Το βάζο του γλυκού

Όταν οι υποθέσεις και τα θέματα της καθημερινότητάς σας γίνουν τόσα πολλά, που δεν επαρκεί ο χρόνος του 24ωρου για να τα χειριστείτε, να θυμηθείτε το βάζο του γλυκού και τις 2 κούπες καφέ...

Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας επάνω στο γραφείο του κάποια αντικείμενα. Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις. Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλα, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν.

Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε του μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί κάπως σαστισμένοι απάντησαν πως είναι.

Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο γεμίζοντας όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές πάλι αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί απάντησαν με ένα ομόφωνο ναι.

Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε κάτω από το γραφείο 2 κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.

«Τώρα», λέει ο καθηγητής, «θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας, όπως η οικογένεια, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες, πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίσουν τη ζωή σας. Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά, όπως η δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι. Η άμμος είναι όλα τα μικρότερης σημασίας πράγματα. Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα. Φροντίστε για τα μπαλάκια του τένις πρώτα, μετά τα χαλίκια. Στο τέλος για την άμμο».

Ένας μαθητής σήκωσε το χέρι του και ρώτησε, τι αντιπροσωπεύει ο καφές.

Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε: «Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφεδάκι με ένα φίλο».

Χιουμοριστικά...

Διαβάστε άρθρο που δημοσιεύτηκε πριν 80 χρόνια:

"Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τα γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπο και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θήλεων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζωνται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνος, άρα αποκρουστέον".

Εφημερίς "Νέα Ημέρα", 20-3-1928

Καλό ε;

Δείτε τώρα και ένα βιντεάκι για να χαμογελάσετε διπλούν!

Τι σημαίνει φτώχια;

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.

«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

 Ο γιος απάντησε:

- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.

- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…

- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…

- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…

- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…

- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…

- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…

- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…

- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του…

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:

«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»

 

Κάτοπτρο

Παντελώς άσχετο με τα έως τώρα γραφόμενα, αλλά εντυπωσιακό για μένα:

Θαμώνας του μπλογκ (code name: King Eagle!*), μου έστειλε φωτογραφίες από το κάτοπτρο που κατασκεύασε στο σπίτι του. 

Από τα πειράματα που έκανε μέτρησε ότι η θερμοκρασία στην επιφάνεια του ξύλου ξεπέρασε τους 360 βαθμούς κελσίου σε 30 δευτερόλεπτα. Η μέτρηση έγινε με θερμοκάμερα, της οποίας το όριο είναι οι παραπάνω βαθμοί. Άρα, προφανώς η θερμοκρασία ήταν σαφώς μεγαλύτερη της μετρηθείσας!

Δεν ξέρω τι κόστος είχε η όλη κατασκευή, πόσος χρόνος χρειάστηκε για να το κατασκευάσει καθώς και ποιες είναι δυνατότητές της καθώς και η χρήση της. Πάντως είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό. Δεν συμφωνείτε;

Περιμένουμε πρόσθετες πληροφορίες μίστερ King Eagle!

* Οι παρατηρήσεις σου ελήφθησαν υπόψη...

(Δείτε μια όμορφη παρουσίαση που πήρα πριν από λίγο πατώντας εδώ.)

Σοφίες

Μου τα στείλαν, σας τα μεταφέρω. 

Άντε γιατί τελευταία μόνο για αποδράσεις και ρόλους και εγκλωβισμούς μιλάμε και έχει καταντήσει μονότονο το παιχνίδι... ;-)

Θυμίζω ότι για να δείτε την (ή καλύτερα τις εικόνες) εικόνα σε μεγάλο μέγεθος, κάνετε ένα κλικ πάνω τους.

