραχμές για έναν έφηβο που τελείωνε το λύκειο; Θα τον ευχαριστώ πάντα.
Σχετικά με τις ψηφοφορίες, αν και βρίσκονται σε εξέλιξη, μου λέτε ξεκάθαρα ότι:
Συμπεράσματα: σας αρέσουν οι αλλαγές στη ζωή σας, γουστάρετε τρελά αποδράσεις, δεν σας ενδιαφέρει ο προορισμός και το πότε.
Είμαστε μαζί ρεεεε....
