Prestige

4 παρά ξεκινώ για Ξάνθη. Ο καιρός καλός. Συννεφιά, αλλά η θερμοκρασία ανεκτή. Απολαμβάνω τις στροφές Παρανεστίου και κάθομαι στο Prestige, δίπλα στο Κυβερνείο. Ο σκέτος νες-καφέ δεν πίνεται. Μια παρέα στα 3 μέτρα μιλάει σχετικά δυνατά και δεν μ' αφήνουν να διαβάσω την εφημερίδα μου. Αναγκαστικά τους ακούω να έχουν φλομώσει στη βλακεία. Η συζήτηση γίνεται μόνο και μόνο για το προφανές… 3 γυναίκες και 2 άντρες. Οι συνδυασμοί πολλοί, τα μάτια παίζουν στο χώρο, οι ορμόνες άπειρες.

Φεύγω σχετικά γρήγορα, ο καιρός αρχίζει να αγριεύει. Η επιστροφή στα όρια του δράματος. Η μηχανή πάει μια χαρά, βενζίνη μπόλικη, τα λάστιχα φουσκωμένα στο ιδανικό, αλλά ο αναβάτης τα έχει δει όλα. Δεν φοράω γάντια και ο αέρας περνάει από τα μανίκια και με γδέρνει παντού. Τα χέρια έχουν κολλήσει στα γκριπς. Δεν μπορώ να αλλάξω ταχύτητα (δεν χρειάζεται), το φρένο είναι άθλος να το πατήσω με το δεξί μου δάχτυλο (αμάν, κατσίκια!). Μάλλον θα αυτοακρωτηριαστώ…

Στην Αδριανή, οι πρώτες στάλες. Τα μυγάκια αυτοκτονούν ανά οικογένειες στο τζάμι του κράνους. Βλέπω τη φύση με φόντο δεκάδες πτώματα, πόδια, κεραίες, λάσπη και ο αέρας να λυσσομανάει… Μπαίνω στη Δράμα. Τα αυτοκίνητα ακίνητα σε ουρές με ψώνια από Καρφούρι, παιδάκια που κλαίνε στα πίσω καθίσματα, τυπάδες με ανοιχτό τζάμι και τα νερά της βροχής να έχουν μουσκέψει το αριστερό τριχωτό τους χέρι γεμάτο καδένες και δαχτυλίδια από πρώην και επόμενες. Βρε αντε και…

Προσπερνώ τους πάντες και πηγαίνω σπίτι με το παντελόνι να είναι σκούρο γκρι. Άλλο χρώμα ήταν ρε όταν το φόρεσα! Α, νερά… Τα παπούτσια βαριά. Α, νερά... Κρυώνω. Την πέφτω στο κρεβάτι και μένω ακίνητος κάτω από το πάπλωμα. Βάζω στο αθόρυβο το κινητό (7 αναπάντητες το πρωί) και κοιμάμαι από τις 8μιση μέχρι τις 8μιση. 12 ώρες και το κρεβάτι μου φαίνεται η πιο καλή ιδέα για συνέχεια.

Πεινάω. Έχω να φάω 20 ώρες στο περίπου. Κάτι ακούω! Το στομάχι μου… Σκάσε! Σήκω. Παίρνω 8 κομμάτια τυροπιτούλες και σπανακοπιτούλες, βγάζω φωτογραφίες για τη νέα ταυτότητα, παίρνω από το e-shop 3 φλασάκια που είχα παραγγείλει, κλείνω για καφέ με φιλαράκι κατά τις 12μιση, και ταβέρνα το μεσημέρι με καλή παρέα.

Καλημέρα σε όλους!

Τρέλες...

Πήρα την Όλγα και την έγραψα στα αγγλικά της. Τσάντα, κασετίνα, μολύβια, πράγματα που αρέσουν στα παιδιά... Η Ιωάννα πάντα με τον τρόπο της δίπλα στα παιδιά, η Αθηνά να πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε παιδικές φωνές, χαμός! 

Η Όλγα πίσω στη μηχανή με την τσάντα στον ώμο της να με σφίγγει - όχι από φόβο... "Πάμε βολτίτσα;", "Ναι!". Να πάμε λοιπόν σε μέρος ασφαλές, χωρίς πολλά αυτοκίνητα, με ταχύτητα στα όρια του νομ... Σκαρφαλώσαμε λοιπόν (στην κυριολεξία) στους πρόποδες του Κορυλόβου απέναντι από τα πρώτα σπίτια του Πανοράματος, μέσα στις πευκοβελόνες και στις κουκουνάρες. Απίστευτα! Η μηχανή με δύο αναβάτες (ενάμιση κανονικά) και κολλημένη στην πρώτη ταχύτητα να τεστάρουμε την πρόσφυσή της. Έφερνε κάτι σε μότο-κρος, στο πολύ μωρουδίστικο βεβαίως. Μ' άρεσεεε...

Το βραδάκι ζήλεψα ένα σκέτο φραπέ που δεν μπόρεσα να τον ευχαριστηθώ το πρωί με τα πήγαινε έλα σε διάφορα. Εξέδρα στο Ύδραμα, απαλά ροκάκια να παίζουν στο φόντο και τηλέφωνο στον Παναγιώτη «πίνω καφέ, τι να παραγγείλω για σένα;», «καπουτσίνο μέτριο με αφρόγαλα». Τα είπαμε, δώσαμε ραντεβού για ταινία Κυριακή βράδυ.