Τάξη και ασφάλεια

Τελικά πόσο ένα ταξίδι μπορεί να αλλάξει καταστάσεις και δεδομένα; Μπορεί να έμεινα μερικές μέρες στην Αθήνα, αλλά πραγματικά ήταν μια παρένθεση. Είμαι ακόμη εκεί πάνω που πέραν της ομορφιάς του τοπίου και της γενικότερης χαλαρότητας (διακόπευα γαρ!) κράτησα πράγματα που θέλω να συνεχίσω, να ξεκινήσω, να δοκιμάσω. Χθες συζητώντας με μια αξιολογότατη φίλη, της είπα ότι χαλάστηκα που ήρθα και είδα τα ίδια πάλι. Που ακούω πάλι χαζομαρίτσες και βλακειούλες, που συζητιούνται τρομακτικά αδιάφορα πράγματα για γνωστούς «επώνυμους» κενούς τεντζερέδες και πεταλουδίτσες της νύχτας, που τα πράγματα είναι ίδια ή μάλλον χειρότερα από πριν, που, που… Δεν ξέρω αν είμαι πραγματικά εγκλωβισμένος, αλλά θα ήθελα να τα παρατήσω όλα αυτά τα κενά και να πάω σε κάτι που έχει νόημα και ουσία και πέραν των όποιων δυσκολιών που βεβαιότατα θα συναντήσω (και δεν θα είναι πάντα ο ευκολότερος δρόμος), θα βρω κάτι πιο μεγάλο, πιο ουσιαστικό, πιο βαθύ, πιο μακρινό, πιο ΑΛΗΘΙΝΟ.

Όχι, δεν με τρελαίνει ο καιρός της Ελλάδας, όχι, δεν ζω για να βγαίνω τα βράδια και να σκοτώνω άσκοπα τις ώρες που έχω διαθέσιμες. Αυτά τα έκανα και ΟΚ. Φτάνει όμως.

Ίσως μια ζεστή παρέα (σε όλα τα επίπεδα) και μια δουλειά με ενδιαφέρον είναι τα 2 σημαντικότερα συστατικά στη σούπα της ζωής. Το περιβάλλον παλεύεται. Οι εκδρομές είναι εφικτές. Οι αποδράσεις παίζουν. Τα ταξίδια πια είναι μια πολύ εύκολη διαδικασία από όλες τις απόψεις. Αλλά αυτή η μούχλα του σάπιου βούρκου που απλώνεται ολόγυρα είναι ακατανίκητη η ριμάδα! Βαρέθηκα ρε παιδιά να εξηγώ τι κάνω, γιατί το κάνω και τι αισθάνομαι… Ο καθένας είναι ένας και ο άλλος είναι άλλος. Είναι απλό, αλλά τελικά η μα***ία δεν μας αφήνει να δούμε τα δικά μας. Πόσο πολύ τελικά ρε Άφρο παίζουμε ρόλους; Τεράστια βλακεία. Χωρίς νόημα. Αλλά δίνει ασφάλεια. Και αυτό πληρώνεται. Με τη ΖΩΗ ΜΑΣ!

Γύρισα!

Σας χαιρετώ από την Ελλάδα. Επέστρεψα το λοιπόν μετά από χιλ… εντάξει, …δεκάδες διαδρομές με όλα (στην κυριολεξία) τα γερμανικά τρένα και σχεδόν όλα τα ολλανδικά. Το ταξίδι προς το Χρόνινγκεν διήρκεσε συνολικά μισή μέρα, όπως και η επάνοδος. Σίγουρα θα ήταν ευκολότερο να πήγαινα με το αεροπλάνο στο Άμστερνταμ και μετά με τρένο στην πόλη που ήθελα, αλλά ήθελα λιγάκι την «περιπέτεια» του άγνωστου και του αναπάντεχου. Και είχα μπόλικες από δαύτες!

Πέραν της διαδρομής, που μόνο από κοντά περιγράφεται, η παραμονή στην Ολλανδία ήταν τελικά μια μικρή αποκάλυψη. Τα ποδήλατα ήταν πιο πολλά από τους ανθρώπους (χωρίς υπερβολή), τα αυτοκίνητα λίγα και τα λεωφορεία σχεδόν παντού. Ποτέ δεν άκουσα κόρνα αυτοκινήτου, οι ποδηλάτες έχουν προτεραιότητα παντού και γενικά οι συνθήκες κίνησης στην πόλη ανθρώπινες. Υπάρχει γενικά μια χαλαρότητα παντού (ίσως να φταίει και το μαύρο!...) και η ένταση είναι άγνωστη στον αέρα.

Έφαγα σε χλιδάτο κινέζικο, ψώνισα από διάφορα μαγαζιά, γύρισα το κέντρο της πόλης, περπάτησα σε διάφορα σημεία, δίπλα σε κανάλια, λιμνούλες, σιντριβάνια, μέσα από δασάκια, έβγαλα άπειρες φωτογραφίες. Οι τιμές των προϊόντων έχουν αποκλίσεις από την Ελλάδα, π.χ. ο καφές έχει 2 ευρώ, τα τσιγάρα πάνω από 4, ο καπνός πίπας είναι σχεδόν μισοτιμής, στα άλλα είδη οι τιμές παίζουν από φθηνότερα, το ίδιο ή και ακριβότερα. Όμως ο βασικός μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος από την Ελλάδα!

Έφυγα από Ολλανδία με πολλές σκέψεις που θέλω να τις κάνω πράξη μόλις επανέλθω στα πάτρια εδάφη και να ψάξω για διάφορα που με ενδιαφέρουν και θέλω να ασχοληθώ. Ήταν μια χρήσιμη ανάπαυλα που τελικά ίσως ανοίξει νέους δρόμους για διάφορα! ΖΩΗ ;-)

Στη συνέχεια κατέβηκα Αθήνα και έμεινα στους κουμπάρους μου. Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εδώ, είδα πολλούς φίλους που είχα να τους δω αρκετά χρόνια. Γύρισα σε όλα τα «κλασικά» μέρη: Μοναστηράκι για βόλτα και φαγητό, Θησείο για καφέ, Πλάκα για περπάτημα, Σύνταγμα, Εξάρχεια και Γκάζι για καφέ κ.λ.π. Όχι, δεν πήγα στη Στουρνάρη (για πρώτη φορά από τότε που κατεβαίνω Αθήνα!).

Σε γενικές γραμμές ήταν μια απαραίτητη «διακοπή» από τα τρέχοντα, μεγάλης σχετικά διάρκειας (12 μέρες), που είχα να κάνω εδώ και 9 χρόνια.

Να δώσω πολλούς χαιρετισμούς στον/στους:

• Λευτέρη, Χίλι, Βίβιαν, για την απίστευτα ζεστή φιλοξενία τους που με σκλάβωσε - σας περιμένω στη Δράμα για να γυρίζουμε κάτω από τον ήλιο και τη θάλασσα αλλά και με τα στραβά του τόπου που δεν σας αποτρέπουν να έρθετε...
• Κυριάκο και Σουζάνα, για την άψογη φιλοξενία, παρέα και συντροφιά τους – με υποχρεώσατε και θα τα ξαναπούμε κουμπαράκια μου
• Θανάση και Μαρία, για το τέλειο μπρόκολο με τυρί καθώς και το νοστιμότατο κρέας με ρύζι (συν κρασάκι) – Μαράκι, με υποχρέωσες για άλλη μια φορά!
• Αποστόλη, για την αναπάντεχα «χρήσιμη» κουβέντα και επανασύνδεση μετά από χρόνια – ό,τι είπαμε το έχω κρατήσει και σε ευχαριστώ!
• Γιώργο, για την ηρεμία που άλλη μια φορά απόλαυσα πίνοντας καφέ σε ζεστό καφέ στα Εξάρχεια
• Θανάση, για την ενημέρωση σε τρέχουσες εξελίξεις στο Ντουμπάι – μακάρι να βολέψει να πάτε με τη Βάσω και να γυρίσετε πιο γεμάτοι (σε όλα τα επίπεδα)
• Fei Ma, που με κάλεσε να μείνω μαζί τους στη Γερμανία αν κάτι δεν πήγαινε καλά στη φάση μετάβασης Ελλ-Ολλ – ελπίζω να βολέψει να σας δω από κοντά πριν γυρίσετε στο Ελλάντα
• Νικολή, που με βοήθησε να καταλάβω τι παίζει με τα Wagon, Sitzplatz, Gleis που έγραφε στα εισιτήρια των τρένων – όταν μάθω Ολλανδικά θα σου πω εγώ… ;-)
• Άγνωστο τζάνκι, που με έβριζε στα αγγλικά κοντά στο σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι γιατί δεν του έδωσα ευρώπουλα – να ‘σαι καλά ότι και αν φουμάρεις μεγάλε…
• Ιάκωβο, αν και δεν βόλεψε να βρεθούμε να τα πούμε από κοντά – θα γίνει την άλλη φορά
• Tάνια, που τα είπαμε στο μετρό για διάφορα – λες;
  