Καπάκι στο Νίκο, «τελειώνεις το μάθημα και πάμε για ποτάκι;». Με την Έλλη και Νίκο καθόμαστε Ύδραμα αγκέιν, που λόγω ζέστης έλεγε πολύ. Ρίσκαρα με καραμέλα μιλκσέικ… μμμ... γιάμι! Σωστή επιλογή για την ώρα. Πώς θα κλείσει η βραδιά; Μια πιτσούλα (ας σημειωθεί το υποκοριστικό παρακαλώ με αρκετές δόσεις ειρωνείας) Χαβάη, μια σαλατούλα (μικρούλα… όσο πατάει η γάτα λέμε) με ολίγον τόνον και πέσπι λάιτ και κλείσαμε…

Καλό το καλοκαιράκι τελικά… Αν και όταν η παρέα λέει, δεν παίζει ρόλο η εποχή! Άσχημα είναι τζάκι, φωτιά, ξύλα που καίγονται με θόρυβο, ζεστό τσάι ή καφέ ή ποτάκι ή … Μωρέ λέει! Είναι αλήθεια ότι περιμένω πως και πως την κάμερα για να αρχίσω τις εξορμήσεις. Όσο το σκιτσάρω στο μυαλό μου, τόσο πιο πολύ μου κάνει κλικ –μην πω ...κλακ και φανώ υπερβολικός!- να το κάνω όπως το φαντάζομαι. Θα σας το δείξω με πολύ χαρά και προσμονή για τις αντιδράσεις σας. Μην φύγετε λοιπόν. Επιστρέφουμε εν μέσω φθινοπώρου με τις πρώτες σκηνές, εικόνες, τοπία, συναισθήματα ελευθερίας και περιπλάνησης!

Η κάμερα

Επειδή με ρωτήσατε (μερικοί - κι από εδώ μέσα) ποια κάμερα πήρα για τη μηχανή, σας την δείχνω. [Ας θεωρηθεί αυτό και απάντηση στην κακιά* Έλλη - όταν ανεβείς στη μηχανή ξανά θα δεις τι δείχνει η οθόνη όταν η ταχύτητα κίνησης τείνει στο + άπειρο...]. Είναι της εταιρίας Oregon και πρόκειται για το μοντέλο ATC 3K. Υπάρχει και η ATC 2K, αλλά δεν είναι συμβατή με Vista (παλιούτσικο μοντέλο) που έχω από τον Ιανουάριο του 2007, έχει μικρότερο εύρος λήψης και ένα ακόμη που δεν θυμάμαι.

Τη βρήκα περίπου 25% φθηνότερη από Ελλάδα. Θα έρθει από Santa Fe Springs, CA 90670 με την ελπίδα να μην με τσακίσουν στο τελωνείο.

*αν η Έλλη είναι κακιά θα ήθελα να ήταν όλοι έτσι...

Μέσο διαφυγής

Τελικά δεν το περίμενα... Μετά από 8 μήνες που πήρα την μηχανή από τον γνωστό μηχανόβιο Λευτέρη Ι. και την είχα παρατημένη στο ισόγειο της πολυκατοικίας, την ξεσκέπασα από την κουκούλα (πάλι καλά!), απομάκρυνα πτώματα ζώων, εντόμων, ποντικιών, σκυλιών (...ώπα!) και ξεκίνησα τη διαδικασία "αναγέννησης".

Πήρα λοιπόν καινούρια μπαταρία, έβαλα βενζίνη, έβαλα αέρα στα λάστιχα και την κυκλοφόρησα! Θέλω σήμερα να πάω να χτυπήσω μια μπαγκαζιέρα πίσω με μαξιλαράκι για τον συνεπιβάτη (ή την συνεπιβάτη...) και με το κράνος που πήρα και μου αρέσει πολύ (δεύτερο ενσωματωμένο τζάμι για τον ήλιο...) το πράγμα αρχίζει και κλείνει!

Δυσκολεύομαι λιγάκι στην εκκίνηση, ιδιαίτερα όταν είναι κρύα, αλλά σιγά - σιγά αισθάνομαι τη σιγουριά εκείνη που το ταξίδι Ελλάδα - Βιρμανία μου φαίνεται πραγματοποιήσιμο [:-Ο]. Την μαστίγωσα λιγάκι χθες στα 150 χλμ/ώρα και τότε αισθάνθηκα ότι τα πράγματα ήταν οριακά ή μάλλον είχαν φύγει εκτός ορίων. Πιστεύω ότι με 120 χλμ/ώρα είναι μια καλή ταχύτητα ταξιδίου, π.χ. Δράμα - Γερακινή που θα παίξει Σάββατο πρωί, πολύ πρωί για να μην πέσω πάνω σε μπλε ανθρώπους που είναι ενοχλητικοί και αδιάκριτοι μέχρι αηδίας.

Να πω τη μαύρη αλήθεια, ήδη ζαχαρώνω μια Honda Transalp 700 (νέο μοντέλο), στο χρυσαφί της χρώμα βεβαίως - βεβαίως, σαν την επόμενη αγορά. Θα το κάνω κι αυτό, όταν ο χρόνος και η τσέπη το επιτρέπει. Είναι αλήθεια, ότι δύσκολα θα οδηγήσω ξανά ένα μικρό αυτοκίνητο (βλέπε Πούντο και Σίριον, ζεύγος ηλιθίων μικρών για σούπερ μάρκετ ή το πολύ πολύ αποδράσεις ως τη Θάσο...) και έτσι επειδή το ομορφότερο αυτοκίνητο στη φύση (Α5 άσπρο φυσικά) μοιάζει άπιαστο όνειρο θα συμβιβαστώ με κάτι πιο χειροπιαστό και προσγειωμένο... Δεν είναι κακή, καθόλου κακή ιδέα η Τρανσάλπ τελικά!

(να είχα και ένα δίπλωμα δεν θα ήταν κακή ιδέα...)