Το βίντεο είναι από το Χρόνινγκεν (Groningen) και οι φωτογραφίες (1η συλλογή - 2η συλλογή) από το ταξίδι. Ταξιδέψτε (όσοι θέλετε μαζί μου…).

Έφτασα!

Είμαι λοιπόν στο Groningen! Μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι που "συνοπτικά" ήταν:

1. Μετάβαση στη Θεσ/νίκη με ΚΤΕΛ (2 ώρες για 160 χιλιόμετρα)

2. Διαμονή στον αδερφό μου το βράδυ της Κυριακής

3. Μετάβαση στο αεροδρόμιο με τον αδερφό μου το πρωί της Δευτέρας

4. Πτήση με αεροπλάνο στο Ντίσελντορφ (2 ώρες και 20 λεπτά για 1700 χιλιόμετρα)

5. Μετάβαση με τρένο από το αεροδρόμιο του Ντίσελντορφ στον κεντρικό σταθμό τρένων της πόλης

6. Μετάβαση από το Gleis 17 (Line, Πλατφόρμα) με το IC435 για Groningen

6.1 Το τρένο είχε καθυστέρηση από την αρχή 24 λεπτά και ήταν σχεδόν άδειο. Κολλήσαμε σε κάποιο σταθμό. Το τρένο χάλασε. Κατεβήκαμε και πήραμε ένα άλλο διερχόμενο RE (Region Express) διόροφο με το οποίο σταματήσαμε στο Leer. Ανταπόκριση από το Leer για Groningen με το ARR 8424. Ανεβαίνω στο τρίτο τρένο και σε μιάμιση ώρα πηγαίνω στον προορισμό.

7. Έφτασα στο Groningen. Με περίμενε στην αποβάθρα ο Λευτέρης.

Αυτά τα ολίγα, πριν φύγω για βόλτα στην πόλη και πριν πάμε για κινέζικο... Θα τα πούμε και πάλι από την βροχερή και κρύα Ολλανδία.

Γεια...

Σας χαιρετώ το λοιπόν.

Ελπίζω να πάνε τα πράγματα καλά και να μην βρεθώ στην Ανδαλουσία με το τρένο (από που θα το πάρω άραγες;)! 

Θα σας ενημερώσω για τις "εξελίξεις" μόλις βρεθώ σε πισί με ίντερνετ. Θα προσπαθήσω να κατεβάσω και μερικές φωτογραφίες. Είτε εδώ είτε στο Facebook.

Καλά να περνάτε ΟΛΟΙ σας...

* Υπενθυμίζω ότι πετάω Δευτέρα 20/10 πρωί για Ντίσελντορφ (Γερμανία) και μεσημέρι της ίδιας μέρας, μετά από 2μιση ώρες καπάκι, τρένο για Χρόνινγκεν (Ολλανδία). Επιστροφή στα πάτρια, την Πέμπτη 30/10. Τέλος: δεν πηγαίνω να αγοράσω μηχανή. Αυτό (ελπίζω) να γίνει κατά την άνοιξη του 2009.

Coca Cola

Now I’m ready to die in piece. Ρε συ, να δούμε με τους τάφους τι γίνεται... πόσο κοστίζουν, τι χαρτιά χρειάζονται, αν μπορούμε να κλείσουμε από τώρα κ.λ.π.; Αυτό που με απωθεί από τέτοιες καταχωρίσεις είναι ο φόβος και τα ενοχικά σύνδρομα που προκαλούν στους κακόμοιρους καταναλωτές που από τη μια αισθάνονται ξένοι ή παράταιροι ή και περιθωριακοί (σε ακραίες περιπτώσεις) στην κοινωνία του σήμερα-κακού και από την άλλη ζουν με τον φόβο ότι αν ξεπεράσουν τα επιτρεπόμενα όρια θα καταλήξουν στο πάτωμα με φριχτούς κοιλιακούς πόνους και αφρούς από το στόμα. Το λιγότερο.

Η ζωή δεν είναι +5 χρόνια (με βάσει στατιστικά στοιχεία και έρευνες) να κόψω όλα τα κακά και γίνω φυσιολάτρης και vegetarian citizen. Δεν ζούμε σε γυάλα φορμόλης. Δεν είμαστε ποντίκια σε εργαστήριο χημικών αναλύσεων. Στοιχειωδώς ξέρουμε τι μας πειράζει και τι όχι και είμαστε αρκετά ενήλικες να επιλέγουμε.

Ίσως να είμαι επηρεασμένος από δυο τρεις φυσιολάτρες που γνώρισα και οι οποίοι ακολουθούσαν ένα τρόπο ζωής που ήταν τίγκα στην υγιεινή διατροφή και άσκηση. Περπατούσαν καθημερινά (2-3 φορές Κορύλοβος π.χ.), ήταν ποδηλάτες μεγάλων αποστάσεων, δεν χρησιμοποιούσαν μεταφορικά μέσα παρά μόνο σε επείγουσες περιπτώσεις, ζούσαν για μήνες σε σπίτια που είχαν στην εξοχή μακριά από τον θόρυβο της πόλης και το άγχος, δεν τρώγανε κρέας ή τρώγανε σε μικρές ποσότητες, είχαν μπαχτσέ όπου καλλιεργούσαν τα πάντα, ψάρια τους έδινε ένας ο ερασιτέχνης ψαράς τους κ.λ.π. Εννοείται ότι δεν κάπνιζαν, δεν έπιναν, δε ξενυχτούσαν, δεν δεν… Εννοείται ότι αυτόν τον τρόπο ζωής τον εφάρμοζαν πολλά χρόνια κι όχι 5 ή 6. Πέθαναν στα 50+- από καρκίνο του προστάτη ή εγκεφαλικό.

Θα μου πείτε, αυτό είναι ένα παραθυράκι της ιστορίας. Θα μου πείτε ότι αν είσαι γραμμένος στο βιβλίο της …μοίρας δεν μπορείς να αποφύγεις το μοιραίο ό,τι κι αν κάνεις (για όσους πιστεύουν στη μοίρα). Μπορεί να είχαν χιλιάδες άλλα προβλήματα και βεβαρημένο ιστορικό. Δεν ξέρω.

Κάποιος κάποτε μου είπε: όποιος δεν καπνίζει, δεν πίνει, δεν ξενυχτάει και δεν πηγαίνει με γυναίκες (προφανώς μιλούσε για άντρες!) δεν είναι καλός άνθρωπος. Λαϊκή ρύση. Ίσως αμπελοφιλοσοφίες. Ίσως σοφιστείες. Ίσως τίποτε από όλα.

Ίσως τελικά κάποιοι από μας να αισθάνονται ασφαλείς ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που τους προσφέρει σιγουριά. Ίσως να είναι ένας τρόπος αυτοπεριορισμού που να τους δίνει αυτά που δεν μπορούν να κερδίσουν από άλλες καθημερινές δραστηριότητες. Μπορεί και να κρύβει μια ενδόμυχη φοβία για το άγνωστο. Και να το έχουν ανάγκη για να ζουν στο δικό τους πλέγμα ασφάλειας.

...

Διαβάζοντας τα παραπάνω για να κάνω τις απαραίτητες διορθώσεις, μου ήρθε στο μυαλό η ζωή. Τελικά τι σημαίνει να ζει κάποιος; Βαθύ ερώτημα. Για κάθε έναν από μας έχει και διαφορετική σημασία. Μπαίνω στο τριπάκι να «ξαναπώ» ότι τελικά δεν ξέρω πόσο ελεύθεροι είμαστε να επιλέγουμε εμείς (ΕΜΕΙΣ) τον τρόπο ζωής που μας εκφράζει. Τι είναι δική μας επιλογή; Πόσο μας επηρεάζει το περιβάλλον που ζούμε;

Διαφημίσεις στην τηλεόραση, λόγια φίλων και γνωστών μας, πληροφορίες από στατιστικές έρευνες, αποτελέσματα στατιστικών, ιατρικές εξελίξεις, προσωπικά προβλήματα υγείας και άλλα τόσα… Εμείς επιλέγουμε να πάμε σε μπαράκια για να περάσουμε καλά; Εμείς επιλέγουμε να πάμε διακοπές στο Παρίσι για να δούμε τον πύργο του Άιφελ από κοντά; Εμείς θέλουμε να κερδίσουμε το τζόκερ που εδώ και 5 χρόνια παίζουμε τα ίδια νούμερα και στατιστικώς πρέπει να κερδίσουμε κάποια στιγμή; Εμείς ονειρευόμαστε να οδηγούμε μια BMW με δερμάτινα, θερμαινόμενα, ηχεία 35 δρόμων και ενσωματωμένο MP3; Εμείς κυνηγούμε την ασφάλεια του σπιτιού με την γυναίκα – σύντροφο και τα παιδιά – κληρονομιά μας;

Τι από όλα αυτά είναι πραγματικές (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ) ανάγκες; Ποια από τα παραπάνω (και άλλα τόσα) είναι κοινωνικές υποχρεώσεις που επιβάλλεται να αποκτήσουμε, πετύχουμε, κατακτήσουμε; Έτσι ζούμε όπως έχουμε ανάγκη; Έτσι ολοκληρωνόμαστε σαν προσωπικότητες, μοναδικές και ανεπανάληπτες ο καθένας μας;

Έχω την αίσθηση ότι σε ελάχιστα από αυτά θα μπορέσουμε να απαντήσουμε και να χαράξουμε τη δική μας πορεία στο χωρο-χρόνο. Ίσως τελικά η ημιμάθεια να μας βολεύει και να μην μας ξεσηκώνει και αναστατώνει. Ίσως η πορεία (κάποιων χιλιάδων ημερών) επάνω στον πλανήτη μας να μην είναι και …σοβαρή υπόθεση για να κάνουμε τέτοιες αιρετικές σκέψεις. Αργότερα έχουμε χρόνο. Άλλωστε έχουμε και τα ζώδια να μας καθοδηγούν και να μην χανόμαστε σε σκέψεις και κουραζόμαστε. Ίσως και οι άλλοι να ξέρουν καλύτερα για μας και να μας δίνουν το οξυγόνο που χρειαζόμαστε και καμιά φορά να μας δείχνουν το δρόμο. Ίσως να τα γράφουμε που και που όλα αυτά και να ζούμε τυχαία. ΤΥΧΑΙΑ; Χμμ.. μήπως ΤΟΤΕ ζούμε όπως θα «έπρεπε»; Μήπως τότε ξεδιπλώνουμε τα φτερά μας και δοκιμάζουμε τις επικίνδυνες στροφές παίζοντας με τις δυνάμεις μας; Πότε ζούμε; Τι είναι αυτά που έχουμε ανάγκη;

...

Κόκα κόλα; Όχι ευχαριστώ. Με βλάπτει στην υγεία μου. Οι έρευνες και όλα τα επιστημονικά συνέδρια το επιβεβαιώνουν. Τους πιστεύω γιατί ξέρουν περισσότερα και είναι ειδικοί. Σας ευχαριστώ που με προειδοποιείτε για το κακό μου. Θα γίνω συνδρομητής (μετά του American Society of Healthy Citizens) και του National Geographic για να απολαμβάνω (έστω και από τον φρεσκοπλυμένο καναπέ μου με τις παντόφλες μπροστά σε παράλληλη διάταξη και τις άσπρες καθαρές βαμβακερές κάλτσες μου) τα υπέροχα τοπία του πλανήτη μας. Δεν θέλω μωρέ να πάω σε αυτά τα μέρη. Έχω ακούσει ότι κυκλοφορούν επικίνδυνα πλάσματα. Μπορεί να με τσιμπήσουν και να αρρωστήσω.

Φυσικά αυτή είναι μόνο η γνώμη μου.

Δοκιμαστικά βιντεάκια

Είναι μια πρώτη προσπάθεια. Ο ήχος είναι φριχτός. Η διαδρομή ψιλοαδιάφορη. Η προσπάθεια μετράει! Θα επανέλθω με κάτι καλύτερο...

Ελπίζω να μην το παράκανα με το μέγεθος του βίντεο. Έριξα την ανάλυση, έκοψα ένα μικρό απόσπασμα και το συρρίκνωσα στα 4 ΜΒ. Η διαδρομή είναι στα φανάρια του πρώην Plus, νυν ΑΒ Βασιλόπουλος.

Δεύτερο βιντεάκι - συνέχεια του προηγούμενου...

Γενικά και αόριστα

Δυο άτομα - φίλοι της εδώ παρέας μου είπαν γιατί δεν γράφω τελευταία κάτι καλό ή/και ενδιαφέρον ή/και ζουμερό (μετά το κείμενο περί "Ελευθερίας").

«Απολογούμενος» λοιπόν, λέω τα εξής: είναι αλήθεια ότι αισθάνομαι λιγάκι «άδειος» τελευταία.

Εν μέρει φταίει ένα σχόλιο που έγραψε η φίλη "Άφρο". Με ταρακούνησε τόσο πολύ (ήρθε την κατάλληλη στιγμή ωριμότητας) που αισθάνομαι ότι έκλεισαν απότομα κάποιοι κρουνοί μέσα μου. Αυτό ίσως να δείχνει ότι για να βγάλεις «πράμα» πρέπει να στάζουν πληγές. Αν κλείσουν τα σημάδια (ή αρχίζει να παγώνει η εξωτερική «μεμβράνη») τότε πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο.

Από την άλλη βρίσκομαι σε φάση εσωτερικών διεργασιών, αναζητήσεων και αποφάσεων για διάφορα πράγματα που θέλω να κάνω. (Όχι, δεν έχει σχέση (μόνο) με μηχανές - σας τα έχω κάνει μπαλόνια, το ξέρω. Το πώς με ανέχεστε, είναι θαύμα!) Αυτό είναι κάτι που και χρόνο τρώει και κάποια εγκεφαλικά κύτταρα καίγονται από την προσπάθεια! Πρόκειται για τη γνωστή λίστα “TO DO”, μόνο που αυτή τη φορά, εδώ και πολύ καιρό, δεν αναγράφονται ψώνια για το σούπερ μάρκετ, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό που έχει να κάνει με αποφάσεις ζωής τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Και φυσικά αυτή η λίστα δεν έχει «πρέπει» και «δεν είναι σωστό»… Είναι η πιο ελεύθερη και φωτεινή λίστα που φτιάχνω. Και βεβαίως η λίστα δεν «πρέπει» να τελειώσει αύριο… Ίσως να μου πάρει καμιά 50αριά χρόνια! Ποιος ξέρει…

Προχθές τα λέγαμε κατ’ ιδίαν με φίλη του μπλογκ (και όχι μόνο) και καταλήξαμε στο ότι, όταν διαβάζεις διάφορες και διαφορετικές απόψεις το μάτι ανοίγει και κοιτάει μέσα από ευρυγώνιο φακό. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για πολλούς εδώ μέσα. Και για μένα! Να γιατί τα μπλογκς είναι κάτι καινούριο που λειτουργεί και ψυχοθεραπευτικά πολλές φορές… Σε όλα τα συνέδρια, ημερίδες και ενημερωτικές εκδηλώσεις που θα συμμετέχω ως βασικός ομιλητής (sic), θα υποστηρίζω την ιδέα των μπλογκς φανατικά έχοντας σοβαρά επιχειρήματα…

Καλό σας βράδυ συνοδοιπόροι ή όχι!

Περί ανέμων και υδάτων

Μετά τις κουραστικές αναλύσεις σε βαριά θέματα, σας ενημερώνω για τα τρέχοντα:

- Η έκθεση Infosystem στη Θεσ/νίκη ήταν μια απάτη και μισή. Οι εκθέτες περισσότεροι από τους επισκέπτες, τα περίπτερα μίζερα και άδεια, ήταν η τελευταία φορά που πηγαίνω. Το είχαν πει ότι τα πράγματα θα καταλήξουν έτσι από τη στιγμή που παίζει αντίστοιχη έκθεση στην Αθήνα και είχαν δίκιο

- Η μηχανή τελικά αν δεν ήταν μονοκύλινδρη (ντα ντα ντα ...) θα ήταν μια χαρά. Ναι, είναι ψηλή και ασταθείς στις ευθείες (βλ. πλευρικούς ανέμους), πηγαίνει όμως μια χαρά σε ανωμαλίες και ημιάγριες διαδρομές και η αναλογία ίππων / κιλών την βάζουν στο παιχνίδι της αύξησης της αδρεναλίνης

- Στις Σέρρες σερβίρουν καλύτερα τον καφέ από τη Δράμα! Μου έφεραν τον φραπέ μου, με ένα μπουκάλι κρύο νερό, ένα άδειο ποτήρι, ένα σφραγισμένο καλαμάκι (η λεπτομέρεια παίζει ρόλο) και ένα πιατάκι με 2 τυροπιτάκια και 2 τοστάκια με τυρί και γαλοπούλα (ζεστά και τα 4!). Ήταν το μεσημεριανό μου - έφαγα ξανά μετά 3-4 ώρες

- Μερικά κλαμπάκια στη Θεσ/νίκη (ναι, Μ.!)  παίζουν ωραία μουσική, αλλά όταν «πετάνε» μια Καλομοίρα τα σβήνουν όλα… Τι να πει κανείς, κάθε τι έχει το αδύνατο σημείο του

- Μην πάτε ποτέ το Σάββατο στο ΙΚΕΑ στη Θεσ/νίκη. Μέγα σφάλμα. Οι ουρές στα ταμεία άπειρες, το να διασχίσεις απλά το μαγαζί ήταν άθλος, είχε ζέστη και ατμόσφαιρα βαριά και αν βρεις να παρκάρεις, παίρνεις λεωφορείο να σε μεταφέρει στην είσοδο λόγω απόστασης. Τελικά οι φοιτητές και το Σάββατο δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα! Μπήκα και σε 20 λεπτά (τόσο χρειάστηκα για να βγω στην έξοδο τρέχοντας…) βγήκα με αγριεμένο βλέμμα

- Η παραλία των Ν. Επιβατών είναι τεράστια (3-4 χιλιόμετρα την έκοψα) και ευθεία και προσφέρεται για περπάτημα, ποδηλασία (έχει ειδικό χώρο για το ποδήλατο – σύνηθες για την Ελλάδα, όπως πολύ καλά γνωρίζετε) και άπειρα καφέ – φαγητό. Λέει πολύ αν βρεθείτε κατά κει

- Όλες οι ρακέτες του τένις δεν είναι ίδιες (μπράβο διαπίστωση…). Μου έδωσε η Λ. μια δική της που δεν την ήθελε, αλλά τελικά είναι μικρή (και δύσκολη στο χειρισμό – εκτός αν είσαι ο Μακενρό) και βαριά. Είναι από τις πρώτες μη-ξύλινες και είναι φτιαγμένη να σπάζει κι όχι να λυγίζει όπως οι σημερινές. Έτσι τουλάχιστον μου είπαν στο τένις και αποδείχθηκαν σωστοί οι άνθρωποι

- Οι τιμές των οθονών έχουν πέσει πάρα πολύ. Αν έχετε καμιά παλιά που σας έχει κουράσει, πάρτε μια 22άρα με τιμή κάτω από 200 ευρώ. Όταν σκέφτομαι ότι είχα πάρει μια 15άρα με 145.000 δραχμές (ή 420 ευρώ) τότε… με πιάνει κάτι τις

Καλή υπομονή σε όλους. Και καλές επιλογές…